سیروس محمودیان ملاحظه قرائن سیاسی حکایت از آن دارد که با نزدیک شدن به ایام انتخابات دوره یازدهم ریاست‌جمهوری گروه‌ها و جریانات سیاسی داخل و حتی معاندین نظام با شتاب‌بخشی محسوس به فعالیت‌های تشکیلاتی‌شان، خویش را برای حضور موثر مثبت یا منفی در انتخابات آماده می‌سازند که در این میان وضعیت هاشمی‌رفسنجانی کاملا متفاوت نشان می‌دهد. وی به شکلی معنادار می‌کوشد در دوران طلایی چند ماهه پیش از برگزاری انتخابات و در سایه به کارگیری هوشمندانه استراتژی «ناز و قهر» یا قائل شدن شأن ریش‌سفیدی برای خود یا انجام اقداماتی از قبیل انتشار کتاب خاطرات ویژه مانند «صراحت نامه!» به توجیه رفتارهای گذشته پرداخته و در نهایت از آب گل‌آلود به بهترین نتیجه ممکن دست یابد که نکاتی چند در این باره بیان می‌شود: 1- بررسی تحلیلی جنس برخورد افکار عمومی، نخبگان سیاسی و آحاد مردم در 20 سال اخیر با نام‌هاشمی رفسنجانی و در نهایت نقشه راه طراحی شده از سوی وی گویای حقایق قابل تاملی است. از منظر عامه مردم ذات مدیریت اجرایی هاشمی با وجود برخی دستاوردهای مثبت برای کشور در آن مقطع، عموما در به فراموشی سپرده شدن طبقات مستضعف و بلند کردن پرچم اشرافی‌گری در ایران، بروز شکاف طبقاتی، تلف شدن اموال عمومی در بطن سیاست خصوصی‌سازی و شکل‌گیری پدیده آقازاده‌پروری، رواج بداخلاقی‌ها و بی‌اخلاقی‌های سیاسی و دینی و... خلاصه می‌شود. بازخوانی استنتاجات و استنباطات اجتماعی مردم از عملکرد مدیریتی هاشمی فی‌نفسه موید آن است که با وجود زحمات معنادار سال‌های نسبتا دور وی، امروز باور بخش قابل توجهی از مردم مستند به نتایج حاصله از حاکمیت 16 ساله دولت سازندگی و اصلاحات حکما دال بر این است که شکاف طبقاتی موجود و له شدن اقشار آسیب‌پذیر در زیر چرخ‌های خشن ماشین آرمان‌گریز توسعه تکنوکراتی عینا محصول سیاست‌های اختصاصی هاشمی است. 2- ظاهرا مردم در دریافت‌های اجتماعی خویش به این حقیقت سیاسی ناب دست پیدا کرده‌اند که بی‌اقبالی عمومی و کم‌محلی سیاسی دامنه‌دار، مجازات در خور شأنی برای شخص هاشمی محسوب می‌شود که اتفاقا این مجازات نانوشته در غالب مقاطع انتخاباتی 12 سال گذشته در دستورکار مردم قرار داشته است. بدیهی است شکست سنگین انتخاباتی هاشمی‌رفسنجانی در 2 دور گذشته انتخابات از ملت ایران نمود بارزی از این مجازات مردمی است. ملاحظه شادی مردم در جریان انتشار اخباری مبنی بر بازداشت و محکومیت فرزندان وی توسط دستگاه قضایی کشور نيز گویای ابعاد دیگری از این مجازات مردمی می‌تواند باشد. 3- شکی وجود ندارد که علاوه بر مسائل اقتصادی و سیاسی صدرالاشاره نشر همگانی اخبار متعدد درباره تخلفات گسترده اقتصادی- امنیتی بستگان درجه یک و 2 خاندان هاشمی در تخریب وجاهت سیاسی شخص هاشمی در میان مردم نسبتا آثار ماندگار موثری در پی داشته و دارد. به نظر می‌رسد هاشمی که در بستر عدالت‌طلبی تاریخی مردم ایران اعتبار سیاسی‌اش را کاملا از دست رفته می‌بیند تلاش دارد در ایام پیش‌رو، در عین حرفه‌ای‌گری سیاسی به فرافکنی غیر قابل مسموع پرداخته و به‌طور ضمنی به لاپوشانی جرائم و تخلفات ریز و درشت برخی متعلقان همت گمارد تا شاید آب رفته به جوی بازگردد. کاملا طبیعی می‌نماید که وی امیدوارانه کوشش نماید تا قبل از هر اقدامی ضمن گذر تعمدی از اخبار موثق منتشره اسفبار درباره برخی فرزندان و اعضای خانواده به نقد عملکرد دولت کنونی بپردازد تا به نوعی در متن تبیین کاستی‌های موجود به وجاهت سیاسی مخدوش خویش اعتبار تازه‌ای ببخشد. 4- از نظر اجتماعی ـ سیاسی مردم به هیچ‌وجه از هاشمی‌رفسنجانی توقع دخالت یا مشارکت در امور سیاسی کشور را ندارند. در این میان در حالت نسبتا افراطی طبقاتی از مردم و عمدتا نسل جوان ملهم از مبانی اعتقادی و در چارچوب تعریف عمومی و اختصاصی عدالت، ایشان را اصولا فاقد صلاحیت لازم جهت ورود به عرصه انتخابات می‌دانند چرا که در جامعه دینی تحقق عدالت و پایبندی به آن پیش‌شرط حضور در مناصب اجرایی- سیاسی است. غیرقابل انکار است که مردم از هاشمی‌رفسنجانی به عنوان رئیس مجمع تشخیص مصلحت، عضو خبرگان رهبری و رئیس‌جمهور 2 دوره انتظارات بحقی دارند که بی‌توجهی به این انتظارات می‌تواند عواقب سوء دیگری داشته باشد. 5- ملاحظه تاریخ سیاسی ایران به خوبی نشان می‌دهد ستیز با مطالبات مردمی اصلا عاقبت خوشی در پی ندارد و عزت اجتماعی مدیران و مسؤولان کشور صرفا در بوته همسویی همه‌جانبه با خواست مردم قابلیت تحقق میدانی دارد. روشن است که مردم انتظار دارند آقای هاشمی در گام نخست به جای تئوری‌پردازی سیاسی، ارائه ایده حکومتداری یا تبیین کاستی‌های اجرایی کشور عملا به شفاف‌سازی مواضع اتخاذی خویش در قبال اقدامات غیرقانونی فرزندان و محکومیت قضایی آنان مبادرت ورزد و در گام‌های مکمله بعدی ضمن پذیرش مسؤولیت مستقیم خانوادگی در قبال عملکرد خلاف برخی فرزندان، میزان قانونمندی خویش را به نمایش گذاشته و عملا دوستی خویش را با ملت ایران به اثبات برساند. به هر حال عطوفت و گذشت مردم ایران غیرقابل قیاس با مصادیق مشابه در سایر جوامع است. 6- در بخش رویکرد پرحرف و حدیث هاشمی‌رفسنجانی به نقد عملکرد دولت کنونی مختصرا قابل بیان است که مردم کاملا از عمق فشارهای اقتصادی که بخشی از آن معلول تحریم‌های غیرانسانی بیگانگان است مطلع هستند و طبع سکوت یا تحمل آنها در مقابل کاستی‌های اقتصادی به معنای بی‌خبری یا کم‌اطلاعی نیست. اساسا بزرگنمایی مشکلات یا تبیین تبلیغاتی کاستی‌های اقتصادی از سوی هیچ فرد و جریانی پذیرفتنی نیست. انقلاب اسلامی ماهیتا متعلق به فرد فرد ملت بزرگ ایران است و آنها طبعا برای پاسداری از آرمان‌های انقلاب اسلامی و حفظ دستاوردهای آن از هیچ کوششی فروگذار نخواهند کرد و در این مسیر ذاتا پر سنگلاخ کماکان همه مشکلات و سختی‌ها را به جان و دل خواهند خرید. حضور پرشکوه مردم در مناسبت‌های مختلف از جمله راهپیمایی پرشکوه 22 بهمن در اوج تحریم دولت‌های غربی مبین آن است که از منظر مردم، رعایت مصالح انقلاب اسلامی مقدم بر هر امر و مصلحت جناحی و حزبی است. 7-در خاتمه گفتنی است نگارنده اگر چه از منتقدان وضع موجود است اما باید گفت از انصاف سیاسی به دور است که برای دسترسی به مناصب گذرای دولتی به همه یا بخشی از دستاوردهای دولت و ملت در بخش عمران و آبادانی کشور پشت پا زد. به‌طور کلی اتخاذ چنین رویکردی رفتار غیرمعقولی است که در عین حال برای مهیا کردن زمینه بازگشت هاشمی یا هر شخص و جریان سیاسی به عرصه سیاست هیچ عایدی نمی‌تواند داشته باشد. لذا در شرایط حساس کنونی مردم به جد از هاشمی‌رفسنجانی توقع دارند که ایشان و دوستان همراهش در چند ماهه آتی از صرف ظرفیت‌های فردی ـ رسانه‌ای برای بازطرح بی‌حاصل مشکلات اقتصادی کشور پرهیز کرده و همگام با ملت ایران در حد توان و تکالیف اجتماعی و اداری به بهبود اوضاع و ارتقای وضع عمومی کشور و تبیین مختصات اقتصاد مقاومتی کمک‌رسانی کنند. به هر شکل تقلیل جایگاه سیاسی، کاهش محبوبیت اجتماعی و بی‌محلی عمومی به آقای هاشمی‌رفسنجانی ریشه در مسائل دیگری دارد که او بهتر از هر جریانی به آن عوامل ریشه‌ای اشراف کامل دارد.