دست ما که از دامان ماه کوتاه است، اما از سیاست و سیاسی بازی، هر وقت دلم می‌گیرد، می‌روم طبقه دهم ساختمان بنیاد شهید در خیابان طالقانی... آنجا حاج آقایی هست که هنوز هم با شنیدن نام امام‌خمینی، بغض می‌کند، خاطره تعریف می‌کند، گریه می‌کند، اشک می‌ریزد... می‌لرزد شانه‌هایش... آنجا حاج‌آقایی هست که از گریه با صدای بلند نمی‌ترسد... آنجا حاج‌آقایی هست که هنوز خیلی سیاسی نشده... . ***
حجت‌الاسلام رحیمیان نماینده امام‌خامنه‌ای در بنیاد شهید، محکم‌ترین دلیل برای حکیمانه بودن انتصاب‌های رهبر است. ناظر بر علاقه ممتد خانواده شهدا به امام‌راحل، گمانم وقتی رهبر انقلاب می‌خواست نماینده‌ای در بنیاد شهید معرفی کند، گشت و گشت و گشت تا یک خط امامی اصیل را رهسپار طبقه دهم بنیاد کند. خط امام، یعنی خط خون، خط خون دل، خط مقدم... یعنی خط و خطوط پیشانی‌های نورانی... خط امام یعنی دیده‌های همچنان بارانی... .
***
بعد از سلام و علیک، گفت: چه خبر؟ گفتم: خبرها باید پیش شما باشد! گفت: تو قلمش را داری، وظیفه داری الان یک نامه محرمانه، خیلی محترمانه و صمیمی به رئیس قوه بنویسی... از این «نامه دلی‌ها»... به دست خودش برسان... بی‌تاثیر نیست. اصلا توی نامه، باهاش صحبت کن! به اسم کوچک صدایش کن! در نامه، باهاش مهربون باش! گفتم: حاج‌آقا! اتفاقا به اقتضای همین وظیفه بود که با ایشان رفتم سازمان ملل، و الا خیلی حال و حوصله عواقب این همسفری را نداشتم! گفت: هیچ وقت سیاسی نباش، همیشه اخلاقی باش! گفتم: آخه... گفت: تو به این حرف‌ها چه‌کار داری؟! گفتم: بر فرض نوشتم، مگر حالا چقدر تاثیر دارد؟! گفت: فرق خمینی و خامنه‌ای با امثال شما جوانان در همین است که رهبران الهی، حتی جواب های و هوی را با «نصیحت» می‌دهند، نه هیاهو. با «اخلاق» می‌دهند، نه سیاست... خدا چگونه به هدایت بنده‌اش حریص است؟!... از همین منظر، رهبران الهی نیز به حفظ آدم‌های پیرامونی حریص‌اند. فرقی نمی‌کند؛ فلانی باشد یا بهمانی، کی باشد یا کی. یعنی تا آخرین لحظه از کوشش و تلاش و نصیحت و اندرز برای حفظ نیروها دریغ ندارند. این نگاه، یک نگاه متعالی، آرمانی و ایمانی است. در این نگاه، امام‌خامنه‌ای دقیقا دارد همان راه امام خمینی را می‌رود. امام راحل هم با هیچکس زود تسویه حساب نکرد. با هیچکس زودتر از موعد، تسویه حساب نکرد. امام تا آنجا که جا داشت، مهلت می‌داد، صبر می‌کرد، دعوت به وحدت کلمه می‌کرد، پند می‌داد. الان «آقا» هم همین کار را دارد می‌کند... من اگر خامنه‌ای را دوست دارم، اتفاقا برای این است که در خط امام هستم. کسانی که از درک «آقا» عاجزند، یقینا برای این است که بر خلاف ادعای‌شان، در خط امام نیستند. خط امام، خط دیروز نیست، خط امروز است. خط گذشته نیست، خط حال است. مهم‌ترین نشانه در خط امام نبودن، دشمنی با «آقا» است... یادش بخیر! یک روز در جماران، توی اتاق امام، گوشه‌ای نشسته بودم و دیدم ۲ تا از مسؤولان (که حالا نام‌شان بماند!) داشتند پیش امام، سر یک موضوع با هم بحث می‌کردند. البته موضوع مهمی بود و کم و بیش بحث می‌خواست. ناگهان بحث‌شان تبدیل به بگومگو شد که امام گفت: «این دعوا مرافعه شما قلب مرا ناجور به درد می‌آورد». [اشک حاج‌آقا رحیمیان با شانه‌های لرزان] آن روز، نه مردم شاهد دعوای آن ۲ مسؤول بودند، نه دشمنان. نه صدا و سیمای خودمان، نه رسانه‌های دشمن، لیکن امام گفت: «این دعوا مرافعه شما قلب مرا ناجور به درد می‌آورد». صحبت قلب امام است ها! صحبت قلب نایب امام زمان است ها! صحبت قلب امام شد، بگذار برایت چند تا خاطره تعریف کنم تا بفهمی امامی که با مشاهده یک بگومگوی پنهانی، قلب‌شان دچار درد می‌شد، همان امامی بود که از هیچ چیز و هیچ کس غیر‌خدا نمی‌ترسید. هر ۲ باری که برای تبعید امام را آمدند بردند، بعد از نماز شب امام بود. بار اول، بعد از سخنرانی مهم سال ۴۳ در مسجد اعظم بود. آن روز من خودم آنجا بودم. فردایش که آمدند امام را ببرند، در راه تهران، حضرت امام از راننده خواستند جایی ماشین را نگه دارد تا نماز بخوانند که راننده قبول نکرد. ظاهرا چند بار امام اصرار کرده بودند که فایده نکرد. ناچار امام در همان حین حرکت، نماز اول وقت خود را می‌خواند. دقایقی بعد راننده ماشین ناگهان با سرعت زیادی به سمت یک جاده خاکی می‌پیچد. این را بعدها خود امام برایم تعریف کرده بود که «مطمئن بودم اینها بنا دارند سر به نیستم کنند. اگر ترس از عواقبش نبود [منظور ترس رژیم از عواقب سر به نیست کردن امام است] واقعا یقین داشتم قصد اینها سر به نیست کردن من است اما توی همان جاده فرعی، یک لحظه مراجعه به قلبم کردم، دیدم آرام آرام است... انگار نه انگار». یک بار هم زمان موشک باران تهران، در چهارراه پیروز (تقاطع صدر و قیطریه) بمبی منفجر شد. این بمب آنقدر مهیب بود که همه جای تهران از جمله جماران را لرزاند. موقع انفجار، پیش امام بودم که مشغول مطالعه روزنامه بودند. شاید تا به حال این را جایی نگفته باشم. متاثر از انفجار، دندانه لولای پنجره اتاق امام از جا کنده شد و عدل، خورد به شانه من! خوشبختانه شیشه را ضربدر گذاشته بودیم، نشکست. من بشدت ترسیده بودم. خیلی زیاد! سعی کردم خودم را جمع و جور کنم که یک آن نگاهم افتاد به امام. از شدت حیرت، خنده‌ام گرفت! امام همچنان داشت روزنامه می‌خواند، آرام آرام! گفتم: آقا! مثل اینکه همین الان بمب منفجر شد ها! امام گفتند: برو ببین برای مردم اتفاقی نیفتاده؟
حسین قدیانی: این خاطره شما از امام، مرا یاد امیرالمومنین انداخت که وسط نماز، اگر تیر از پای حضرت می‌کشیدند، متوجه نمی‌شد اما وسط همین نماز، غافل از کمک به دیگران نبود و انگشتر خود را می‌داد به فرد نیازمند. آقای رحیمیان! واقعا امام‌خمینی که بود؟!
حاج آقا رحیمیان: همه لطف دارند و مرا به عنوان یک خط‌امامی می‌شناسند. بهترین راه برای شناخت امام خمینی، معرفت نسبت به ولی فقیه حاضر است. می‌خواهی خمینی را بشناسی، خوب به رفتار و گفتار «آقا» نگاه کن. در صورت و سیرت و بصیرت و حتی نترسی و شجاعت، اشبه الناس به امام، شخص «حضرت آقا» است. یک روز بود که در دولت همین آقای هاشمی، همه ما کاسه چه کنم چه کنم دست‌مان گرفته بودیم که اگر دولتمردان اروپایی، سفرای خود را از ایران فرابخوانند، چه می‌شود؟! همان ایام رفتم پیش «آقا». گفتند: «مثل بچه‌های خوب، یکی یکی برمی‌گردند سر کارشان! اصلا نگران نباشید!» من آنجا گریه‌ام گرفت! «آقا» گفت: چی شده؟! گفتم: من این آرامش و نترسی شما را فقط در یک نفر سراغ دارم و آن امام خمینی است. بعد «آقا» ادامه داد: «من همیشه از حق و حقوق خودم گذشته‌ام و می‌گذرم، لیکن در راه حقوق این ملت، حق و حقوق انقلاب، آبروی امام و خون شهدا، یک ذره هم کوتاه نخواهم آمد... یعنی اجازه ندارم که کوتاه بیایم».
خامنه‌ای را نگاه کن، خمینی را بشناس!
احسنت! با قلدر بازی دول اروپایی اغلب ما ترسیده بودیم، اما «آقا» از آن دست مردان بزرگی است که فقط از خدا حساب می‌برند... با این همه، یک آن فکر کنید این دعواها با قلب نازنین جانشین امام خمینی چه می‌کند؟! آیا رواست این قلب را به درد بیاوریم؟! آیا بابت این رنجوری، خدا از ما خواهد گذشت؟! من باور دارم که ضربان قلب ولی فقیه، دست امام زمان(عج) است. نکنیم این کارها را! نکنیم این دعواها را! بازی نکنیم با آخر و عاقبت خودمان! قلب ولی فقیه، خیلی مقدس است. خیلی اهمیت دارد برای خدا... همان روز انفجار، من فورا رفتم بیمارستان قلب. واقعا برایم سوال شده بود؛ «آیا امام خمینی متاثر از آن انفجار مهیب و ترسناک، هیچ نترسیده‌اند؟!» لابد می‌دانید که این اواخر، قلب امام، علی‌الدوام تحت کنترل بود و به واسطه یک مانیتور ضربان قلب ایشان مرتب چک می‌شد. من در بیمارستان قلب، از مسؤول کنترل ضربان قلب امام پرسیدم؛ در این یک ساعت اخیر آیا منحنی ضربان قلب امام دچار نوسان نشد؟! دستگاه را نگاه کرد و گفت: اتفاقا من خودم حواسم به انفجار بمب بود! اما خودتان نگاه کنید دیگر! کدام بمب مهیب می‌تواند قلب روح‌الله را ولو اندازه یک خط کوچک، بالا و پایین کند؟! نه، یک ذره هم تغییر نکرده ضربان قلب امام!
الان اگر بخواهیم قلب امام که همان قلب «آقا» است را از خودمان راضی نگه داریم، راهش چیست؟
قبل از جواب، باید بگویم که واقعا همین طور است. قلب خمینی در سینه خامنه‌ای می‌تپد. امام اما یک شاخص قرآنی داشتند و همیشه می‌گفتند؛ ببینید کارتان چقدر دوستان را خوشحال می‌کند و چقدر دشمنان را ناراحت؟ قطعا هر کاری از ما که دشمن را ناراحت و دوست را مسرور کند، کاری مرضی رضای خدا و روح خداست. با این معیار، کاری که در مجلس صورت گرفت و کاری که در قم رخ داد، نه فقط اشتباه، بلکه گناه بود، گناه. حالا جالب اینجاست؛ ما یک وقت کاری می‌کنیم که دشمن از ما خوشحال می‌شود اما بر اساس آموزه‌های قرآنی، دشمن حتی اگر از ما شاد هم بشود، باز دلیل نمی‌شود که خیال کنیم دشمن، ما را دوست دارد. شادی دشمن به خاطر منافع خودش است، نه اینکه احیانا عاشق چشم و ابروی ما شده! هزاری هم برای دشمن، جفتک چهارگوش بیندازیم، او ما را دوست نخواهد داشت. دشمن تجلی ابلیس است. شاید شیطان از فلان گناه ما مسرور شود اما این سرور، یقینا ناشی از این نیست که شیطان دوستدار ما شده! شیطان و شیطان اکبر، دوستدار منافع خودشانند، نه هوادار اصحاب فتنه و اهل انحراف. دشمن، دشمن است و تحت هیچ شرایطی و با هیچ خبط و خطایی دوستدار ما نخواهد شد. دشمن، دشمن است و اگر ما از اصول خودمان ببریم و فقط با این و آن دعوا کنیم، نهایت لطفی که دشمن در حق ما می‌کند، این است؛ مثل یک سقز، شیره ما را می‌مکد و از مزه ما استفاده می‌کند، بعد پرت‌مان می‌کند سطل خاک! شما الان ببین بعضی مطرودین فراری واقعا چه جایگاهی نزد آمریکا دارند؟ فی‌الواقع هیچی! گفت: «ببین از که بریدی و با که پیوستی؟!» مقصود اینکه؛ دشمن خبیث‌تر از این حرف‌هاست که ما فکر می‌کنیم. لذا همان بهتر که رفتار و گفتار ما دشمن را ناراحت و دوست را خوشحال کند، نه بالعکس.
من که هر وقت از مسائل روز، غصه‌دار می‌شوم با آن فراز وصیتنامه امام آرام می‌شوم؛ «دلی آرام، قلبی مطمئن، روحی شاد، ضمیری امیدوار...».
اصلا در حکم کیمیاست این بند از وصیت امام اما برای فهم بهتر این فراز زیبا، باید ۲ خط قبل و ۲ خط بعد این فراز را دوباره مرور کرد. من الان برایت می‌خوانم؛ «... و اینجانب با آنچه در ملت عزیز از بیداری و هوشیاری و تعهد و فداکاری و روح مقاومت و صلابت در راه حق می‌بینم، امید آن دارم که به فضل خداوند متعال این معانی انسانی به اعقاب ملت منتقل شود و نسلا بعد نسل بر آن افزوده گردد. با دلی آرام و قلبی مطمئن و روحی شاد و ضمیری امیدوار به فضل خدا از خدمت خواهران و برادران مرخص، و به سوی جایگاه ابدی سفر می‌کنم. و به دعای خیر شما احتیاج مبرم دارم. و از خدای رحمان و رحیم می‌خواهم که عذرم را در کوتاهی خدمت و قصور و تقصیر بپذیرد... [اشک بی‌امان نماینده رهبر در بنیاد شهید] و از ملت امیدوارم که عذرم را در کوتاهی‌ها و قصور و تقصیرها بپذیرند. و با قدرت و تصمیم اراده به پیش روند و بدانند که با رفتن یک خدمتگزار در سد آهنین ملت خللی حاصل نخواهد شد که خدمتگزاران بالا و والاتر در خدمتند، و الله نگهدار
این ملت و مظلومان جهان است».
من درباره این «دلی آرام...» حرف دارم. اولا؛ در ادبیات امام، رهبری یعنی خدمت، و رهبر یعنی خدمتگزار. ثانیا؛ امام از آینده مطمئن بودند، نشان به نشان «نسلا بعد نسل». ثالثا؛ امام می‌گویند: «با رفتن یک خدمتگزار در سد آهنین ملت خللی حاصل نخواهد شد که خدمتگزاران بالا و والاتر در خدمتند». همه این سخنان کد است. یکی اینکه؛ «با رفتن یک خدمتگزار»، خدمتگزار دیگری خواهد آمد که «در سد آهنین ملت خللی حاصل نخواهد شد». دیگری اینکه؛ «خدمتگزاران بالا» از نظر من یعنی همه مسؤولانی که بعد از امام، برای ملت امام بدون منت کار کنند، اما «خدمتگزار والاتر» بی‌گمان یعنی حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای. بنابراین ریشه دل آرام امام بر می‌گردد به اطمینان ایشان از رهبری نظام و آینده نظام. یک بار سرکار خانم زهرا مصطفوی به خود من گفت که بعد از ماجرای منتظری، از امام پرسیدم؛ تکلیف جانشین شما چه می‌شود؟! فرد خاصی که نداریم، شورایی هم که مشکل است. امام جواب داد؛ چرا فرد خاصی نداریم؟! همین آقای خامنه‌ای. «همین آقای خامنه‌ای» یعنی «خدمتگزار والاتر». حالا پیش این «خدمتگزار والاتر»، آیا مضحک نیست بعضی‌ها بیایند و طوری حرف بزنند که انگار خدمت یعنی هیچ کس، الا دار و دسته خودشان؟!
جناب رحیمیان! به خاطر همین چیزهاست که من در نوشتن نامه محرمانه هیچ سودی نمی‌بینم!! آخر بگو؛ به کرمان کریمان که زیره خدمت نمی‌برند... به پایه‌گذار سفرهای استانی یعنی «حضرت آقا» که پز مردم‌داری نمی‌دهند... وانگهی! ما که «آقا» نیستیم تکلیف نصیحت داشته باشیم!
والله من توصیه‌ام را کردم به شما.
باشد... به حرمت شما قلمی می‌زنم و می‌دهم...
این من و شما نیستیم که هوای انقلاب را داریم، بلکه این خداست که هوای انقلاب را دارد. مثلا ببین! موسوی ۲۰ سال سکوت کرده بود. می‌توانست ۴ سال دیگر هم سکوت کند و برای انتخابات ۹۲ بیاید نامزد شود. با این اوضاع،ای بسا ۳۰ و چند میلیون رای می‌آورد و هیچ بعید نبود رسما اعلام خدایی کند!! من اما فکر کنم خدا به سرش انداخت که همان سال ۸۸ بیاید و دروغ بودن ادعای خط امامی‌اش بر همگان معلوم شود. مگر مکر خدا از مکر چند تا فتنه‌گر و منحرف کوچک‌تر است؟! الان هم اگر جریان انحرافی بخواهد مکر کند، خدا قشنگ‌تر به صحنه می‌آید و همچین ناز مکر می‌کند که آقایان اصلا نفهمند چی شد!! حرف من این است؛ اگر مهدی هاشمی، ناخواسته، خطر منتظری را از سر انقلاب دفع کرد، و اگر فتنه ۸۸ ناخواسته، خطر موسوی را، باز هم در فتنه‌های رویارو، ناخواسته و البته خداخواسته، خطرها دفع خواهد شد و مکر خدا کارگر خواهد شد. خدا یک جوری هوای این انقلاب را دارد که انگار حرف حساب خدا این است؛ «صاحب این انقلاب، صاحب این خون شهدا، صاحب این خمینی و خامنه‌ای، و صاحب این ملت، من خدا هستم». البته فتنه ۸۸ مثل جنگ تحمیلی، رنج‌های خودش را داشت، لیکن همیشه «گنج بصیرت» از دل «رنج مصیبت» بیرون می‌آید. ما دوره شاه، یک جور امتحان شدیم، دوره جنگ، یک جور، دوره فتنه ۷۸ یک جور، زمان فتنه ۸۸ یک جور، الان هم یک جور... و هر چه جلوتر می‌رویم، فتنه‌ها سخت‌تر می‌شود، لیکن «نسلا بعد نسل» به یمن «خدمتگزار والاتر»، اهل کوفه نیست که تنها بگذارد علی را... به من بگو؛ از دل تنور چه چیزی بیرون می‌آید؟!
آتش!
نه! از دل تنور، هر چه خدا بخواهد بیرون می‌آید... و اگر خدا بخواهد از دل تنور، آب زلال می‌زند بیرون! سال ۸۸ از دل تنور فتنه، به جای «آتش براندازی»، «آب زلال بصیرت» خارج شد. همین حزب‌الله لبنان و همین سیدحسن نصرالله. بارها دشمن نقشه کشید که برای همیشه ریشه مقاومت را در منطقه خاور‌میانه یا به قول «آقا»؛ غرب آسیا بزند. مشخصا قبل از جنگ غزه و جنگ‌های فلان روزه، یک بار مکر اساسی کردند که در لبنان اثری از حزب‌الله نباشد. فتنه آنقدر شدید بود که سیدحسن نصرالله و عماد مغنیه و خیلی‌های دیگر آمدند پیش «آقا». همه هم نگران بودند نسبت به سرنوشت مقاومت، اما سخنان «آقا» آرام‌شان کرد. «آقا» گفت: «بروید و قوی‌تر از گذشته کارتان را بکنید که از جمع شما، عده‌ای با چشم خودشان شاهد فتوحات مکرر مقاومت خواهند بود، عده‌ای شاهد شکست قطعی اسرائیل». آنجا البته قبل از سخنان رهبر، بچه‌های وزارت خارجه، آمار و ارقامی مستند ارائه دادند که حاکی از ناخوشی حال حزب‌الله و مقاومت بود. بعد از جلسه، من رفتم پیش سیدحسن و گفتم: نظر «آقا» را قبول داری یا نظر دیگران را؟! گفت: راستش را بخواهی دلم صد‌در‌صد با نظر امیدوارانه «آقا» است، اما عقلم بیشتر حرف دیگران را باید قبول کند! یعنی شواهد، مرا به چنین نتیجه‌ای می‌رساند! گفتم: حالا دنبال کدام می‌روی؟! عقلت یا دلت؟! گفت: معلوم است که دلم! هر چند «آقا» هم عقل ماست، هم دل ما.
شما بعد از این همه فتوحات حزب‌الله، باز هم سیدحسن را دیده‌اید؟!
یک بار بعد از یکی از فتوحات حزب‌الله، سیدحسن به من گفت: «حالا بیش از پیش ایمان دارم که خدا با زبان خمینی و خامنه‌ای با ما سخن می‌گوید. ما آماده بودیم برای شکست، اما امام خامنه‌ای سخن از پیروزی می‌گفت...». اینکه من گفتم؛ «خدا اگر بخواهد، از دل تنور، آب بیرون می‌فرستد»، یکی از نشانه‌های قشنگ و بامزه‌اش مرگ اسحاق رابین است. اسحاق رابین قبل از مرگش دوره افتاده بود تا با پنبه صلح، سر از بدن مقاومت جدا کند، اما اسرائیلی‌های افراطی‌تر از او، حتی همین «صلح صوری» را هم تاب نیاوردند! بعدها قاتل اسحاق رابین که از یهودیان افراطی بود گفت: من از طرف خدا مامور بودم که اسحاق رابین را بکشم!! این صهیونیست تندرو هر چند که داشت یاوه می‌گفت، اما راست می‌گفت!! او مامور خدا بود، اما نه از کانالی که فکر می‌کرد!! یک بار سیدحسن به من گفت: اگر مرگ اسحاق رابین نبود، پنبه صلح، معلوم نبود جانی برای مقاومت باقی بگذارد یا نه؟!
خنده‌دار اینکه زحمتش را خود صهیونیست‌ها کشیدند!!
خدا اگر بخواهد از دل تنور آتش، آب گوارا بیرون می‌فرستد... .
زیاد مصدع اوقات شدیم. چند سوال مختصر و شاید بی‌ربط بپرسم و تمام... شما عاقبت اصلاح‌طلب هستید یا اصولگرا؟!
هیچ کدام! خط امام!
بعضی از مردم به خانواده شهدا طعنه‌هایی می‌زنند که لابد به گوش شما به عنوان نماینده «آقا» در بنیاد شهید هم رسیده. به شما هم از این طعنه‌ها می‌زنند؟!
من همیشه میوه را از میدان میوه و تره بار می‌خرم. آن فردی که با یک یا 2 مشمع کوچک است، می‌آید جلو، سلام و علیک می‌کند و خدا قوت می‌گوید، اما آن فردی که چند تا مشمع بزرگ دارد و کلی خرید کرده، می‌گوید؛ حاج‌آقا! گرانی پدرمان را درآورده!!
بهترین دست خطی که دیده‌اید؟!
خط امام!
اصیل‌ترین خط امامی؟!
خود «آقا».
مثل همیشه از شما یک هدیه می‌خواهم... .
من معمولا مراعات وقت رهبر عزیز را می‌کنم، اما یک بار تعدادی از فرزندان شاهد نخبه و ممتاز علمی در روز آخر همایش‌شان، اصرار کردند که ما تا «آقا» را نبینیم از اینجا نمی‌رویم! آنقدر هم جدی بودند که آخر سر من ناچار شدم زنگ بزنم و برای فردا از بیت رهبری وقت بگیرم. خلاصه! بردیم این بچه‌ها را بیت. «آقا» که آمدند داخل حسینیه... خب! دیدار رسمی نبود؛ همه‌شان از جا بلند شدند و دوان دوان با چشمانی گریان رفتند کنار «آقا». یکی می‌گفت: سلام «آقا»... یکی می‌گفت: سلام بابا... یکی می‌گفت: پدرم همیشه با شما خواب من می‌آید... [گریه بی‌امان حاج آقا] این بچه‌ها از بس اشک می‌ریختند، من یک آن دقت کردم دیدم خود «آقا» هم گوشه چشم‌شان قطره اشکی نشسته...
«نسلا بعد نسل» با «خدمتگزار والاتر».