حجت‌الاسلام و المسلمين سيد سعيد لواسانيتاكنون 3 ثمره تقوا را بيان كرده‌ايم و در اين شماره 5 ثمره ديگر را به اختصار توضيح مي‌دهيم.
4- تقوا موجب می‌شود که کارها بر انسان و جامعه اسلامی آسان شود: «وَ مَنْ يَتَّقِ اللهَ يَجْعَلْ لَهُ مِنْ أَمْرِهِ يُسْراً» [طلاق: 4] دليل اين امر آزادي معنوي و قدرت بصیرت و استقامتي است كه در متقيان ايجاد شده است.
5- شکوفایی الهی؛ آن هم علم الهی: «وَ اتَّقُوا اللهَ وَ يُعَلِّمُكُمُ الله» [بقره: 282] زيرا تقوا انسان را از بند امیال نفسانی آزاد مي‌كند و جامعه را نیز از امیال نفسانی آزاد مي‌گرداند، به اين دليل علم و حکمت در این فرد و جامعه موج می‌زند، زيرا چنانكه امام صادق عليه السلام مي‌فرمايند: «لَيْسَ الْعِلْمُ بِالتَّعَلُّمِ إِنَّمَا هُوَ نُورٌ يَقَعُ فِي قَلْبِ مَنْ يُرِيدُ اللهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَنْ يَهْدِيَهُ» «علم الهي با آموزش به دست نمي‌آيد بلكه نوري است كه خداوند در قلب هركسي كه بخواهد هدايتش كند، قرار مي‌دهد.» و اين علم تنها با حقيقت بندگي كه نخستين درجه تقواست، به دست مي‌آيد. [بحارالانوار؛ 1/225]
6- نزول برکت: «وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَکَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ» [اعراف: 96] اين سنت خداوند است كه اگر جوامع بشري متصف به ايمان و تقوا شوند، خداوند درهاي بركات را به روي چنين جامعه‌اي باز مي‌كند. همچنین است آیه 3 سوره مبارکه طلاق «وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لاَ يَحْتَسِبُ» كه تاكيد دارد تقوا باعث مي‌شود خداوند اهل تقوا را به‌گونه‌اي كه به حساب‌هاي عادي نمي‌آيد، روزي دهد و اين روزي و بركت، تنها در جنبه‌هاي مادي و اقتصادي نيست بلكه شامل امور معنوي و علم و پيشرفت در همه زمينه‌ها هم مي‌شود.
7- خداوند گناهان و خطاهای ریز و اشتباهات افراد و جامعه متقین را می‌زداید: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تَتَّقُوا اللهَ يَجْعَلْ لَکُمْ فُرْقَاناً وَ يُکَفِّرْ عَنْکُمْ سَيِّئَاتِکُمْ وَ يَغْفِرْ لَکُمْ» [انفال: 29] «وَ مَنْ يَتَّقِ اللهَ يُکَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَ يُعْظِمْ لَهُ أَجْراً» [طلاق: 5] انسان و جامعه‌اي كه در مسير تقواست و دائماً مراقب است به خطا و گناه آلوده نشود، در اين صورت خداوند متعال، خطاها و اشتباهات كوچك آنها را هم پاك مي‌كند.
8- خداوند با متقین است. سراسر قرآن، نشان از اين واقعيت دارد كه يك نمونه آن داستان حضرت یوسف(ع) است. نتیجه این داستان در کلامی از خود آن حضرت است: «إِنَّهُ مَنْ يَتَّقِ وَ يَصْبِرْ فَإِنَّ اللهَ لاَ يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ» [یوسف: 90] من به چاه افتادم، به بردگی فروخته شدم، به زندان رفتم اما تقوا را در خود حفظ کردم و...
... و هیچگاه آن را از خود دور نکردم، خداوند هم اجر آن را ضایع نکرد و نتیجه آن را می‌بینید. «إِنَّ اللَهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَوْا وَ الَّذِينَ هُمْ مُحْسِنُونَ» [نحل: 128] یا «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَهَ وَ آمِنُوا بِرَسُولِهِ يُؤْتِکُمْ کِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ وَ يَجْعَلْ لَکُمْ نُوراً تَمْشُونَ بِهِ وَ يَغْفِرْ لَکُمْ وَ اللَهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ» [حدید: 28] اين رحمت مضاعف، نوري كه با آن حركت كند و آمرزش الهي به اين دليل است كه خداوند با متقين است: «وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَهَ مَعَ الْمُتَّقين» [بقره: 194 و توبه: 36 و 123].