روز خداحافظی بکام با یانکی‌ها فرا رسید. ماجراجوی بریتانیایی به زودی در یک مراسم اسباب‌کشی رسمی و البته پرطمطراق به سیاق سایر امور زندگی سراسر تبلیغاتی‌اش، لس‌آنجلس را ترک می‌کند تا مسیر فوتبالش را در جهت عکس انتقال دو سال قبل از شرق به غرب اقیانوس اطلس دنبال کند. این پایان راه نخستین فوق ستاره MLS است که حتی غول هالیوود و دستگاه تبلیغاتی عریض و طویل آمریکا را تحت تأثیر حضور خود در درون و بیرون میادین فوتبال اروپایی یا آنطور که خود یانکی‌ها می‌گویند ساکر (Soccer)، قرار داد. ورزش مهجور در ایالات متحده که گویا مقدر شده برای همیشه زیر سایه فوتبال (البته به روایت آمریکایی‌اش که همان شکل کامل شده راگبی است)، بسکتبال، بیسبال، اتومبیلرانی، بوکس، گلف، قایقرانی و خلاصه هر ورزش دیگری که فکرش را بکنید، قرار بگیرد، اما دیوید بکام چنان بازی تبلیغاتی‌ای به راه انداخت که باوجود عملکردی بسیار معمولی در تیم پایین جدولی «لس‌آنجلس گالکسی» برای مدت زماني محدود این قاعده را در هم شکست و حالا او می‌خواهد قرارداد قرضی سه ماهه‌اش با روسونری میلان را به شکل قطعی و بلندمدت تمدید کند و دوباره در قاره زادگاه خودش به فوتبال بپردازد و راهی که در تابستان 2007 پیموده بود، در زمستان 2009 در جهت عکس بپیماید. بدین ترتیب لبخند کم رنگ اما محو ناشدنی او که همانند گربه چشایر معروف حاکی از رازهای سرشار و حاشیه‌های بسیار زندگی بیرون زمین این ستاره انگلیسی بود، همین‌طور نظم و ترتیب انگلوساکسونی و مدل‌های موی پسرانه‌اش و از همه مهم‌تر پولی که به صنعت بی‌جان «ساکر» ایالات متحده آورد و نگاه‌های جهانی بسیاری را که به این گوشه فراموش شده ورزشی یانکی‌ها کشاند، همه و همه همراه او به خاک اصلی اروپا بازخواهند گشت. در این مدت چهره‌های ریز و درشت بسیاری از رسانه بکام بهره‌مند شدند؛ از محلات پرمخاطره لس‌آنجلس گرفته تا سگ‌دوانی‌ها، آرایش‌ها، خیابان‌های گرانقیمت هالیوود و حتی رپ‌خوان‌های سیاه یا دیزنی‌لند، در حالی که در حاشیه‌پردازی و خوشگذرانی حتی گوی سبقت را از «کوبي برایانت»، ستاره پرحاشیه NBA نیز ربود. افول فوتبال بکام در آمریکا بر کسی پوشیده نبود و سرمربی وقت تیم ملی انگلستان، مک لارن، به سادگی او را از اواخر سال 2006 از ترکیب کنار گذاشت، یعنی از همان لحظه‌ای که شایعه انتقالش به گالکسی پیچید. با این حال او سیاستمدارانه از سطح بالای فوتبال MLS صحبت می‌کرد: «از لحاظ ظرفیت، در ایالات متحده، فوتبال می‌تواند نقشی بزرگ همانند هر جای دیگر جهان ایفا کند و من از اینکه بخشی از آن هستم به خود می‌بالم و قصد دارم برای 5 سال آینده یا حتی بیشتر بخشی از آن باشم». این یکی از نخستین جملاتی بود که بکام پس از بر تن کردن پیراهن سفید لس‌آنجلس گالکسی به زبان آورد. کمی بعد در تعریف از این تیم که هنوز ته جدولی نشده بود، خود را یکی از ستاره‌های بسیار گالکسی توصیف کرد، اما امروز که این باشگاه را ترک می‌کند دیگر هیچ نامی از ستاره‌های مورد ادعای او در باشگاهی که بزرگ‌ترین باشگاه MLS می‌خواند، در رسانه‌های بین‌المللی نیست. شاید تنها اعتراف صادقانه بکام در توجیه پیوستنش به باشگاه گالکسی جمله‌ای باشد که پس از ترک لس‌آنجلس به مقصد میلان به زبان آورد: «من در بزرگ‌ترین باشگاه بریتانیا (منچستر یونایتد)، بزرگ‌ترین باشگاه اسپانیا (رئال مادرید) و بزرگ‌ترین باشگاه ایالات متحده (گالکسی) بازی کرده‌ام و حالا می‌خواهم برای بزرگ‌ترین باشگاه ایتالیا (میلان) بازی کنم». اما واقعیت این بود که با وجود همه شعارها پیرامون رشد فوتبال یانکی‌ها به لطف حضور بکام، شاید فوتبال ستاره‌های هالیوود خیلی بیشتر از ستاره‌های MLS تحت تأثیر حضور او رشد پیدا کرد.
تازه یک سال و نیم از آن 5 سال کذایی گذشته بود که او کم کم شروع به اشکال گرفتن از MLS کرد. چرا لیگتان اینقدر کوتاه است؟ چرا تماشاگر ندارید؟ چرا ستاره‌های بیشتری از اروپا نمی‌آیند؟ و لابد چرا زمین کج است؟ اما مهم‌ترین ایراد را او هرگز به زبان نیاورد؛ اینکه چرا نرخ مالیات در ایالات متحده اینقدر بالاست. چون در واقع بکام هرگز رنگ آن رقم 250 میلیون دلاری افسانه‌ای که انگیزه اصلی حضورش در آمریکا بود را ندید و در نهایت به این نتیجه رسید که از ادامه دادن فوتبال حرفه‌ای بیشتر منتفع خواهد شد تا فوتبال نمایشی. بکام در 30 بازی رسمی در سال‌های 2007 و 2008 برای گالکسی به میدان رفت و در فوتبالی بسیار سطح پایین‌تر از فوتبال اروپا تنها 5 گل زد و 12 گل ساخت. اگر اسم هافبک‌ها، مدافعان و دروازه‌بان‌هایی را که جلوی او بازی کردند بدانید به ندرت هیچ‌کدام از آنها را به جا می‌آورید و جالب اینجا بود که بکام با گالکسی که به‌زعم او بزرگ‌ترین باشگاه فوتبال حرفه‌ای به سبک اروپایی در آمریکا قلمداد می‌شد تا یک قدمی سقوط از MLS هم رفت. سرانجام چهارشنبه گذشته او در پایان دیدار دوستانه میلان و رنجرز در گلاسکو اعلام کرد: «در حال حاضر وکلای من مشغول مذاکره با گالکسی هستند و من هم تاکید دارم که بر نیازم به ماندن در میلان صحه بگذارم چون من از اوقاتم در اینجا لذت می‌برم». با این حساب او با دریافت تنها 5/32 میلیون دلار قید بیزینس آمریکایی را می‌زند تا با جلب رضایت آنچلوتی و دوست نزدیک او کاپلو بتواند چهارمین جام جهانی زندگی‌اش را هم تجربه کند و به رکورد 100 بازی ملی با پیراهن انگلستان دست یابد. پس خداحافظ هالیوود، خداحافظ یانکی‌ها، خداحافظ MLS و سلام بر فوتبال حقیقی ! خداحافظ یانکی ها
روز خداحافظی بکام با یانکی‌ها فرا رسید. ماجراجوی بریتانیایی به زودی در یک مراسم اسباب‌کشی رسمی و البته پرطمطراق به سیاق سایر امور زندگی سراسر تبلیغاتی‌اش، لس‌آنجلس را ترک می‌کند تا مسیر فوتبالش را در جهت عکس انتقال دو سال قبل از شرق به غرب اقیانوس اطلس دنبال کند. این پایان راه نخستین فوق ستاره MLS است که حتی غول هالیوود و دستگاه تبلیغاتی عریض و طویل آمریکا را تحت تأثیر حضور خود در درون و بیرون میادین فوتبال اروپایی یا آنطور که خود یانکی‌ها می‌گویند ساکر (Soccer)، قرار داد. ورزش مهجور در ایالات متحده که گویا مقدر شده برای همیشه زیر سایه فوتبال (البته به روایت آمریکایی‌اش که همان شکل کامل شده راگبی است)، بسکتبال، بیسبال، اتومبیلرانی، بوکس، گلف، قایقرانی و خلاصه هر ورزش دیگری که فکرش را بکنید، قرار بگیرد، اما دیوید بکام چنان بازی تبلیغاتی‌ای به راه انداخت که باوجود عملکردی بسیار معمولی در تیم پایین جدولی «لس‌آنجلس گالکسی» برای مدت زماني محدود این قاعده را در هم شکست و حالا او می‌خواهد قرارداد قرضی سه ماهه‌اش با روسونری میلان را به شکل قطعی و بلندمدت تمدید کند و دوباره در قاره زادگاه خودش به فوتبال بپردازد و راهی که در تابستان 2007 پیموده بود، در زمستان 2009 در جهت عکس بپیماید. بدین ترتیب لبخند کم رنگ اما محو ناشدنی او که همانند گربه چشایر معروف حاکی از رازهای سرشار و حاشیه‌های بسیار زندگی بیرون زمین این ستاره انگلیسی بود، همین‌طور نظم و ترتیب انگلوساکسونی و مدل‌های موی پسرانه‌اش و از همه مهم‌تر پولی که به صنعت بی‌جان «ساکر» ایالات متحده آورد و نگاه‌های جهانی بسیاری را که به این گوشه فراموش شده ورزشی یانکی‌ها کشاند، همه و همه همراه او به خاک اصلی اروپا بازخواهند گشت. در این مدت چهره‌های ریز و درشت بسیاری از رسانه بکام بهره‌مند شدند؛ از محلات پرمخاطره لس‌آنجلس گرفته تا سگ‌دوانی‌ها، آرایش‌ها، خیابان‌های گرانقیمت هالیوود و حتی رپ‌خوان‌های سیاه یا دیزنی‌لند، در حالی که در حاشیه‌پردازی و خوشگذرانی حتی گوی سبقت را از «کوبي برایانت»، ستاره پرحاشیه NBA نیز ربود. افول فوتبال بکام در آمریکا بر کسی پوشیده نبود و سرمربی وقت تیم ملی انگلستان، مک لارن، به سادگی او را از اواخر سال 2006 از ترکیب کنار گذاشت، یعنی از همان لحظه‌ای که شایعه انتقالش به گالکسی پیچید. با این حال او سیاستمدارانه از سطح بالای فوتبال MLS صحبت می‌کرد: «از لحاظ ظرفیت، در ایالات متحده، فوتبال می‌تواند نقشی بزرگ همانند هر جای دیگر جهان ایفا کند و من از اینکه بخشی از آن هستم به خود می‌بالم و قصد دارم برای 5 سال آینده یا حتی بیشتر بخشی از آن باشم». این یکی از نخستین جملاتی بود که بکام پس از بر تن کردن پیراهن سفید لس‌آنجلس گالکسی به زبان آورد. کمی بعد در تعریف از این تیم که هنوز ته جدولی نشده بود، خود را یکی از ستاره‌های بسیار گالکسی توصیف کرد، اما امروز که این باشگاه را ترک می‌کند دیگر هیچ نامی از ستاره‌های مورد ادعای او در باشگاهی که بزرگ‌ترین باشگاه MLS می‌خواند، در رسانه‌های بین‌المللی نیست. شاید تنها اعتراف صادقانه بکام در توجیه پیوستنش به باشگاه گالکسی جمله‌ای باشد که پس از ترک لس‌آنجلس به مقصد میلان به زبان آورد: «من در بزرگ‌ترین باشگاه بریتانیا (منچستر یونایتد)، بزرگ‌ترین باشگاه اسپانیا (رئال مادرید) و بزرگ‌ترین باشگاه ایالات متحده (گالکسی) بازی کرده‌ام و حالا می‌خواهم برای بزرگ‌ترین باشگاه ایتالیا (میلان) بازی کنم». اما واقعیت این بود که با وجود همه شعارها پیرامون رشد فوتبال یانکی‌ها به لطف حضور بکام، شاید فوتبال ستاره‌های هالیوود خیلی بیشتر از ستاره‌های MLS تحت تأثیر حضور او رشد پیدا کرد.
تازه یک سال و نیم از آن 5 سال کذایی گذشته بود که او کم کم شروع به اشکال گرفتن از MLS کرد. چرا لیگتان اینقدر کوتاه است؟ چرا تماشاگر ندارید؟ چرا ستاره‌های بیشتری از اروپا نمی‌آیند؟ و لابد چرا زمین کج است؟ اما مهم‌ترین ایراد را او هرگز به زبان نیاورد؛ اینکه چرا نرخ مالیات در ایالات متحده اینقدر بالاست. چون در واقع بکام هرگز رنگ آن رقم 250 میلیون دلاری افسانه‌ای که انگیزه اصلی حضورش در آمریکا بود را ندید و در نهایت به این نتیجه رسید که از ادامه دادن فوتبال حرفه‌ای بیشتر منتفع خواهد شد تا فوتبال نمایشی. بکام در 30 بازی رسمی در سال‌های 2007 و 2008 برای گالکسی به میدان رفت و در فوتبالی بسیار سطح پایین‌تر از فوتبال اروپا تنها 5 گل زد و 12 گل ساخت. اگر اسم هافبک‌ها، مدافعان و دروازه‌بان‌هایی را که جلوی او بازی کردند بدانید به ندرت هیچ‌کدام از آنها را به جا می‌آورید و جالب اینجا بود که بکام با گالکسی که به‌زعم او بزرگ‌ترین باشگاه فوتبال حرفه‌ای به سبک اروپایی در آمریکا قلمداد می‌شد تا یک قدمی سقوط از MLS هم رفت. سرانجام چهارشنبه گذشته او در پایان دیدار دوستانه میلان و رنجرز در گلاسکو اعلام کرد: «در حال حاضر وکلای من مشغول مذاکره با گالکسی هستند و من هم تاکید دارم که بر نیازم به ماندن در میلان صحه بگذارم چون من از اوقاتم در اینجا لذت می‌برم». با این حساب او با دریافت تنها 5/32 میلیون دلار قید بیزینس آمریکایی را می‌زند تا با جلب رضایت آنچلوتی و دوست نزدیک او کاپلو بتواند چهارمین جام جهانی زندگی‌اش را هم تجربه کند و به رکورد 100 بازی ملی با پیراهن انگلستان دست یابد. پس خداحافظ هالیوود، خداحافظ یانکی‌ها، خداحافظ MLS و سلام بر فوتبال حقیقی ! ارسال نظر
پربیننده