رضا طریقت در عمده فیلمفارسی‌هایی که پیش از انقلاب تولید می‌شد یک مولفه روایی به صورت موتیفی مشترک در اغلب آنها اشتراکات محتوایی این دسته آثار را رقم می‌زد؛ کلاه مخملی (قهرمان فیلم) به زن بدكاره‌ای علاقه‌مند می‌شد و پس از کلی جدال دراماتیک با صاحب کافه و کاباره و شکست بدمن فیلم، بر سر بدكاره فیلم آب توبه می‌ریخت و با این پرسوناژ وصلت می‌کرد. حکایت حزب‌اللهی‌ترین معاونت سینمایی و دلدادگی‌اش با اسی نیک‌نژاد و اجماعشان برای ساخت فیلم لاله تمثیلی از فیلمفارسی‌های آب توبه‌ای است. منتها آب توبه‌ای که شمقدری می‌خواهد بر سر این پورنو‌ساز هالیوودی بریزد چیزی حدود 15 الی 28 میلیارد تومان برای بیت‌المال مسلمین هزینه در بردارد. این جهل حزب‌اللهی‌ترین کلاه مخمل به سر حوزه فرهنگ، معمای پیچیده و معادله‌ای کاملا‌چند‌مجهولی است. شمقدری مرعوب اسی‌خانی است که سال‌ها در استودیوهای درجه چندم هالیوود پورنو تولید کرده و به گفته خودش عمدتا با چشم بسته این کار را انجام داده است. حالا آمده به وطن و می‌خواهد تصویری مدرن از زن ایرانی به جهانیان عرضه کند. واقعا نمی‌فهمم آن قسم جلاله آقایان قبل از نشستن روی کرسی در آن سفر معروف برای چه بود! یا اظهارات اخیر شمقدری در باب لابی برای گرفتن اسکار چه صیغه‌ای است؟ بنده جای برادران وزارت اطلاعات بودم با توجه به اینکه لابیست‌های اسکار عمدتا در حیفا و اورشلیم دفتر دارند و در آنجا مستقر هستند، درباره شیوه‌های لابی کردن با اسکار طرح پرسش می‌کردم. حالا کاری نداریم بچه‌های قدیم و دور و بری هیات اسلامی هنرمندان ترتیبی فراهم کردند که آقا جواد به جای لابی در حیفا و اورشلیم، در گچساران با اعضای آکادمی به گفت‌وگو بنشیند. شاید بتوان گناه لابی کردن گچسارانی با اهالی حیفا و اورشلیم نادیده گرفت اما نادیده گرفتن معصیت‌های پورنوگرافی همچون نیک‌نژاد تقریبا غیر‌ممکن است.
مکشوفات معاونت سینمایی در 3 سال اخیر از لابی با اسکار، ژست و فیگور ارزشی و آب توبه‌های میلیاردی شمقدری آنقدرهم جنس جوری نیست. راستی یاد دیالوگ فیلم تیغ و ابریشم افتادم در آن بخشی که افسر پلیس با بازی فرامرز صدیقی رو به مرد معتاد ( محمد صالح‌علا) می‌گوید: «تو کافه‌های لندن ویسکی اسکاتلندی می‌زدی و نوای وطن وطن سر می‌دادید و... .» حکایت اسی‌خان نیک‌نژاد هم همین است؛ در استودیوهای «پایین وود» پورنو سر هم می‌کرد و امروز پرچمدار ساخت اثری است که ظاهرا به برجسته شدن سمبل‌های ملی و ارزشی منجر شود. من توصیه می‌کنم «آق جواد» به جای ریختن آب توبه بر سر اسی‌خان کمی هم بر سر خود ریزد و گاه به گاه به جای دانلود و رصد آثار روز اعضای آکادمی و یک دنیا فحش دادن به آنها در کنفرانس ابلهانه هالیوودیسم، نطق جمکرانش را مرور کند. اگر حرف‌های جمکران را خاطرش نیست، سخنانش قبل از به معاونت رسیدن را مرور کند که با حضور در برنامه «صبح بخیر ایران» اهالی سینما را متهم به ترویج فرهنگ لیبرالی می‌کرد و امروز خودش در جایگاه اجرایی معاونت سینمایی مروج لیبرالیسم اباحه‌گر اسی‌خان است. او با صرف بیت‌المال برای جاه‌طلبی‌های اسی‌خان به گسترش اباحه‌گری دامن می‌‌زند و در دورانی که فرهنگ برهنه می‌شود در اثر سوء‌مدیریت، جواد‌خان با اسی به سلامتی آب توبه وارداتی می‌زنند. کار از دست مریزاد گفتن گذشته است، برای اینکه بخواهیم ارزش‌های انقلاب و شهدا را به شمقدری یادآوری کنیم کمی دیرشده است. البته سکوت هم جایز نیست اما تنها توصیه مفید به معاونت سابق و ریاست فعلی، خواندن کتاب‌های غرب‌زدگی و در خدمت و خیانت روشنفکران از جلال آل‌احمد است. آن زمان‌که اسی مشغول وصله و پینه کردن پورنوهای هالیوودی بود در سر‌حدهای مرزی سرزمینم، میثاق تن و گلوله بود و سوالم این است که اسی نیک‌نژاد کجا بود؟ پاسخ دادن به این پرسش واجب کفایی نیست اما زمانی‌که هالیوود اقدام به ساخت فیلم متوحشانه 300 کرد، اسی‌خان عضو آکادمی اسکار محض رضای خدا به عنوان یکی از اعضای آکادمی، مقابل این فیلم واکنشی از خود بروز نداد. حالا همین آقا مدعی است می‌خواهد تصویر متفاوتی از ایران و ایرانی به جهانیان عرضه کند و من به عنوان یک سایه‌نویس کوچک مطبوعات فکر می‌کنم گناه این افسار گسیختگی فرهنگی کمتر از ساخت فیلمی همچون آرگوی بن افلک نیست. روی صحبت اما همچنان با «آق جواد» است و سخن گفتن از سر مهر و با همان زبان سینما و نقل دیالوگی از محمد‌علی کشاورز در فیلم مادر: «خورشید دم غروب، آفتاب صلات ظهر نمی‌شه، مهتابیش اضطراریه، 2 ساعته باتریش تمومه، بذارین حال کنه این دمای آخر، حال و وضع ترنجبین بانو عینهو وقت اضافیه بازیه فیناله، آجیل مشگل گشاشم پنالتیه، گیرم اینجور وجودا، موتورشون رولز رویسه، تخته گازم نرفتن سربالایی زندگی رو، دینامشون هم وصله به برق توکل، اینه که حکمتش پنالتیه، یه شوت سنگین گله، گلشم تاج گله».