ژوزه مورینیو، سرمربی رئال‌مادرید چند روزی می‌شود وارد باشگاه هزارتایی‌های مادرید شده اما گذشتن مدت حضور او در مادرید از مرز 1000 روز، گذشته از تحسین‌هایی که همراه داشت، انتقادهای بسیاری را نیز در پی داشت تا حالا سرمربی پرافتخار مادریدیها که در بدو ورودش با استقبال فراوانی روبه‌رو شده بود و نام او چهره یک منجی تمام‌عیار را در ذهن‌ها متجسم کرده بود با شخصیتی خاکستری در ذهن هواداران قابل تصور باشد، هاله‌ای خاکستری که گاهی به سیاهی زغال می‌زند و گاه به سفیدی برف! آقای خاص و رئال‌مادرید حالا به یک لبه تیغ رسیده‌اند، لبه‌ای که شاید تساوی برابر بارسلونا و منچستریونایتد در دور رفت رقابت‌های کوپا دل‌ری و لیگ قهرمانان اروپا، همچنان تعادل رئال را حفظ کرده و مانع از سقوط آنها به دره شده است. اوضاع خاصی برای آقای خاص است، اوضاعی که اگر با قهرمانی بویژه قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا همراه شود، نتیجه‌ای خاص را نیز برای او در پی خواهد داشت و دفتر تاریخ، آلبوم افتخارات را برای مورینیو و رئال تکمیل خواهد دید، آن‌هم در روزهای بحران و تشنج! شاید این خصلت و ویژگی خاص آقای خاص است که 3 سال تقویمی را طوری طی می‌کند که 30 سال اتفاق و حادثه، افتخار و ناکامی، جنگ روانی و حاشیه، اتحاد و همدلی و... می‌آفریند و حالا به عنوان جزئی از تاریخ رئال لقب می‌گیرد. در زمانی که مورینیو و رئال وارد هزار و چندمین روزهای همکاری خود شده‌اند، صحبت‌های یکی از کارمندان والدبباس در چند سکانس می‌تواند قضاوتی باشد با چاشنی تعصب البته از نوع معتدل از هزاره کهکشانی مورینیو در والدبباس!
3 سالی که 30 سال گذشت!
«3 سال است که در مجموعه کهکشانی‌ها حضور دارد اما انگار 30 سال شده است. آقای خاص مربی باشگاهی خاص، یعنی رئال‌مادرید! ژوزه پرتغالی دیروز در کاخ سفید مادرید هزار روزه شد. سهم او از افتخارات در 158 بار هدایت کهکشانی‌ها فتح یک قهرمانی در لالیگا، یک قهرمانی در کوپادل‌ری و یک قهرمانی در سوپرکاپ بوده است. در این مدت همه نگاه‌ها معطوف به یک نقطه بود، نقطه‌ای خاص به نام آقای خاص و حالا او از دوران حضورش در برنابئو دایرهًْ‌المعارفی ساخته است». بی‌شک مورینیو در رئال آن قاطعیت روزهای هدایت اینتر، چلسی و پورتو را نداشت و نتوانست آنگونه که شاید انتظار داشت و داشتند، افتخارآفرینی کند اما کسب همه افتخارات داخلی اسپانیا حتی برای یک‌بار نیز برای آقای خاص کافی بود تا کنار همه رفتارهای ترش و شیرینش نگاه‌ها را به خود جلب کند و حادثه‌ساز نخست رئال‌مادرید قلمداد شود، باشگاهی که ستاره بزرگی همچون کریستیانو رونالدو را نیز در اختیار دارد.
مورینیو آمد و رئیس شد
روز معارفه مورینیو در تاریخ 31 مه 2010 برگزار شد. در آن روزها خورخه والدانو مدیر داخلی رئال بود و مورینیو فقط سرمربی اما کودتایی خاص با هدایت آقای خاص والدانو را کنار زد و مدیریت داخلی مادریدیها را به راس نیمکت کهکشانی‌ها پیوند زد، البته با آن جمله امری مورینیو به سران رئال‌مادرید: «اینجا یا جای من است یا جای والدانو!» شاید نتوان جز این هم از مربیان بزرگی همچون مورینیو، گاس هیدینک، کارلو آنچلوتی، سرالکس فرگوسن و... انتظار داشت که اجازه دخالت در مدیریت داخلی تیم را به دیگران بدهند، آن‌هم کسی که ساختارهای فکری‌شان متفاوت از ساختارهای فکری سرمربی است. اخراج والدانو با حاشیه‌های فراوانی برای مورینیو همراه بود و فشار روانی را روی مورینیو تا حد بسیاری افزایش داد اما این موارد با قهرمانی در کوپادل‌ری و لالیگا تقریبا به صفر رسید.
بردن با رئال زیباست!
مربی پرتغالی در روز اول حضورش گفته بود: «بردن زیبا نیست، بردن با رئال زیباست.» برنده هم شد. در سال اول حضورش در راس کادر فنی رئال‌مادرید، در مستایا مقابل بارسلونا به قهرمانی در کوپادل‌ری رسید تا پس از 17 سال برای کهکشانی‌ها طلسم‌شکنی کند. در دومین سال حضورش سی و دومین قهرمانی در تاریخ رقابت‌های لالیگا را برای قوهای سپید به ارمغان آورد، آن هم با جمعی از رکوردهای پرشمار و البته غلبه بر آبی و اناری‌پوشان در نوکمپ. افتخارات «مو» در برنابئو در 2 سال نخست حضورش نشان داد او به دنبال همان زیبایی است که در روز اول حضورش در رئال از آن نام برده بود.
10 روز دیگر تا تقدیر سرنوشت برای مورینیو
و حالا در سومین سال حضورش تاکنون فقط فاتح یک سوپرکاپ بوده و عملا لالیگا را نیز از دست داده است تا فقط به کوپادل‌ری و لیگ قهرمانان اروپا امیدوار بماند. بدون شک اگر مورینیو در اولدترافورد و نوکمپ نتیجه نگیرد، تا 10 روز دیگر امسال برایش تمام می‌شود.