مهدی طاهرخانی: کمتر از 4 روز بارسلونا قافیه را به رقیب سنتی‌اش واگذار کرد تا زنگ خطر برای آبی و اناری‌ها به صدا درآید. 1-بر فرض محال داور ناپرهیزی می‌کرد و برای اولین بار در طول بازی در یک صحنه حساس، توپ‌های «پنجاه- پنجاه» را به نفع بارسا سوت می‌زد و آن پنالتی را می‌گرفت و مسی هم توپ را درون دروازه قرار می‌داد. گیریم بازی 2-2 مساوی تمام می‌شد. اما نه... باز هم هیچ خللی در کوتاهی این مجموعه (تیتو و راسل) به فلسفه تیکی تاکای حقیقی به وجود نمی‌آمد. گوشتان را تیز کنید؛ این صدای خرد شدن بارساست؛ تیمی که بهترین شروع تاریخ لالیگا را داشت اما در اکثر بازی‌های بزرگ فصل دچار لغزش شد چه در سوپر کاپ، چه اروپا و چه بازی‌های دوگانه مقابل رئال. این تیم مستر تیتو است؛ مردی که می‌توانست با یک تصمیم شجاعانه تصویری ماندگار از خود در نوکمپ باقی بگذارد اما او حاضر شد از هزاران کیلومتر دور از خانه تیمش را هدایت کند اما صندلی‌اش را به نفر جدیدی نسپارد. دوره‌ای که بارسا در اوج بود یک تفکر مسموم و خوش‌باورانه برای توجیه این همه قدرت یک جمله را مدام تکرار می‌کرد؛ با وجود مسی، ژاوی و اینیستا این مجموعه هیچ احتیاجی به مربی ندارد اما حالا به وضوح دیده می‌شود نبود فیزیکی تیتو ویلانووا که به مراتب مرد کوچک‌تری از پپ و همچنین فرانک رایکارد به حساب می‌آید تایتانیک کاتالان‌ها را در یک قدمی غرق شدن قرار داده است. در کوپا دل ری به راحت‌ترین شکل ممکن و با وجود اینکه نتیجه خوبی در مادرید گرفته بودند بازی در خانه را واگذار کردند و حالا مقابل تیم دوم مادرید نمی‌توانند از حقیقت تیکی‌تاکا دفاع کنند. این تنها باخت بارسا به مادرید نبود. این پیروزی تفکر فوتبال مستقیم بود بر فلسفه‌ای که می‌گوید باید از فوتبال با پاس‌های پرتعداد اما هدفمند لذت ببرید. اگر تا دیروز همه می‌خواستند شبیه بارسا شوند و با فوتبال چشم‌نواز مقدمات دفاع تیم میزبان در خانه‌اش را مهیا کنند، حالا لیست آرزوها فرق کرده است. چه ایرادی دارد مقابل نزدیک به 90 هزار تماشاگر خودی در خانه در هزار توی دفاع مچاله شویم و در عوض با هر ضدحمله یا یک کرنرمعمولی یک موقعیت جدی ایجاد کنیم؟ پپ می‌دانست چگونه باید از حیثیت تیکی تاکا دفاع کند. هنگامی که تیمش عقب بود دقت به مراتب بیشتری در پاس‌های تودر وجود داشت و با وجود اینکه فصل قبل در لالیگا کورس را به رقیب واگذار کرد اما در مجموع 2 بازی رفت و برگشت نتیجه بهتری را از بعد تفاضل گرفت (در مادرید 3 بر یک برد و در خانه 2 بر یک باخت) اما اینک تیکی تاکا توان دفاع از خویشتن را ندارد.
آنهایی که می‌خواهند از فوتبال روز نت بردارند بازی تیم مورینیو را ترجیح می‌دهند. اسپانیا با همین تیکی تاکای وام گرفته از بارسا به قله فوتبال جهان رسید اما چابی آلونسو در دفاع از فوتبال فعلی مادرید می‌گوید: تیم ما فلسفه‌اش با بارسا فرق دارد و ما می‌خواهیم در کمترین زمان ممکن توپ را به 18قدم حریف برسانیم. تا دیروز یکی مثل گوآردیولا بود که می‌دانست روش تقابل با این فوتبال چیست و از این رو در مجموع دیدارهایش با مورینیو برتری داشت اما حالا تیتو ویلانووا معجونی را به عنوان تیکی‌تاکا مقابل طرفداران بارسا می‌گذارد که قطعا کاریکاتوری از فوتبال مبتنی بر مالکیت توپ و زمین است.
2-باخت دوگانه به مادرید نتیجه شگفت‌آوری نیست اما آنچه موجب دلسردی طرفداران بارسا می‌شود این است: ناکام جلوه دادن فوتبال چشم‌نواز و پر پاس مقابل بازی مستقیم و همچنین تسلیم محض برابر ضربات ایستگاهی. آنچه بارسا در طول چند سال اخیر انجام داده بود تنها صید جام‌های پرتعداد نبود، آنها طرفداران جدیدی را برای خود و همچنین فوتبال جذب کردند چون نمایششان متفاوت از مابقی بود. فوتبالی که شبیه بازي هیچ تیم دیگری نیست و در عین زیبایی و چشم‌نوازی هم خوب نتیجه می‌گرفت و هم پیروز غالب مصاف‌های بزرگ بود اما امروز به هزار و یک دلیل آنها برنده این عرصه نیستند. فوتبال تیتو ویلانووا همان روزی هم که مطمئنانه رقبای متوسط و ضعیف را شکست می‌داد مقابل دانه درشت‌ترها مشکل جدی داشت. یکی مثل سلتیک هم در نوکمپ و هم در سلتیک پارک فلسفه تیکی تاکا را به چالش می‌کشد و به‌رغم اینکه بارسا موفق به صعود مقتدرانه از گروهش در اروپا می‌شود اما میلان با همان روش کار را تقریبا یکسره می‌کند. سقوط حکمفرمایی مطلق کاتالان‌ها قابل حدس بود چرا که هر صعودی را سقوطی در پیش است و محال ممکن است از این جبر قادر به تخطی باشی اما آنچه امروز بر سر بارسا آمده ربطی به دوران حقیقی سقوط ندارد. آنها به احتمال فراوان مهم‌ترین جام داخلی این فصل اسپانیا را از آن خود می‌کنند و تا روزی که مثلث تاریخ‌ساز مسی، ژاوی و اینیستا به سقوط واقعی برسد دست کم چند فصل دیگر باقی مانده است. بنابراین آنچه امروز بر بارسا می‌رود یک سکته موقتی در دوره اوج است. دوره‌ای که تیکی تاکا در بازی‌های بزرگ به پاس‌های بی‌کیفیت میانه میدان تغییر هویت داد و ماحصل 180 دقیقه مالکیت مطلق توپ و زمین برابر رئال منجر به 2 باخت شد، آن هم با کمترین موقعیت گل برای آبی و اناری‌ها. تاریخ بعدها امروز را اینچنین به یاد می‌آورد؛ دوره‌ای که تیتو ویلانووا خودخواهانه زیر برگه استعفا را در اوج قدرت بارسا در لالیگا، اروپا و کوپا‌دل‌ری امضا نکرد و با سیستم من‌درآوردی و منحصر به فرد مانیتورینگ از هزاران کیلومتر دور از خانه به مدیران بزرگ دنیا آموخت چگونه می‌توانند تنها با یک تصمیم اشتباه، مقدمات یک سقوط باورنکردنی را آماده کنند.
3-تا یک ماه قبل ارمغان تیتو برای بارسا یک قهرمانی زودهنگام در لالیگا بود اما حالا بقا در کورس اروپا تقریبا محتاج معجزه است و 2 شکست متوالی برابر رئال به خودی خود به اندازه چند فصل ناکامی اندوه و بار منفی دارد. جواب حالا پیش روی تئوریسین‌هایی است که برای کوچک شمردن شاهکارهای پپ گوآردیولا ادعا می‌کردند این مجموعه بدون مربی هم همواره برنده است؛ اشتباه بزرگ راسل، خودخواهی شگفت‌انگیز تیتو ویلانووا و دست و پا زدن مضحک جوردی رورا پاسخ روشنی را به تاریخ داد.
آری حتی اگر مجموعه‌ای مثل بارسا هم به شما بدهند و شما این کاره نباشید می‌توانید از مسی آن هم در دوران اوج فوتبالش یک هیچکاره بسازید، از اینیستا یک بازیکن کُند که تنها سکته دادن در بازی را شگرد دارد و از ژاوی مهره‌ای که نبودش کمی موجب خرسندی است، آن هم قبل از ال‌کلاسیکو!
بارسا در هر صورت بلند می‌شود اما این دوره حضیض یک نکته تاریخی در دل خود داشت؛ آنچه باعث گریز و تنفر از تیکی تاکا می‌شود تنها نمایش کاریکاتوروارش از سوی مخترعانش است. اگر این فوتبال پاس‌محور درست پیاده نشود، آنگاه پاسکاری و مالکیت 80 درصدی در زمین میزبان را فراموش کنید، شما با توپ‌های بلند از سوی مدافعان و سپس فرار مهاجمان در کمین نشسته و همچنین استفاده حداکثری از ضربات ایستگاهی می‌توانید در هر زمینی برنده باشید. مهم‌ترین متریال برای اجرای تیکی تاکای واقعی از خودگذشتگی است و دل کندن از توپ، همان کاری که تیتو نتوانست آن را انجام دهد. او توپ پیروزی را تا نیویورک با خود برد.