باز دشنام، باز تهدید و باز اتفاقاتی تلخ در ورزشگاه آزادی؛ بازی زیبای استقلال و تراکتورسازی با شعارهای تماشاگران چطور به کام فوتبال‌مان تلخ شد. شرایط هیچ فرقی نکرده. سکوها همان سکوهاست و شعارها همانی که بود. هنوز جمعیت همان الفاظی را به‌کار می‌برند که سال قبل در بازی داماش با پرسپولیس استفاده کردند. این بار جای تیم‌ها عوض شده بود و حساسیت مسابقه کمی بیشتر بود. استقلال و تراکتورسازی بازی داشتند و داور سعید مظفری‌زاده بود. آرش برهانی با صورت به صورت مصطفی اکرامی، بازیکن تراکتورسازی کوبید تا جای هیچ شکی نباشد که حکم آن فقط می‌تواند نشان دادن کارت قرمز باشد. فحش و ناسزا اما سهم تیم داوری بود برای یک حکم قانونی؛ الفاظی که داوران را در رختکن محبوس می‌کند. ولوله‌ای به پا می‌شود. 2 تیم در زمین هستند و 80 هزار نفر روی سکوها. جمعیتی که تقریبا از صبح یک روز تعطیل برای دیدن این بازی همان حوالی پرسه زدند. داور اگر به زمین بازنگردد، بلوایی به پا می‌شود. این 80 هزار نفر را چه کسی باید کنترل کند؟ اینها همان جمعیتی هستند که فحش‌ها را دادند. اینها که یکصدا توهین‌ها را سر داده بودند. همان‌هایی که می‌شود میان‌شان از همه قشری دید. حتی کلی مهندس و تحصیلکرده اما در گروه همنوایی می‌کنند. همان‌ها که بیرون از استادیوم از وضع بد سکوها می‌نالند. داور با خواهش و تمنا و بعد هم با کمی توصیه فنی سرش را می‌اندازد پایین و به زمین مسابقه بازمی‌گردد چون می‌داند اینجا که سالن بسکتبال ماهشهر نیست که فقط 1000 نفر در آن باشند و مسؤولان برگزاری بازی برای پرتاب نارنجک تصمیم به تعطیلی مسابقه‌اش بگیرند و بشود خیلی ساده اوضاع را کنترل کرد. اینجا پایتخت است و جمعیت روی سکوها 80 هزار نفر هستند. 80 هزار نفری که بازی برای‌شان شده سرگرمی. محلی برای تخلیه انرژی. آن صحنه هزار بار دیگر هم که اتفاق بیفتد خودشان هم اگر داور باشند برایش کارت قرمز نشان می‌دهند اما آنجا که می‌رسند، فحاشی می‌کنند. رئیس کمیته انضباطی با قهر داور خودش را به تیم داوری می‌رساند. ریش گرو می‌گذارد و قول می‌دهد با این جو برخورد کند. برخورد می‌تواند محرومیت یک تیم از تماشاگرانش باشد. جمعیتی که همین‌طور در روزهای عادی برای یک بازی 5 هزار نفرشان هم به استادیوم نمی‌آیند. حالا اگر محروم شوند که بازی‌های لیگ بدون بودن‌شان یخ‌تر هم می‌شود. چه باید کرد؟ این سوالی بی‌جواب است؛ بی‌جواب برای کمیته انضباطی، داوران و مسؤولان تیم‌ها. جمعیتی که ورزشگاه برایش شده محیطی برای تخلیه روحی و روانی آیا می‌تواند به استادیوم بیاید آرام بگیرد؟ اگر نیاید هفته بعدش شرایط بهتری رقم می‌زند؟ جمعیتی که اینقدر به یکی مثل بنگر یا کاظمیان توهین می‌کنند تا آنها زشت‌ترین رفتارها را از خود به نمایش بگذارند. آیا راهکاری هست؟ شاید باید برای‌شان سرگرمی جدیدی تراشید. شاید باید فحش‌های‌شان را جایی دیگر بدهند و برای لذت بردن به ورزشگاه بیایند. فوتبال دیگر ابزار تخلیه‌‌شان نباشد، بلکه شرایط کمی بهتر شود. اتفاقی که باعث نشود همه کاسه و کوزه‌ها سر یکی مثل محسن ترکی بشکند و او را 2 ماهی خانه‌نشین کند. شاید همان‌طور که امیر قلعه‌نویی می‌گوید فوتبال‌مان نیاز به آسیب‌شناسی دارد. آسیب‌شناسی برای اینکه بدانیم چرا این جمعیت اینگونه واکنش نشان می‌دهد و چگونه می‌توان آرام‌شان کرد تا دیگر با احکامی مثل بازی بدون تماشاگر، روح فوتبال را در زمین نکشیم. شاید باید، خود ما روی سکوها، لحظه‌ای چشم روی هیجانات‌مان ببندیم و یادمان باشد، او که آن وسط ایستاده هم انسان است. زن و بچه و خانواده دارد، یکی مثل ماست! این بار استقلالی‌ها بودند، بار قبل پرسپولیسی‌ها. هفته پیش‌ترش سپاهانی‌ها، قبل‌تر تراکتوری‌ها؛ ملوانی‌ها، داماشی‌ها و حتی بندری‌ها و آبادانی‌ها؛ فرقی ندارد، هر بار این دشنام‌ها از جایی بیرون می‌ریزد. بارها محروم‌شان کردید اما حاصلی نداشته پس شاید یک بار باید تصمیم بگیریم برای راهکاری ریشه‌ای، برای یک فرهنگسازی درست.