انتصاب فیلیپ گوردون به سمت مشاور ویژه اوباما در امور خاورمیانه، بیش از هر چیز خیال منتقدانی را آسوده می‌کند که نگران بودند رئیس‌جمهور در قبال ایران تغییر رویه داده باشد. به گزارش فارس، باراک اوباما در روزهاي گذشته فیلیپ گوردون را به عنوان دستیار ویژه خود و هماهنگ‌کننده دولت در امور غرب آسيا، شمال آفریقا و خلیج‌فارس منصوب کرد.
گوردون از دانشگاه اوهایو در رشته زبان فرانسه و فلسفه لیسانس گرفت و سپس برای تحصیل در رشته مطالعات اروپا و اقتصاد بین‌الملل به دانشگاه جان هاپکینز رفت. وی در سال 1987 در این رشته مدرک کارشناسی ارشد و در سال 1991 از همین دانشگاه مدرک دکترای تخصصی دریافت کرد.
گوردون که اکنون 51 سال دارد، در سال 2008 یکی از مشاوران ارشد اوباما در خلال تبلیغات انتخابات ریاست‌جمهوری وی بود. پس از آنکه اوباما به ریاست‌جمهوری آمریکا رسید در 6 مارس سال 2009 گوردون را به سمت معاون وزیر خارجه در امور اروپا و اوراسیا منصوب کرد. اکنون کاخ‌سفید در بیانیه‌ای اعلام کرده است گوردون به خاطر ایفای نقش موثر در تصمیم‌گیری‌های مرتبط با لیبی، سوریه و ایران طی 4 سال گذشته، از این پس در سمت جدید خود در مقام دستیار ویژه اوباما در امور غرب آسيا، شمال آفریقا و خلیج‌فارس فعالیت خواهد کرد. در بحث ایران، آقای گوردون از دیرباز از جمله حامیان سرسخت پیکار با ایران، البته نه با ابزارهای نظامی بوده است. عنوان یکی از مقاله‌های گوردون در اندیشکده بروکینگز این است: «باید به ایران حمله کنیم اما نه با بمب».
تحریم و فشارهای سیاسی- اقتصادی راهکار مورد علاقه گوردون برای مقابله با ایران است. وی در آغازین روزهایی که اوباما عنان کار را در دست گرفت با نوشتن مقاله‌ای در روزنامه واشنگتن‌پست در پاسخ به منتقدانی که به رئیس‌جمهور برای دیدگاه‌هایش در قبال برنامه هسته‌ای ایران خرده می‌گرفتند، راهکار موثر برای جلوگیری از پیشرفت برنامه هسته‌ای ایران را شدت بخشیدن به تحریم‌ها، حتی حین مذاکره با ایران عنوان کرد. گوردون در این مقاله به تاریخ 29 ژوئن 2009 می‌نویسد: «چیزی که منتقدان اوباما ظاهرا نمی‌دانند این است که جریمه‌های واقعی علیه ایران به صورت تحریم‌های اقتصادی و مالی اعمال می‌شود که حتی حین ادامه مذاکرات هم می‌توان آنها را شدت بخشید».
گوردون البته از مدت‌ها قبل، هم‌آیندی هر دو وجه راهبرد فشار- دیپلماسی را برای مقابله با برنامه هسته‌ای ایران ضروری دانسته بود. در واقع شاید او را بتوان از جمله اولین صاحبنظرانی دانست که اعتبار تحریم‌ها برای جلوگیری از برنامه هسته‌ای تهران را منوط به این دانست که این تحریم‌ها با مذاکراتی همراه شود که در آن احتمال کاستن از شدت تحریم‌ها حداقل به عنوان یک گزینه مطرح می‌شود. گوردون اندکی پیش از آنکه اوباما به ریاست‌جمهوری برسد هم در سال 2007 در مقاله‌ای در اندیشکده بروکینگز راه دیگر موفقیت نظام تحریم‌ها را ایجاد همگرایی میان متحدان اروپایی آمریکا برای اعمال تحریم‌هایی گسترده و همه‌جانبه علیه ایران دانسته بود.
وی البته نیل به این هدف را با توجه به منافع برخی کشورهای اروپایی در ایران دشوار دانسته اما تاکید کرده بود آمریکا در صورت ادامه همکاری با متحدان اروپایی‌اش می‌تواند آنها را به «افزایش فشارهای اقتصادی و سیاسی علیه ایران» متقاعد کند؛ رویکردی که در دور اول ریاست‌جمهوری اوباما فعالانه دنبال شد. انتخاب گوردون به عنوان دستیار ویژه اوباما شاید بیش از همه خیال منتقدان جمهوریخواه اوباما را راحت کند که انتصاب چاک هیگل و جان کری به سمت‌های وزارت دفاع و خارجه آمریکا را نشانه‌ای ناخوشایند برای انصراف رئیس‌جمهور از سیاست‌های قبلی‌اش در قبال ایران تعبیر می‌کردند.