حسین جوادی سرانجام بوئینگ 747 سقوط کرد! سه‌شنبه‌شب سکوت ورزشگاه نوکمپ را فراگرفته بود، تنها چیزی که از تصاویر تلویزیونی مشخص می‌شد آتشی بود که در یکی از سکوهای ورزشگاه روشن شده بود. فردای شکست تحقیرآمیز بارسا از رئال روزنامه اسپورت چاپ کاتالونیا این تیتر را برای پسران رورا انتخاب کرد: «از خواب بلند شوید!» بارسا در خواب زمستانی فرورفته و پس از آن نتایج نامطمئنی که در لالیگا و شکست مقابل میلان در لیگ قهرمانان اروپا به دست آورد، پیش‌بینی شکست مقابل رئال در کوپادلری خیلی هم سخت به نظر نمی‌رسید. ژوزه مورینیو با آن ژست‌های حق به جانبش درس بزرگی به روسل، مدیر باشگاه بارسا داد؛ آقای خاص ثابت کرد برای بازی‌های بزرگ باید مردان بزرگ روی نیمکت تیم قرار بگیرند و شاید گزاف نباشد اگر بگوییم بارسلونا چوب اشتباهات مدیریتی خود را می‌خورد، چون درست زمانی که گوآردیولا از این تیم جدا شد تیتو ویلانووا که دستیارش بود جایگزین مربی پرافتخار بارسا شد، از بد روزگار او نیز به دلیل بیماری سرطان مجبور به ترک باشگاه شد و پس از آن کمک ویلانووا یعنی جوردی رورا سکان هدایت را برعهده گرفت. مردی که خودش هم اعتقاد دارد آنقدر بزرگ نیست که او را سرمربی خطاب کنند! حالا فکرش را بکنید «کمک یک کمک‌مربی» روی نیمکت رویایی‌ترین تیم اروپا می‌نشیند! کمی عجیب نیست! به هیچ‌عنوان نمی‌توان تعجب کرد که این تیم در ورزشگاه خانگی خود شکست تحقیرآمیزی را متحمل شد. سه‌شنبه‌شب رئال‌مادرید مقتدرانه بارسا را به چهارمیخ کشید تا نشان دهد این تیم کاتالونیایی آنقدر هم که فکرش را می‌کنند رویایی نیست.
اعتماد به نفس کاذب
آنها در سال‌های اخیر عادت کرده بودند همه چیز را از دید یک برنده ببینند و به سبک خود باور داشته باشند اما آبی و اناری‌ها سه‌شنبه‌شب حس می‌کردند از همه نظر اشکال دارند. برای اولین بار در سال‌های اخیر آنها هیچ چاره‌ای نداشتند جز اینکه بازنده بودنشان را مقابل رئال بپذیرند. بی‌تردید این حذف از همه نظر آنها را به هم ریخت و برایشان لالیگا را هم تا حدودی زهر کرد. شاید بخش زیادی از علت این حذف را باید به غرور کاذب بارسا ربط داد. در حقیقت آنها زیادی شیفته سبک خود بودند و فکر می‌کردند فرمول بازی‌شان تا ابد جواب خواهد داد و راه موفقیت آسان است، در حقیقت اینکه وقتی بدون مربی هم نتیجه گرفتند، این توهم آنها را برداشت که موفقیت خود به خودی به دست می‌آید. از طرفی بارسا با این مشکل مواجه بود که بازیکنان اصلی حضورشان در ترکیب را قطعی می‌دانستند. این تثبیت شدن جایگاه‌ها موجب شد بازیکنانی که درون زمین بودند، حس رقابت را از دست بدهند و افت قابل توجهی داشته باشند. جالب اینکه در مقابل ختافه که بارسا 6- یک برد، بسیاری از نیمکت‌نشین‌ها عملکرد خوبی داشتند اما کادر فنی به این قضیه توجهی نکرد و تغییری در ترکیب پدید نیاورد.
شکسته شدن طلسم مورینیو
مورینیو در 2 سال اول حضورش در رئال در بازی‌های رفت و برگشت مقابل بارسلونا دچار مشکل بود. مربی پرتغالی هر چند در این مدت در لیگ و فینال کوپا توانست بارسا را شکست دهد اما نتوانسته بود در بازی‌های رفت و برگشتی، آبی و اناری‌ها را مغلوب کند. در حقیقت در این 2 سال، مورینیو 3 بازی رفت و برگشتی را به بارسا باخت: چمپیونزلیگ، سوپرکاپ 2011 و کوپادلری 12-2011 اما در سال سومش شرایط کاملا عوض شد. در 2 بازی حذفی امسال میان رئال و بارسا، تیم مورینیو کاملا سر بود و توانست در سوپرکاپ و کوپادلری به تیم تیتو و رورا غلبه کند تا مورینیو از این حیث هم طلسم خود را شکسته باشد. آخرین باری که رئال توانسته بود بارسا را با فاصله 2 گل در زمین خودش شکست دهد، مربوط به 23 آوریل 2002 بود که با گل‌های زیدان و مک مانامان در چمپیونزلیگ با نتیجه 2- صفر برنده شد. 3 برد بعدی در این زمین با فاصله یک گل بودند: یک-2، یک بر صفر و یک-2.
بازی‌های نیمه‌نهایی واران زیر ذره‌بین
واران که در ماه آوریل 20 ساله می‌شود در 2 بازی رفت و برگشت مرحله نیمه‌نهایی کوپادلری هیچ خطایی را مرتکب نشد و 2 بار هم برای تیمش گلزنی کرد. مادریدی‌ها قطعا از خرید و سرمایه‌گذاری روی ستاره جوانی به نام رافائل واران بیشتر از اینها لذت خواهند برد. واران که به توصیه زین‌الدین زیدان از تیم لنس خریداری شد با قراردادی 6 ساله به تیم مادریدی پیوست و در بازی تیمش در مرحله نیمه‌نهایی کوپادلری (جام حذفی اسپانیا) نمایش خیره‌کننده‌ای داشت و توانایی‌هایش را به نمایش گذاشت: سرعت، ذکاوت تاکتیکی، پتانسیل بالا، یک فوتبال ناب و پرش و ضربه سر فوق‌العاده.
او واقعا سزاوار تمام این تعریف و تمجید‌هاست چون علاوه بر قدرت بالایش در کنترل توپ، ثبات فراوانی را هم به نمایش گذاشت و نه‌تنها به عنوان یک مدافع در جریان این دو بازی، خطایی را مرتکب نشد بلکه 2 گل تماشایی هم برای تیمش به ثمر رساند. در بازی رفت و در غیاب راموس و په‌په، مورینیو، واران را در ترکیب اصلی تیمش قرار داد. واران از این آزمایش سربلند خارج شد و توانست تک‌گل تیمش در بازی برنابئو که گل تساوی‌بخش رئال بود را به ثمر برساند. آن بازی را شاید بتوان نقطه عطفی برای این ستاره 19 ساله دانست. ولی کار واران جوان در همین‌جا تمام نشد. او در بازی برگشت و در نوکمپ فوق‌العاده کار کرد و باز هم برای تیمش گلزنی کرد، البته باید به این نکته اشاره کرد که او در امور تدافعی هم ثانیه‌ای برای تیمش کم نگذاشت و در مصاف‌هایش با مسی هم موفق بود و در نهایت توانست با بهره‌گیری از قامت کشیده و 191 سانتی‌اش کار را تمام کند.
او در جریان بازی نه خطایی کرد و دائما با نمایش قدرتمندانه‌اش به دیه‌گو لوپز دلگرمی می‌داد و بارها پاس‌های میان سسک، ژاوي و اینیستا را قطع می‌کرد؛ کاری فوق‌العاده که قطعا نامش را در تاریخ ثبت خواهد کرد. واران که در آوریل 20 ساله می‌شود، یک فرصت استثنایی دیگر را برای اثبات توانایی‌هایش پیش رو دارد؛ بازی حیاتی و سرنوشت‌ساز 2 تیم ملی اسپانیا و فرانسه که روز 26 مارس در پاریس برگزار می‌شود.