ترس و درس؛ خوابگاه دختران

الهام صالح: «یکی بود، یکی نبود. غیر از خدا هیچ کس نبود. یه دختری بود...» داستان امروز به سبک قصه‌های مادربزرگ‌ها «با‌ یکی بود، یکی نبود»‌ شروع می‌شود تا فاصله گرفتن دختران از دنیای کودکی‌شان بیشتر به چشم بیاید. یک روزنامه، یک صفحه، نه! بیشتر از یک صفحه، صفحاتی پر از اسم. اسم‌هایی که صاحبانشان مشتاقند به دیدن آنها روی این صفحات کاغذی. روزنامه‌ای که قرار است جوان‌ها از صفحات آن بفهمند که سد کنکور را پشت سر گذاشته‌اند، یا نه. قصه دختران ما هم به همین شکل آغاز می‌شود. در این قصه، از گریه زاری‌های پذیرفته نشدن در کنکور خبری نیست. این داستان، قرار است شاد باشد، حداقل در ابتدا که این طور است. دختران در دانشگاه پذیرفته شده‌اند و شادند اما مشکلی پیش روی آنهاست، مکان تحصیل‌شان جایی است به نام «سرکوه». همین نام است که در ذهن خانواده‌هایشان پیش زمینه ایجاد می‌کند: «هیچ پدری اجازه نمیده که دخترش بره شهر غریب، اونم پشت کوه درس بخونه». اما دخترها بالاخره پیروز می‌شوند. بار و بندیل می‌بندند برای رفتن به شهری دیگر و برای درس خواندن در دوره چهار ساله کارشناسی. نمی‌شود که دختری راهی دیار غربت باشد، اما خانواده دل‌نگران نشوند. خانواده‌های فیلم «خوابگاه دختران» هم نگرانی‌هایی دارند، اما دختران که به سفر آخرت نمی‌روند، قرار است بازگردند. بحث دانشگاه که مطرح می‌شود، پای «خوابگاه» هم به میان می‌آید اما از خوابگاه خبری نیست. دختران در خانه‌ای ساکن می‌شوند، خانه‌ای بدون هیچگونه سیستم ایمنی. همین خانه ناامن است که داستان را پیش می‌برد. دختران کنجکاوند. همین کنجکاوی، پای آنها را به خانه‌ای مخروبه باز می‌کند. خانه‌ای که در زیر زمین آن لباس‌هایی یافته می‌شود، لباس‌هایی از جنس تور. تاج و آیینه و شمعدان، اینجا ضیافت عروسی برپاست‌ اما ضیافت «عروس کشون». در «خوابگاه دختران» جشن و درس با ترس می‌آمیزند و مو را بر تن تماشاچی سیخ می‌کنند.