سرجیو لئونه «خوب، بد، زشت» یکی از مشهورترین فیلم‌های وسترن اسپاگتی است که توسط سرجیو لئونه در سال ۱۹۶۶ در ایتالیا ساخته شد. زبانی که بازیگران این فیلم به وسیله آن تکلم می‌کنند مخلوطی از ایتالیایی و انگلیسی است. این فیلم سومین (و آخرین) فیلم از سه‌گانه دلاری (Dollars trilogy) سرجیو لئونه است. لئونه در پی بازیافت دوباره‌ای از خصوصیات ژانر و ویژگی‌ها و شاخصه‌های آن بود و در جهت تغییر شکل دادن و هجو آن به نوعی حرکت می‌کرد. خوب (کلینت ایستوود) و زشت (الی والاک) با هم کار می‌کنند و با شگرد خاصی به گول زدن کلانترهای مناطق مختلف و پول در آوردن از این راه می‌پردازند. بد (لی وان کلیف) آدمکشی حرفه‌‌ای است که به خاطر پول حاضر به انجام هر کاری است. این 3 نفر در راه پیدا کردن گنجینه‌ای ۲۰۰ هزار دلاری در مقابل هم قرار می‌گیرند.
هاوارد هاکس
«ریوبراوو» داستانی مشابه با «ماجراي نیمروز» دارد. کلانتر باید چند روزی جنایتکاری را در زندان نگه دارد تا بتواند او را تحویل قانون دهد. کلانتر شهر که با بازی «جان وین» در فیلم دیده می‌شود مثل همه فیلم‌های ژانر وسترن، ترسی از رویارویی با مظاهر گناه ندارد، بلکه هاوارد هاکس که در پی جوابیه‌ای به زینه‌مان بود، پا را فرا‌تر از قبل گذاشت. کلانتر دست کمک اهالی شهر را پس می‌زند. او با همان 2 دستیار خود با جنایتکاران روبه‌رو می‌شود. یک لحظه هم ترسی در صورت جان وین دیده نمی‌شود، بلکه در بد‌ترین شرایط هم شوخی را چاشنی دیالوگ‌هایش می‌کند. کلیت فیلم ریوبراوو به عدالت تمدن مي‌پردازد. کلانتر هم در راستای تفکر یادشده زندانی‌اش را نگه می‌دارد تا به دست عدالت برساند. در ريوبراوو برخلاف بیشتر وسترن‌ها از چشم‌نوازي و عظمت خبري نيست و کلیت اثر فاقد عظمت حماسي است.
جان فورد
در جويندگان شاهد عشق ایتن (با بازی جان وین) به خانواده برادرش بویژه همسر و دختر برادرش هستیم. سرخپوستان به این خانواده حمله کرده و همه را قتل‌عام کرده و دبی برادرزاده ایتن را به گروگان می‌برند و همینطور که از اسم فیلم نیز پیداست نیاز دراماتیک فیلم، جست‌وجو برای پیدا کردن دبی و گرفتن انتقام است. برقراری عدالت و گرفتن انتقام که یکی از اصول پایه‌ای فیلم وسترن است چنان در این فیلم به یک نیاز تبدیل می‌شود که تماشاچی با ایتن که به دنبال انتقام است همذات پنداری قریبی می‌کند. این جست‌وجو 7سال به درازا می‌کشد و در این 7 سال کاراکتر ایتن مانند یک بندباز روی خط قهرمان و ضدقهرمان حرکت می‌کند به‌گونه‌ای که ابتدای فیلم به عنوان منجی دبی و در اواسط فیلم به عنوان تهدید برای دبی محسوب می‌شود.
سم پکین پا
سینمای وسترن پیش از «این گروه خشن» با قهرمانی تنها و آرمانگرا مواجه است که منافع و مصالح عمومی را بر خواسته‌های شخصی خود ترجیح می‌دهد و در اغلب موارد خود را فدای جامعه و آرامش آدم‌های معمولی آن می‌کند اما ما در «این گروه خشن» به جای قهرمان فردی با ضدقهرمانان گروهی مواجهیم؛ ضدقهرمانانی که ابدا آرمانگرا نیستند و با توجه به سیاستی که جامعه برای حذف کردن و از بین بردنشان پیش گرفته، هیچ چیز را به اندازه حفظ حیات خود قابل اهمیت نمی‌شمارند. این ضدقهرمانان در عین حال که از شرافت، صلابت و اصولمندی برخوردارند به خباثت و خشونت مضاعفی دچارند که پکین‌پا از طریقشان با مخاطب آشنا با قواعد شخصیت‌پردازی در سینمای وسترن آشنایی‌زدایی می‌کند. در واقع این چرخش از جنبه قهرمانانه وسترن‌ها به سوی ضدقهرمان شدنشان سابقه تاریخی بزرگی دارد.