محمدباقر زنگنهبارسا به تکرار تمام این روزهایش باخت. از داور هم که بگذریم باخت و خوب هم باخت؛ لایقانه، بی‌هیچ شک و شبهه‌ای، در تمام زمین، از روی نیمکت که البته از پیش باخته بود تا دنی‌آلوز و پیکه. باخت تا یادم بیاید چرا اینها جاسوس شب می‌خواسته‌اند اما گوآردیولا را به آسمان پرتاب کردند و دعایش؛ دعایش که دیگر بازنگردد روی زمین. که گوآردیولا خود گفته بود خداحافظ ویا، خداحافظ پیکه و البته خداحافظ آلوز.
جانشین هرکدامشان را هم داشت. نه بهتر که اما می‌شدند. تیو و مونتویا و ریرا و البته آیزاک که کسی نامش را هم یادش نیست. اینها همه بودند اما پپ نه و حالا پپ نیست و اینها هم نه و آینده این تیم؟ که من می‌گویم کاش باشد. نه به‌خاطر بارسا و نه به‌خاطر آدم‌هایی شبیه تیتو. البته با احترام که پشت صفحه جادویی ندید جادوی پیری و بی‌انگیزگی را. خستگی پویول و زندگی نامطمئن پیکه و البته بوسکتس را. که اشباع شده‌تر از همیشه. آمادگی تیو را ندید. انگیزه سانگ را هم. پپ آلترناتیو همه اینها را داشت و تیتو؟ تمام بنزینش صرف تند رفتن شد و حالا کارت سوختش تمام است.
حالا وقت درود گفتن به رئال Bاست که بارسا Bندارد. پپ هم ندارد و جرات میدان دادن. آدریانو باید بیاید و تیو بعد از مرگ سهراب و آیزاک راهی لیگ‌های دیگر شود. اما کاش نابود نشود بارسا. نه به خاطر آدم‌های امروزش، به‌خاطر دنیای ماشین و مصرف. این اسم هزاره ما است. نشستن پشت فیس‌بوک و توئیتر و مجاز. رویاهای ما هم در مدرنیته سخیف شده‌اند. اینجا و در عصری که مجبوریم... که بدون رسانه می‌میریم... که تمدن تبلتی در دست کودکی است که «انگری برد» بازی می‌کند و خلاقیت هک کردن است؛ بارسای نوین متولد شد.
در عصر پول‌های آبراموویچ، در عصر خداحافظی آمستردام و مکتبش و در عصر سلام بر اعراب، بارسا در بطن پول‌های بی‌امان و دیوید بکام متولد شد و چه رشدی کرد. بالاتر از مد‌ها و برند‌ها. تا برند نبود و تا در« barca tv» بویان و پیکه به هم لبخند می‌زدند و خبری از شکیرا نبود بارسا رشد می‌کرد. با رایکارد شروع شد. و پپ همان انسان گریزنده از رسانه سال‌های قبل از پول بود. ساده، البته با کت و شلواری برند. با تی‌شرت‌هایی تقلیدناپذیر. اما ساده بود و تیمش هم و ما که نداشتیم و دل به سازندگی داده بودیم، شیفته‌اش... که پپ ستاره ما است و تک است و از این خزعبلات. ستاره که نه اما با صداقت برنده بود.
در عین حال مورینیوی بزرگ رشد کرد و اینتر آمد و بارسا را پس زد. بعدش هم سری به پول‌های پرز زد و رئال را مصرف‌گرا‌تر کرد. مثل چلسی. مثل اینتر. نابودی مطلق و انگ این باخت به یونیسف و یوفا که ریشه بخشکاند. که ریشه خشکیده شد امروز البته به دست باغبان تیتو و رویاهای ما هم. که می‌خواستیم بگوییم در زمانه عقل‌گرا‌ها آرمان‌ها هم جا دارند که همه چیز پول نیست که بود و واقعیت نیز همین است.
بدون گوآردیولا همه چیز پول است. لاماسیا یعنی پپ پس از رایکارد. یعنی ژاوی باانگیزه و والدس بدون سودای رفتن. یعنی پیکه بدون شکیرا و تیو به جای ویا و آلوز نه شکل تمام برزیلی‌های این نسل. این تیم، گوآردیولا را می‌خواهد. برای آنهایی که می‌گفتند مربی نمی‌خواهد می‌گوییم. چرا؟ که گاندی نشانشان دهد و فیلم گلادیاتور را برایشان پخش کند.
حالا و بدون بارسا دیگر برای بچه‌های تیم‌های پایه روستاهای بوشهر رویای لاماسیا را نمی‌توان گفت. باید خواب آبراموویچ دید و گفت پول یعنی همه چیز. بعد هم بگوییم بارسای پپ را یادتان هست؟ فراموشش کنید. تیم دوم رئال لهش کرد. و چه کسی بگوید به ما ایرانی‌ها زیر توپ نزنید که پیکه خدای نسل مدافعان پس از قیصر امروز زد!
این بارسا رمق‌های آخرش است. باورش را در تاریخ جست‌وجو کنید. در روسل و نیویورک و نیمار. در رفتن پپ بزرگ. در تفاوت روسل و لاپورتا. در تمام ستاره‌های لاماسیا که در نطفه خفه شدند و ما در هزاره ارتباطات باید با فلسفه دیگری خداحافظی کنیم. و من یادم بیاید که هرگز پپ را فیلسوف ندیدم و او بود. نه هگل که انسان بود و شاید عارف فوتبال. حافظ
فوتبال بود.
و دعایی که معجزه‌ای بیایید و البته که اتفاق افتادنش حتی اگر قهرمانی باشد شکل بارسای پپ نیست اگر هم بنویسیم. بعدش فقط می‌شود نوشت تیمی که قهرمان شد چقدر شبیه رئال برند شوستر بود که قهرمانی و دیگر هیچ و حالا شوستر کجاست؟ که اگر به داد همین بارسای نیمه قهرمان نرسند سال‌ها بعد همینگونه از بارسای تیتو یاد می‌کنیم. نه بارسای پپ. بارسایی که لاماسیا را داشت اما لاماسیایی نبود.