رئیس انجمن اقتصاد داروی ایران گفت: قیمت داروی ضدسرطان «هرستپین» که با ارز آزاد هم وارد می‌شود به هر آمپول ۴ میلیون تومان رسیده و برای بیماری که باید ۴ بار در ماه تزریق کند ماهانه ۱۶ میلیون تومان هزینه دارد. قیمت برخی داروهای ام‌اس هم به هر دارو ۱۱میلیون تومان رسیده است. مهدی محمدزاده اظهار داشت: مقوله دارو در کشور یک حساسیت ویژه دارد و در تمام جوامع از جمله ایران دارو یکی از کالاهای پرمصرف، اساسی و استراتژیک است. اگر چه 96 درصد داروهای مصرفی مردم در داخل تولید می‌شود اما حدود 50 درصد مواد اولیه دارویی صنعت داروی کشور از خارج وارد می‌شود. وی ادامه داد: واردات مواد اولیه دارویی به معنای ناتوانی صنعت داروی کشور نیست بلکه در کشورهای پیشرفته و حتی آمریکا و اروپا نیز وضعیت درباره واردات مواد اولیه دارویی به همین شکل است، تولید همه مواد اولیه دارویی مقرون به صرفه نیست. رئیس انجمن اقتصاد داروی ایران گفت: 4 درصد داروی وارداتی کشور نیز اگر با ارز مرجع انجام شود در زمانی که دلار 900 تومان بود و تحریم نبودیم، سالانه به حدود یک‌میلیارد تومان ارز نیاز داشت و اکنون نیز سالانه باید حداقل یک‌میلیون و 200 هزار دلار ارز مرجع برای واردات این داروها اختصاص پیدا کند و برای واردات مواد اولیه هم سالانه به 5/1 میلیارد دلار ارز نیاز است بنابراین کل سیستم دارویی کشور سالانه 7/2 میلیارد دلار ارز مرجع نیاز دارد تا بیماران با کمبود دارو مواجه نشوند. محمدزاده به فارس گفت: ایرادی که هم‌اکنون به سیستم دارویی کشور وارد است این است که یا ارز مرجع دارویی را کم اختصاص می‌دهند یا دیر اختصاص می‌دهند. دارو با کالاهای دیگر فرق می‌کند چون جایگزین ندارد اگر یک ماه یک ماده غذایی وارد نشود و در کشور نباشد مردم شکم خود را با یک غذای دیگر سیر می‌کنند و اتفاقی نمی‌افتد. وی افزود: اما اگر ارز مرجع دارویی را که عمدتاً برای واردات مواد اولیه و واردات داروهای گرانقیمت ضدسرطان و ضد بیمارهای خاص هزینه می‌شود ندهیم به محض اینکه 10 روز کمبود ایجاد شود، سر و صدای آن بلند می‌شود. وی ادامه داد: وقتی دارو گران می‌شود و اختلاف بین ارز مرجع و ارز آزاد زیاد است، اگر فردی دارویی را از خارج وارد کند باید قیمت دارو را بین 3 تا 4 برابر قیمت قبلی در بازار بفروشد. به عنوان مثال داروی ضدسرطان هرسپتین یک آمپول و دوز 150 میلی‌گرمی آن اگر با ارز مرجع وارد شود، قیمتش یک‌میلیون تومان است و در شرایط فعلی که برخی این دارو را با ارز آزاد وارد می‌کنند، با قیمت 5/3 تا 4 میلیون تومان به فروش می‌رسد. عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی گفت: بیمار سرطانی باید ماهانه 4 بار آن هم به مدت 6ماه این دارو را تزریق کند و به این‌ترتیب باید ماهانه حدود 16 میلیون تومان برای این دارو هزینه کند و قطعا هزینه‌های درمانی دیگری دارد و تا 20 میلیون تومان باید در ماه باید برای درمانش هزینه کند. وی ادامه داد: هزینه یک داروی ام‌اس مانند آونکس و تایسبری نیز بین 10 تا 11 میلیون تومان شده واقعا پرداخت این هزینه‌ها در توان بیماران نیست. دولت باید این داروها را با ارز مرجع و تازه آن را هم با یارانه و قیمت حمایت شده در اختیار بیماران قرار دهد زیرا بیشتر بیماران حتی توان پرداخت این داروها را با نرخ مرجع نیز ندارند. محمدزاده گفت: پرداخت سالانه 7/2 میلیارد دلار ارز دارویی برای دولت رقمی نیست. دولت باید این اعتبار را برای بیماران کنار بگذارد و بموقع تخصیص دهند زیرا حتی اگر یک ماه دارو کمبود داشته باشد اگر ماه بعد 10 برابر هم ارز دارو بدهند جبران نمی‌شود زیرا تعدادی از بیماران در همان یک ماه می‌میرند. وی در پایان یادآور شد: معنای عدالت در سلامت همین است که دارو بموقع و با قیمت مناسب در اختیار بیماران قرار گیرد. اگر پزشک تجویز کند که بیمار باید فلان داروی خارجی را تجویز کند نمی‌توان گفت که چون ارز نداریم حتما باید داروی ایرانی مصرف شود. رئیس انجمن اقتصاد داروی ایران عنوان کرد
افزایش میلیونی قیمت داروهای سرطان و ام‌اس
رئیس انجمن اقتصاد داروی ایران گفت: قیمت داروی ضدسرطان «هرستپین» که با ارز آزاد هم وارد می‌شود به هر آمپول ۴ میلیون تومان رسیده و برای بیماری که باید ۴ بار در ماه تزریق کند ماهانه ۱۶ میلیون تومان هزینه دارد. قیمت برخی داروهای ام‌اس هم به هر دارو ۱۱میلیون تومان رسیده است. مهدی محمدزاده اظهار داشت: مقوله دارو در کشور یک حساسیت ویژه دارد و در تمام جوامع از جمله ایران دارو یکی از کالاهای پرمصرف، اساسی و استراتژیک است. اگر چه 96 درصد داروهای مصرفی مردم در داخل تولید می‌شود اما حدود 50 درصد مواد اولیه دارویی صنعت داروی کشور از خارج وارد می‌شود. وی ادامه داد: واردات مواد اولیه دارویی به معنای ناتوانی صنعت داروی کشور نیست بلکه در کشورهای پیشرفته و حتی آمریکا و اروپا نیز وضعیت درباره واردات مواد اولیه دارویی به همین شکل است، تولید همه مواد اولیه دارویی مقرون به صرفه نیست. رئیس انجمن اقتصاد داروی ایران گفت: 4 درصد داروی وارداتی کشور نیز اگر با ارز مرجع انجام شود در زمانی که دلار 900 تومان بود و تحریم نبودیم، سالانه به حدود یک‌میلیارد تومان ارز نیاز داشت و اکنون نیز سالانه باید حداقل یک‌میلیون و 200 هزار دلار ارز مرجع برای واردات این داروها اختصاص پیدا کند و برای واردات مواد اولیه هم سالانه به 5/1 میلیارد دلار ارز نیاز است بنابراین کل سیستم دارویی کشور سالانه 7/2 میلیارد دلار ارز مرجع نیاز دارد تا بیماران با کمبود دارو مواجه نشوند. محمدزاده به فارس گفت: ایرادی که هم‌اکنون به سیستم دارویی کشور وارد است این است که یا ارز مرجع دارویی را کم اختصاص می‌دهند یا دیر اختصاص می‌دهند. دارو با کالاهای دیگر فرق می‌کند چون جایگزین ندارد اگر یک ماه یک ماده غذایی وارد نشود و در کشور نباشد مردم شکم خود را با یک غذای دیگر سیر می‌کنند و اتفاقی نمی‌افتد. وی افزود: اما اگر ارز مرجع دارویی را که عمدتاً برای واردات مواد اولیه و واردات داروهای گرانقیمت ضدسرطان و ضد بیمارهای خاص هزینه می‌شود ندهیم به محض اینکه 10 روز کمبود ایجاد شود، سر و صدای آن بلند می‌شود. وی ادامه داد: وقتی دارو گران می‌شود و اختلاف بین ارز مرجع و ارز آزاد زیاد است، اگر فردی دارویی را از خارج وارد کند باید قیمت دارو را بین 3 تا 4 برابر قیمت قبلی در بازار بفروشد. به عنوان مثال داروی ضدسرطان هرسپتین یک آمپول و دوز 150 میلی‌گرمی آن اگر با ارز مرجع وارد شود، قیمتش یک‌میلیون تومان است و در شرایط فعلی که برخی این دارو را با ارز آزاد وارد می‌کنند، با قیمت 5/3 تا 4 میلیون تومان به فروش می‌رسد. عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی گفت: بیمار سرطانی باید ماهانه 4 بار آن هم به مدت 6ماه این دارو را تزریق کند و به این‌ترتیب باید ماهانه حدود 16 میلیون تومان برای این دارو هزینه کند و قطعا هزینه‌های درمانی دیگری دارد و تا 20 میلیون تومان باید در ماه باید برای درمانش هزینه کند. وی ادامه داد: هزینه یک داروی ام‌اس مانند آونکس و تایسبری نیز بین 10 تا 11 میلیون تومان شده واقعا پرداخت این هزینه‌ها در توان بیماران نیست. دولت باید این داروها را با ارز مرجع و تازه آن را هم با یارانه و قیمت حمایت شده در اختیار بیماران قرار دهد زیرا بیشتر بیماران حتی توان پرداخت این داروها را با نرخ مرجع نیز ندارند. محمدزاده گفت: پرداخت سالانه 7/2 میلیارد دلار ارز دارویی برای دولت رقمی نیست. دولت باید این اعتبار را برای بیماران کنار بگذارد و بموقع تخصیص دهند زیرا حتی اگر یک ماه دارو کمبود داشته باشد اگر ماه بعد 10 برابر هم ارز دارو بدهند جبران نمی‌شود زیرا تعدادی از بیماران در همان یک ماه می‌میرند. وی در پایان یادآور شد: معنای عدالت در سلامت همین است که دارو بموقع و با قیمت مناسب در اختیار بیماران قرار گیرد. اگر پزشک تجویز کند که بیمار باید فلان داروی خارجی را تجویز کند نمی‌توان گفت که چون ارز نداریم حتما باید داروی ایرانی مصرف شود. ارسال نظر
پربیننده