شروين طاهريدر این یکی دو سال، افتخار همنشینی با دوستانی تازه از پیشروترین قلمروی فرهنگی جهان عرب را داشته‌ام. از آنجا که «تیتر» این نوشته امکان هر نوع چیستان‌گویی را از نویسنده می‌گیرد، پس دلیلی ندارد از شمای مخاطب بپرسم که «حدس می‌زنید این دوستان از کدام کشور عربی باشند؟»
پاسخ چیستان طرح نشده بالا اما برداشتی است که من و دیگر بچه‌های ایرانی همراهم، از همکاری و همنشینی با بچه‌های سوری که وصفشان رفت داشته‌ایم. آنها که چند صباحی است برای تحصیلات عالیه میهمان ما هستند و مایی که چه بسا قرن‌هاست با عشق، میهمان دمشقیم و زائر زینبیه.
اگر به بچه‌های عراقی و لبنانی و یمنی و البته دیگر دوستان خلیجی و حجازی و حتی مصری، بر نمی‌خورد، باید بگویم که اتفاق‌نظر جمعی ما، روی سختکوشی، غنای فرهنگی و سطح فکر بالای دوستان سوری نامبرده است و با توجه به جمیع تفاوت‌های قومی و زبانی و مذهبی میان ملل عرب و عجم، مردم سوریه را نزدیک‌ترین ملت به ملت ایران شناخته‌ایم.
مساله فقط این نیست که دولت‌های 2 کشور روابط نزدیکی دارند، هر 2 ملت به یک اندازه از اسرائیل متنفرند یا حتی اینکه بیشترین جمعیت شیعیان (البته پس از عراق) در سوریه زندگی می‌کنند یا آنها هم مثل ما پراید سوار می‌شوند؛ شباهت ایرانی و سوری، از قیاس ملت ما با تک‌تک ملل همسایه یا هم‌منطقه‌مان و حتی چه بسا ملل پارسی‌زبان، استنباط می‌شود.
تهران و دمشق طی ربع قرن اخیر، 2 سرپل ترقی‌خواهی و عدالت اجتماعی در خاورمیانه استعمارزده بوده‌اند و این به انتخاب هر 2 ملت نیز بازمی‌گردد.
همین می‌شود که فجایع 2 سال اخیر سوریه، قلب کسی را که به شباهت‌های ایرانی و سوری واقف باشد، بیشتر به درد می‌آورد. مثل وقتی که دوستم «شاهر» ـ که اتفاقا از خانواده‌ای مخالف بشار اسد برخاسته ـ از جنایت‌های وهابی‌های گرگ‌صفت در حلب و حومه دمشق و لازقیه تحت محاصره سخن می‌گوید، سلفی‌هایی که نه شیعه سرشان می‌شود، نه سنی و نه بدیهی‌ترین اصول انسانی. یا وقتی که از دسته‌های بزرگ زنان و کودکان می‌گوید که صرف‌نظر از شیعه یا سنی یا کرد بودنشان و صرفاً به خاطر اینکه اصالتاً سوری هستند توسط القاعده‌ای‌ها و طالبانی‌ها و دیگر مزدوران آدمکش عربستان و قطر و ترکیه به گروگان گرفته می‌شوند اما نه آن‌طور که بی‌بی‌سی فارسی می‌گوید برای آزادی و صلح و حتی زیر فشار گذاشتن بشار، بلکه برای پول بیشتر و البته تفریح بیشتر. بله سر بریدن و تجاوز به زنان و کودکان و پریشان کردن مغز مردمان و سوزاندن آنها، بهترین تفریحی است که دست‌پروده‌های مکتب ضدانسانی وهابیت در زندگی جست‌وجو می‌کنند. هرکسي كه بداند سوری‌ها چقدر شبیه ما هستند و هرکسي كه بداند امروز حقیقتاً در سوریه چه می‌گذرد، بلافاصله متوجه آن روی دیگر سکه ترور و نسل‌کشی در شام می‌شود. آیا سوریه بوته آزمایشی برای اهداف غایی آمریکا و اسرائیل درباره ایران نیست؟
اگر فکر می‌کنید نویسنده این مطلب به بیراهه رفته، فقط لحظه‌ای خبر زیر را به نقل از سایت تحلیلی اسرائیلی «تیک دبکا» بخوانید:
«مخالفان رژیم سوریه در جنگ شکست خورده‌اند و بحران سوریه موجب افزایش قدرت ایران در خاورمیانه شده است!»
حال کافی است تحلیل کارشناس اسرائیلی را برعکس کنید تا پی به هدف غایی صهیونیست‌ها و شرکای غربی و عربی و عثمانی‌شان برای انداختن گرگ‌ها به جان ملت مترقی سوریه و باز هم تاکید می‌کنم مترقی‌ترین ملت عرب، ببرید.
تحلیل مزبور در واقع نقض غرض یک تحلیل اولیه به این شکل محسوب می‌شود:
«اگر مخالفان رژیم سوریه در جنگ پیروز می‌شدند، بحران سوریه باعث کاهش قدرت ایران در خاورمیانه می‌شد!»
پس آنها حقیقتا پی به شباهتی که سعی در اثبات آن داشتیم برده‌اند و ارتباطی منطقی میان ثبات در سوریه و قدرت ایران یا برعکس ناآرامی در شام و افول پارت برقرار کرده‌اند. بخوانید ادامه تحلیل این سایت صهیونیستی را: «ایران، سیدحسن نصرالله دبیر کل حزب‌الله لبنان به همراه روسیه، معرکه جنگ در سوریه را بردند. یکی از دستاوردهای مهم محور ایران، حفظ ارتباط استراتژیک میان تهران – دمشق است، به طوری که ایران توانست با حمایت از سوریه برابر دیگر کشورهای عربی، دامنه تاثیر شیعه را در منطقه خلیج‌فارس گسترش دهد و دستاوردی تاریخی و مهم را برای خود رقم بزند». برای آنکه به درک بهتری از ارتباطی که نویسنده اسرائیلی میان ایران و سوریه برقرار کرده برسیم، کافی است جمله معروف سفیر روسیه در دمشق را یادآوری کنیم که می‌گفت: «سوریه دروازه تمدن خاورمیانه است و اگر غرب از این دروازه بگذرد، از سایر دروازه‌ها نیز خواهد گذشت». مفهوم این جمله وقتی بهتر فهمیده می‌شود که دریابیم غرب با در اختیار داشتن افسار شیخ‌نشین‌ها و شاه‌نشین‌های خاورمیانه به اضافه اسرائیل و ترکیه و به رغم اشغال عراق و افغانستان، باز هم نتوانست سلطه خود بر خاورمیانه را نهادینه کند و همین شد که به عقب بازگشت و سرزمین شام، دروازه خاورمیانه را هدف گرفت که البته این تیرش هم به سنگ خورد.