خوشبختانه در یک روز ابری بود که «مایکل فلپس» قهرمان هشت باره المپیک پکن همراه محافظانش به حوضچه آب‌گرم مردانه «همپستد» پا گذاشت. یک‌باره آفتاب زد و او را در مقابل نگاه مردانی که در محوطه حمام آفتاب می‌لولیدند معذب ساخت.
او از میان سایه‌های یک روز ابرآلود و خاکستری راه باز کرد، آب هم کدر بود. انگار چنته‌اش خالی شده باشد. مطمئنا در آن حال به مردی در اوج موفقیت شباهت نمی‌برد. او از پکن سرماخوردگی سوغات آورده بود و معلوم بود پس از المپیک خودش را رها کرده و نتیجه چیزی بود که در ماه سپتامبر بلافاصله پس از بازی‌ها درباره‌اش فاش شد؛ یعنی عکس‌هایی از او درست در صبح همان روزی که وصفش رفت و در حال ترک یک محل ناخوشايند!
مایکل با افتادگی می‌گوید: «داشتم تفریح می‌کردم. این بهترین کار است!» بعد به سمت یک اتاق رختکن اختصاصی پر از وسایل بدنسازی عتیقه و حوله‌های معطر هدایت شد و لحظاتی بعد با آن مایوی مسابقه «اسپیدو LZR» معروف، سر و کله‌اش دوباره پیدا شد، همان تن‌پوشی که هشت مدال طلای المپیک را برایش به ارمغان آورده بود. جمعیتی کوچک از مشتاقان، او را زیر چشمی می‌پاییدند و یکی از آنها لب به تمجیدش گشود.
بگذریم از اینکه مایوی فلپس یکی از نخستین نمونه‌ها در نوع خود بود. در واقع او حسابی گنده است، با 6 فوت و 4 اینچ قد (حدود 187 سانتیمتر). اگرچه بشدت عضلانی است اما خیلی هیکلی به نظر نمی‌رسد. دست‌هایی بلند و نامتعارف و در مقایسه با آنها، پاهایی کوتاه. با سایز 14 فوتی بدنش، آن دست‌های بزرگ بیشتر به پارو شبیه بودند. وقتی حواسش جای دیگری می‌رفت و ژست قهرمانانه‌اش را برای لحظاتی از دست می‌داد، دهانش مثل یک نوجوان خیال‌پرداز بازمی‌ماند، گرچه مایکل 23 سالش بیشتر نیست. وقتی به انتهای سکوی پرش رسید، مسؤولانه رفتار کرد و در هنگام ورود به آب بدون اغراق مثل یک پیرمرد چروکیده 80 ساله به آرامی به پشت روی آب می‌خزید. فلپس مشخصا به مردی می‌مانست که ترجیح می‌دهد در رختخواب دراز بکشد. مثل یک قورباغه تاق‌باز روی آب ولو شده بود اما بالاخره زمان ادای دین به حامیان مالی‌اش فرا رسیده است که یکی از آنها همین «اسپیدو»ي چسبیده به تن او است. شاید فلپس نخستین فوق‌ستاره حقیقی شنا باشد و آن وقت جای این پرسش وجود دارد که او چگونه می‌خواهد در رشته تخصصی‌اش با شهرت «تایگر وودز» و «مایکل جردن» برابری کند. اما ماهي كم‌كم به زندگي در خشكي خو مي‌گيرد.
دستاوردهای او چشمگیرند. هشت مدال طلایش در پکن عظمت هموطنش «مارک اشپیتز»، اسطوره سابق شنا که با هفت طلای المپیک 1972 رکوردی به نظر جاودانه در ورزش‌های انفرادی برپا ساخته بود را محو کرد. 14 طلای المپیک فلپس همینطور بسیاری از ورزشکاران را که 9 طلایی بودند، به سایه برد. در پکن او هفت رکورد جهانی برپا ساخت و در بعضی مواقع در آب هم گرد و خاک کرد اما در 100 متر شنای پروانه، فاصله میان یک ابرقهرمان با یک فوق‌ستاره بسیار اندک می‌نمود. او عقب ماند ولی جبران کرد و با اختلاف یک‌صدم ثانیه قهرمان شد؛ به اندازه یک نوک سوزن. در مجموع، قدرت فلپس، مهارت نبوغ‌آمیزش و انگیزه‌های خالص، او را از دیگران متمایز می‌سازد. او به خاطر آرامش مافوق‌طبیعی‌اش پیش از هر مسابقه مشهور است. در 4 در 100 متر امدادی وقتی هم‌تیمی‌هایش در کسب هشتمین مدال طلا او را یاری می‌کردند با اشتیاق فریاد می‌زد ولی الان از آن جوش و خروش خبری نیست: «یک رویا بود!»
او این را در حالی می‌گوید که مایوی «اسپیدو» را عوض کرده و با لباس شنای «سه‌ربعی» و یک تی‌شرت در رختکن کوچک کنار دفتر نشسته است. او ادامه می‌دهد: «اما از آن به بعد یک حسرت بزرگ در تو به وجود می‌آید. می‌دانی که همه چیز به پایان رسیده و باید سال‌ها صبر کنی تا دوباره برسد و البته آن وقت هم سریع می‌گذرد.
در آخر کار در دل آرزو می‌کنی که ای خدا کاش این احساس همیشه دوام می‌آورد و بعد ذهنی و فیزیکی ته می‌کشی و می‌دانی که فقط می‌خواهی آرامش داشته باشی و از هر چیزی آسایش بیابی.» وقتی به نظر می‌رسد سخنانش به پایان رسیده ناگهان اعتراف ديگري می‌کند، آیا او دقیقا با عبارت «بزرگ‌ترین المپیکی» تمام دوران اشباع شده؟ شانه بالا می‌اندازد و بی‌تفاوت می‌گوید: «مطبوع است. نمی‌دانم چه چیز دیگری برای گفتن دارم وقتی با بهترین قهرمانان و بزرگ‌ترین المپیکی‌هایی که تاکنون برای کشورشان مبارزه کرده‌اند جمع بسته می‌شوم».
اما از اینکه در چنین بحثی شرکت کند که چگونه یک شناگر به خاطر رقابت در رویدادهایی متعدد اما مشابه، شایستگی عنوان «بزرگ‌ترین» را دارد، طفره مي‌رود و می‌گوید: «هدف من شناکردن در هشت رویداد بود و اینکه سعی کنم در همه آنها بهترین باشم. هیچ کسی نمی‌تواند در این‌باره ادعایی داشته باشد. این ورزشی است که به آن عشق می‌ورزم، ورزشی که در آن بزرگ شده‌ام و ورزشی که می‌خواهم در آن به جایی برسم».
فلپس در «بالتیمور» بالیده است، پسر یک سواره‌نظام حکومتی و یک مدیر مدرسه. والدینش وقتی هفت‌ساله بود از هم طلاق گرفتند و از آن هنگام به ندرت پدرش را ملاقات کرده است. آیا در آینده دوباره او را خواهد دید؟ با بی‌تفاوتی می‌گوید: «چه کسی می‌داند.» اما وقتی صحبت به مادرش می‌رسد گل از گلش می‌شکفد: «اگر بدانید مادر من روز به روز چگونه سخت کار کرده؟ ... او زندگی‌اش را وقف ما کرده تا غذایی روی میز بگذارد، لباسی درون قفسه‌مان باشد، جایی برای خواب و هر چیز دیگری که نیاز است داشته باشیم. ما همیشه همه‌چیز داشتیم و مدیون او بودیم».
خواهران بزرگ‌تر او هم هر 2 شناگر بودند و او در آب راه آنان را دنبال کرد، در حالی که روی زمین آواره‌ای بیش نبود. در مدرسه به‌وسیله بچه‌هایی که کلاهش را در سرویس از سرش برمی‌داشتند و گوش‌های بزرگش را مسخره می‌کردند، آزار می‌دید. «یکی از معلمان انگلیسی‌ام در همایش اولیا- مربیان به مادرم می‌گفت که من هرگز موفق نخواهم شد و این نخستین انگیزه کوچک من بود... و از آن پس هرچه مردم اذیتم می‌کردند فقط مرا مصمم‌تر می‌کرد. من از جملات اینچنینی استقبال می‌کنم».
منبع: تایمز ماهی بیرون آب
خوشبختانه در یک روز ابری بود که «مایکل فلپس» قهرمان هشت باره المپیک پکن همراه محافظانش به حوضچه آب‌گرم مردانه «همپستد» پا گذاشت. یک‌باره آفتاب زد و او را در مقابل نگاه مردانی که در محوطه حمام آفتاب می‌لولیدند معذب ساخت.
او از میان سایه‌های یک روز ابرآلود و خاکستری راه باز کرد، آب هم کدر بود. انگار چنته‌اش خالی شده باشد. مطمئنا در آن حال به مردی در اوج موفقیت شباهت نمی‌برد. او از پکن سرماخوردگی سوغات آورده بود و معلوم بود پس از المپیک خودش را رها کرده و نتیجه چیزی بود که در ماه سپتامبر بلافاصله پس از بازی‌ها درباره‌اش فاش شد؛ یعنی عکس‌هایی از او درست در صبح همان روزی که وصفش رفت و در حال ترک یک محل ناخوشايند!
مایکل با افتادگی می‌گوید: «داشتم تفریح می‌کردم. این بهترین کار است!» بعد به سمت یک اتاق رختکن اختصاصی پر از وسایل بدنسازی عتیقه و حوله‌های معطر هدایت شد و لحظاتی بعد با آن مایوی مسابقه «اسپیدو LZR» معروف، سر و کله‌اش دوباره پیدا شد، همان تن‌پوشی که هشت مدال طلای المپیک را برایش به ارمغان آورده بود. جمعیتی کوچک از مشتاقان، او را زیر چشمی می‌پاییدند و یکی از آنها لب به تمجیدش گشود.
بگذریم از اینکه مایوی فلپس یکی از نخستین نمونه‌ها در نوع خود بود. در واقع او حسابی گنده است، با 6 فوت و 4 اینچ قد (حدود 187 سانتیمتر). اگرچه بشدت عضلانی است اما خیلی هیکلی به نظر نمی‌رسد. دست‌هایی بلند و نامتعارف و در مقایسه با آنها، پاهایی کوتاه. با سایز 14 فوتی بدنش، آن دست‌های بزرگ بیشتر به پارو شبیه بودند. وقتی حواسش جای دیگری می‌رفت و ژست قهرمانانه‌اش را برای لحظاتی از دست می‌داد، دهانش مثل یک نوجوان خیال‌پرداز بازمی‌ماند، گرچه مایکل 23 سالش بیشتر نیست. وقتی به انتهای سکوی پرش رسید، مسؤولانه رفتار کرد و در هنگام ورود به آب بدون اغراق مثل یک پیرمرد چروکیده 80 ساله به آرامی به پشت روی آب می‌خزید. فلپس مشخصا به مردی می‌مانست که ترجیح می‌دهد در رختخواب دراز بکشد. مثل یک قورباغه تاق‌باز روی آب ولو شده بود اما بالاخره زمان ادای دین به حامیان مالی‌اش فرا رسیده است که یکی از آنها همین «اسپیدو»ي چسبیده به تن او است. شاید فلپس نخستین فوق‌ستاره حقیقی شنا باشد و آن وقت جای این پرسش وجود دارد که او چگونه می‌خواهد در رشته تخصصی‌اش با شهرت «تایگر وودز» و «مایکل جردن» برابری کند. اما ماهي كم‌كم به زندگي در خشكي خو مي‌گيرد.
دستاوردهای او چشمگیرند. هشت مدال طلایش در پکن عظمت هموطنش «مارک اشپیتز»، اسطوره سابق شنا که با هفت طلای المپیک 1972 رکوردی به نظر جاودانه در ورزش‌های انفرادی برپا ساخته بود را محو کرد. 14 طلای المپیک فلپس همینطور بسیاری از ورزشکاران را که 9 طلایی بودند، به سایه برد. در پکن او هفت رکورد جهانی برپا ساخت و در بعضی مواقع در آب هم گرد و خاک کرد اما در 100 متر شنای پروانه، فاصله میان یک ابرقهرمان با یک فوق‌ستاره بسیار اندک می‌نمود. او عقب ماند ولی جبران کرد و با اختلاف یک‌صدم ثانیه قهرمان شد؛ به اندازه یک نوک سوزن. در مجموع، قدرت فلپس، مهارت نبوغ‌آمیزش و انگیزه‌های خالص، او را از دیگران متمایز می‌سازد. او به خاطر آرامش مافوق‌طبیعی‌اش پیش از هر مسابقه مشهور است. در 4 در 100 متر امدادی وقتی هم‌تیمی‌هایش در کسب هشتمین مدال طلا او را یاری می‌کردند با اشتیاق فریاد می‌زد ولی الان از آن جوش و خروش خبری نیست: «یک رویا بود!»
او این را در حالی می‌گوید که مایوی «اسپیدو» را عوض کرده و با لباس شنای «سه‌ربعی» و یک تی‌شرت در رختکن کوچک کنار دفتر نشسته است. او ادامه می‌دهد: «اما از آن به بعد یک حسرت بزرگ در تو به وجود می‌آید. می‌دانی که همه چیز به پایان رسیده و باید سال‌ها صبر کنی تا دوباره برسد و البته آن وقت هم سریع می‌گذرد.
در آخر کار در دل آرزو می‌کنی که ای خدا کاش این احساس همیشه دوام می‌آورد و بعد ذهنی و فیزیکی ته می‌کشی و می‌دانی که فقط می‌خواهی آرامش داشته باشی و از هر چیزی آسایش بیابی.» وقتی به نظر می‌رسد سخنانش به پایان رسیده ناگهان اعتراف ديگري می‌کند، آیا او دقیقا با عبارت «بزرگ‌ترین المپیکی» تمام دوران اشباع شده؟ شانه بالا می‌اندازد و بی‌تفاوت می‌گوید: «مطبوع است. نمی‌دانم چه چیز دیگری برای گفتن دارم وقتی با بهترین قهرمانان و بزرگ‌ترین المپیکی‌هایی که تاکنون برای کشورشان مبارزه کرده‌اند جمع بسته می‌شوم».
اما از اینکه در چنین بحثی شرکت کند که چگونه یک شناگر به خاطر رقابت در رویدادهایی متعدد اما مشابه، شایستگی عنوان «بزرگ‌ترین» را دارد، طفره مي‌رود و می‌گوید: «هدف من شناکردن در هشت رویداد بود و اینکه سعی کنم در همه آنها بهترین باشم. هیچ کسی نمی‌تواند در این‌باره ادعایی داشته باشد. این ورزشی است که به آن عشق می‌ورزم، ورزشی که در آن بزرگ شده‌ام و ورزشی که می‌خواهم در آن به جایی برسم».
فلپس در «بالتیمور» بالیده است، پسر یک سواره‌نظام حکومتی و یک مدیر مدرسه. والدینش وقتی هفت‌ساله بود از هم طلاق گرفتند و از آن هنگام به ندرت پدرش را ملاقات کرده است. آیا در آینده دوباره او را خواهد دید؟ با بی‌تفاوتی می‌گوید: «چه کسی می‌داند.» اما وقتی صحبت به مادرش می‌رسد گل از گلش می‌شکفد: «اگر بدانید مادر من روز به روز چگونه سخت کار کرده؟ ... او زندگی‌اش را وقف ما کرده تا غذایی روی میز بگذارد، لباسی درون قفسه‌مان باشد، جایی برای خواب و هر چیز دیگری که نیاز است داشته باشیم. ما همیشه همه‌چیز داشتیم و مدیون او بودیم».
خواهران بزرگ‌تر او هم هر 2 شناگر بودند و او در آب راه آنان را دنبال کرد، در حالی که روی زمین آواره‌ای بیش نبود. در مدرسه به‌وسیله بچه‌هایی که کلاهش را در سرویس از سرش برمی‌داشتند و گوش‌های بزرگش را مسخره می‌کردند، آزار می‌دید. «یکی از معلمان انگلیسی‌ام در همایش اولیا- مربیان به مادرم می‌گفت که من هرگز موفق نخواهم شد و این نخستین انگیزه کوچک من بود... و از آن پس هرچه مردم اذیتم می‌کردند فقط مرا مصمم‌تر می‌کرد. من از جملات اینچنینی استقبال می‌کنم».
منبع: تایمز ارسال نظر
پربیننده