چرا فوتبال ایران هیچ لژیونری در بین تیم‌های سایر کشورهای قاره ندارد؟ ابتدا باید شرق و غرب آسیا را از هم تفکیک کنیم چون فرهنگ حاکم بر شرق آسیا و زندگی در کشورهای این منطقه با غذا‌ها و رفتار و عادت‌های مردمانش شاید برای یک سفر چندروزه و آشنایی با این مناطق جذاب باشد ولی مسلما سکونت حداقل یک ساله در آنجا موردی نیست که بازیکنان منطقه غرب آسیا بتوانند به راحتی با آن کنار بیایند. از طرف دیگر تقویم فوتبالی اکثر کشورهای صاحب فوتبال در شرق آسیا هیچ تشابهی با منطقه غرب و همچنین فوتبال روز اروپا ندارد و در حال حاضر که لیگ‌های اکثر کشور‌ها در منطقه غرب دور برگشت خود را شروع کرده‌اند، لیگ‌های شرق آسیا تازه فصل فوتبالی خود را شروع کرده‌اند و همین قضیه باعث می‌شود باشگاه‌های غرب آسیا و ایران تمایل چندانی به از دست دادن ستاره‌های خود در نیم‌فصل نداشته باشند. هنوز بیشتر از چند هفته از پیشنهاد چند باشگاه چینی برای جذب نفراتی چون پژمان منتظری و سیدمهدی سیدصالحی نگذشته است ولی استقلال و تراکتورسازی در کوران رقابت‌های لیگ و در آستانه لیگ قهرمانان آسیا با رفتن مهره‌های کلیدی خود موافقت نکردند. حال برسیم به غرب آسیا که در سال‌های گذشته لژیونرهای زیادی در این کشور‌ها داشتیم و نفراتی چون فرهاد مجیدی، مهرداد اولادی، ایمان مبعلی، جواد کاظمیان و... سابقه حضور در لیگ قهرمانان آسیا را همراه تیم‌های اماراتی دارند ولی حالا دیگر خبری نیست و 2 لژیونرمان در قطر یعنی هادی عقیلی (العربی) و آندرانیک تیموریان (الخریطات) به دلیل عدم حضور تیم‌هایشان نمی‌توانند در لیگ قهرمانان آسیا به میدان بروند. واقعیت اینجاست که مسائل قومی و اختلافات سیاسی و جغرافیایی تا حد زیادی بر روابط فوتبال ایران با کشورهای عربی هم تاثیر گذاشته است. شاید ما هیچ وقت در عربستان لژیونر نداشته‌ایم ولی در نقطه مقابل مقاطعی بوده که بیش از ۱۰ بازیکن ایرانی در یک فصل در تیم‌های قدرتمند امارات مشغول بازی بوده‌اند ولی طی سال‌های اخیر این روند رو به نقصان گذاشته و الان شاهدیم که در سطح اول فوتبال باشگاهی امارات حتی یک بازیکن ایرانی وجود ندارد. از طرف دیگر نباید خودمان را گول بزنیم چون پروسه ساختن بازیکن‌های برجسته و ستاره‌دار در فوتبال ایرانی بسیار کند و حتی می‌توان گفت که متوقف شده است و لیگی که امثال فرهاد مجیدی، علی کریمی، جواد نکونام و... در مرز بازنشستگی هنوز بهترین‌هایش هستند حتما با معضل عدم تولید بازیکن باکیفیت مواجه است. باشگاه‌های عربی هم با توجه به تمکن مالی خود و همچنین شرایط بازیکنان‌شان ترجیح می‌دهند بازیکنانی جذب کنند که برایشان حکم سوپراستار را داشته باشند یعنی هم دریبل‌زن و سریع باشند و هم گلزن و به طور کل یک سر و گردن از بازیکنان خودشان بالا‌تر باشند. حال خودتان قضاوت کنید که آیا در فوتبال ایران بازیکنی با این مختصات وجود دارد؟ ضمنا باید به این نکته هم توجه داشت که سقف اوج‌گرفته پرداختی‌ها به بازیکنان در باشگاه‌های ایرانی (تا قبل از چندبرابر شدن یک باره نرخ دلار) به حدی رسیده بود که عملا میزان دریافتی بازیکنان نیمه‌شاخص ایرانی در کشورهای عربی تفاوت چندانی با داخل کشور نداشت و همین امر آنها را در کوچ کردن به آن سوی آب‌های خلیج همیشه فارس چندان ترغیب نمی‌کرد. اما به نظر می‌رسد که این داستان با توجه به تغییر شدید و اوج گرفتن قیمت دلار از فصل آینده سروشکل دیگری به خود بگیرد. با دلار نزدیک به ۴ هزار تومان مسلما نگاه بازیکنان ایرانی به پیشنهادهای ارائه شده از سوی باشگاه‌های آسیایی عوض خواهد شد و آنهایی که تا فصل قبل برای پیشنهاد ۵۰۰ هزار دلاری پشت چشم نازک می‌کردند، از این به بعد وسواس بیشتری در بررسی‌های خود به خرج خواهند داد. نشانه‌هایش هم همین حالا در مصاحبه‌های برخی بازیکنان با رسانه‌ها به چشم می‌خورد. از طرف دیگر همین افزایش شدید ارزش دلار در ایران باعث خواهد شد تا ارقام پرداختی باشگاه‌های کشورهای درجه ۳ آسیایی مثل مالزی، تایلند، هنگ‌کنگ، سنگاپور و... هم برای بازیکنان معمولی ایرانی حکم یک گنج در دسترس را داشته باشد. یک لحظه حساب کنید بازیکنی که در لیگ ایران قرارداد سالانه‌اش ۴۰۰ میلیون تومان است و تازه برای دریافت تمام و کمالش هزار جور مشکل و دردسر و چک برگشتی و شکایت هم باید تحمل کند، در مقابل پیشنهاد ۳۰۰ هزار دلاری شسته و رفته باشگاه‌های کشورهای درجه ۲ و ۳ آسیایی چه حالی پیدا می‌کند.