محمدرضا دشت‌بش: حکایت بارسای امروز هم بسان گلادیاتورهای رم باستان است. آنها که در زمان حیات تنها وسیله‌ای برای سرگرمی و خوشگذرانی حکام وقت و مردم بودند و تازه بعد از مرگ پرافتخار خود به مرتبه خدایان پهلو زدند. چین و چروک صورت پویول، مصدومیت‌های گاه و بی‌گاه ژاوی، نوسان‌های فراوان پیکه، اشتباهات عجیب آلوز، کم‌انگیزگی و شاید هم تنبلی این روزهای مسی و البته رفتن پپ شاید علامت‌هایی باشند برای به صحنه آمدن آخرین پرده از نمایشی رویایی که چندین سال است دارد فوتبال دنیا را از سکانس‌های ناب و لحظه‌های پرشکوه ارتزاق می‌کند. سکانس آخر... مرگ اسطوره‌ای و ادامه زندگی پرابهت این بار در اذهان و افکار... مرگ شاید در ظاهر هراس‌انگیز و دلهره‌آور به نظر برسد ولی در حقیقت همین 3 حرف شگفت‌انگیز در طول تاریخ همواره آخرین پله برای پا گذاردن و رسیدن به نقطه اوج نهایی بوده است. در حقیقت با وجود پارادوکس ظاهری در معنا اما کمال هرگز بدون مرگ و نابودی معنا نداشته است. شاید برای بسیاری غم‌انگیز و برای بعضی نیز خوشحال‌کننده باشد این حقیقت که مرگ بارسای رویایی این دوره نزدیک است. دلیل آن نه شکست به میلان است و نه شکست به مادرید که بارسا از این شکست‌ها و پیروزی‌ها بسیار داشته، بلکه دلیل آن را الزام اجرای آخرین پرده از نمایش افسانه شدن می‌دانم. پس این پایان هرگز نباید دلیل بر یأس، ناامیدی و ظلم روزگار انگاشته شود. از جهتی حتی باید موجب خوشحالی طرفداران این تیم هم باشد. حکایت بارسای امروز هم بسان گلادیاتورهای رم باستان است. آنها که در زمان حیات تنها وسیله‌ای برای سرگرمی و خوشگذرانی حکام وقت و مردم بودند و تازه بعد از مرگ پرافتخار خود (عموما به دست حریفانی کوچک‌تر از خود و البته نان به نرخ روز خورتر!) در اذهان مردم به مرتبه خدایان رسیدند. در فوتبالی که کم‌کم و آهسته و آهسته دفاع متراکم و ضدحمله‌های تند و تیز فضیلت به حساب می‌آید و پرت کردن خط هافبک به بیرون زمین نشانه تیزهوشی و تفکر تاکتیکی، در فوتبالی که سانتر مداوم از جناحین به بهترین ابزار نتیجه‌گیری تبدیل می‌شود (اسم آن را «نان به نرخ روز خوری تاکتیکی» می‌گذارم... پاراگراف قبلی را دوباره مرور کنید) بارسا و بارساها محکوم به نابودی هستند، البته معنای این حرف در حال حاضر که نوعی «بارسازدگی» جامعه فوتبالی حال حاضر را دربر گرفته کمتر قابل درک و استنباط است. بعد از قهرمانی مقتدرانه رئال‌مادرید در فصل گذشته هواداران این تیم همگی می‌گفتند «زندگی سپید است». آنها در روزهای اوج این تیم چنین می‌گفتند، من حرفم را در بدترین روزهای تیم محبوبم می‌زنم... آری زندگی هرگز سپید نیست. زندگی این «جمع اضداد» هرگز روی بی‌تفاوتی و یکسانی به خود نخواهد گرفت. زندگی میعادگاه «دو»هاست؛ جایگاه ضد‌ها، مثل تلخی و شیرینی، سختی و آسانی، دوستی و دشمنی، خوشحالی و اندوه، سفیدی و سیاهی و... و آبی و اناری. آری با سپیدی (خنثی بودن) هرگز نمی‌توان زندگی کرد؛ زندگی هرگز سپید نبوده و هیچ وقت نیز
نخواهد بود.