حسين قديانيروزهای سر و کله زدن ما، به خاطر بی‌خودترین جبهه‌های سیاسی... روزهای «جبهه‌گیری» در عوض «جبهه‌بینی»... از مدعیان دروغین عمار بگیر تا آقازاده‌های راستین زبیر... روزهای متلک... بدبوترین اختلاف‌ها اما تعدد ائتلاف‌ها... روزهای تنگی نفس... روزهای پرتاب مهر کنار محراب وحدت... روزهای محزون بودن دل «آقا»... «پایداری» یعنی احمد پاریاب... و «چند + چند» یعنی «حاج‌همت و عباس کریمی و متوسلیان و باقری+ طهرانی‌مقدم و احمدی روشن و غلام کبیری و پاریاب...».
... هم همت و هم عباس کریمی، عجیب احمد پاریاب را دوست می‌داشتند. قصه این عاشقی معروف بود. بابت این عشق، خیلی‌ها حسادت می‌کردند به قهرمان قصه ما. بی‌گمان سردار خیبر، احمد پاریاب‌ها را عرشی، زلال و آسمانی دیده بود که می‌گفت: «بسیجی! من حاضرم در پوتین تو آب بخورم.» الان را نگاه نکنید که این حرف، غیربهداشتی به نظر می‌رسد! ماجرا این است؛ ما همه کلاس‌مان بالا رفته! و دیگر حرف‌های غیربهداشتی نمی‌زنیم! ما حاضریم از پیاله منیت، شراب اختلاف سربکشیم اما از پوتین احمد پاریاب آب نخوریم! گفتم همت، یادم آمد؛ سردار سرجدای طلاییه، هر جا لازم به خط‌شکنی بود و نیروی تخس، نترس و شجاع می‌خواست، فورا احمد پاریاب را صدا می‌زد... گفتم عباس کریمی، یادم آمد؛ یک روز وسط هفته، در بهشت زهرا(س) احمد پاریاب نشسته بود گوشه سنگ مزار حاج‌عباس... و داشت اشک می‌ریخت... ناگهان زد توی سرش و گفت: خاک بر سر من جامانده شیمیایی که از فرمانده به این نازنینی نمی‌توانم شهادتم را بگیرم! گفتم: حاج‌احمد! کپسول‌تان کجاست؟! گفت: کپسول نگو، بگو کوله‌پشتی! گفتم: کوله‌پشتی‌تان کجاست؟! گفت: «فقط اینجاست که راحت نفس می‌کشم... فقط اینجاست که سینه‌ام خس خس نمی‌کند... چشم دیدنش را نداری؟!...». گفتم همت و عباس کریمی، یادم آمد؛ احمد پاریاب، عجیب سرداران خیبر و بدر را دوست می‌داشت... دیوانه‌شان بود! پز می‌داد و می‌گفت: «از همه بیشتر همت پیشانی مرا بوس کرده اما عاقبت او فرمانده من بود. شاید بی‌ادبی بود من هم پیشانی‌اش را ببوسم. این پیشانی‌بوسی را گذاشتم برای شهادتش ولی طلاییه، همین که پتو را کنار زدم، دیدم همت هست و سری در کار نیست! گریه امانم را برید...». باید هم چنین روزهایی می‌رفت. آن روزی که از ما جدا شد، یعنی ۴ روز پیش، دقیقا مابین سالگرد شهادت همت و عباس کریمی بود. مابین سالگرد خیبر و بدر! باید هم چنین روزهایی می‌رفت...
ممکن نبود با احمد پاریاب سخن از جبهه و جنگ بگویی، حرفی از والفجر مقدماتی نزند. به قول حاج‌سعید قاسمی؛ «سوزن احمد در رمل‌های فکه گیر کرده بود....» هر از چندی من‌باب درددل می‌گفت: «والفجر مقدماتی اگر از فلان راه می‌رفتیم و از بهمان راه نمی‌رفتیم، شاید بچه‌ها به آن وضع غریبانه و با آن لب تشنه در کانال‌های فکه به شهادت نمی‌رسیدند.» دغدغه لو رفتن والفجر مقدماتی ولش نمی‌کرد. روی جان بچه‌های مردم حساس بود. می‌گفت: «کاش در فکه بیشتر مراقبت می‌کردیم تا کمتر شرمنده روی مادران شهدا باشیم.» از این حرف‌ها که می‌زد، چشمانش بارانی می‌شد حسابی. مثل بچه‌ها گریه می‌کرد. راحت گریه می‌کرد. ساده گریه می‌کرد. زیاد گریه می‌کرد. اشکی بود. می‌گفت: «شهدا که به حقشان رسیدند اما سهل‌انگاری در عملیات والفجر مقدماتی هنوز که هنوز است روی مخم رژه می‌رود و هرگز رهایم نمی‌کند» چرا که باخبر بود از واقعه کانال کمیل و حنظله. باخبر بود از آن نامه معروف؛ «اینک همه تشنه‌اند... جز شهدا...». عجیب غیرتی بود. تعصب داشت روی خون جگرگوشه‌های مردم... اما باید هم چنین روزهایی می‌رفت! این درست که از سالگرد والفجر مقدماتی حدودا ۴۰ روز می‌گذرد، لیکن واقعه کانال‌های فکه و قصه محاصره و شهادت غریبانه شماری از رزمندگان ما، درست در چنین روزهایی از سال حادث شد. باید هم چنین روزهایی می‌رفت... سالگرد همان محاصره‌ای که حرصش را داشت. سالگرد تتمه عملیات فکه، سالگرد شهادت غریب‌ترین شهدای دفاع مقدس، سالگرد قمقمه‌های بی‌آب، تن‌های زخمی، لب‌های تشنه، بچه‌های محصور... خوشا به سعادتش! سالگرد کمیل، کانال زد به بهشت... و در ایام حصر، آزاد شد از قفس... با آن همه دغدغه فکه، هی «فکه، فکه، فکه»... باید هم چنین روزهایی می‌رفت! نشد حرف فکه به میان بیاید، موجی نشود، گریه نکند، داد نزند، سرفه نکند.
***
من روادارانه تیتر زدم و الا باید می‌نوشتم؛ «از مای اشقیایی تا شهید عشقیایی...».
جناب رئیس بنیاد! مگر ما چند تا احمد پاریاب داشتیم که حتی یک پرستار هم نداشت؟!... که تنها بود؟!... که حتی لحظه شهادتش هم تنها بود؟!... که ۴ روز بعد از شهادتش باید پی به شهادتش ببریم؟!...
آهای عزیزانی که مشخص می‌کنید کدام مسؤول باید چند تا محافظ داشته باشد! باورم هست آنکه بیشتر محافظ می‌خواست، احمد پاریاب بود که هم اعصاب و روان بود، هم شیمیایی، هم فرمانده جنگ، هم جانباز، هم سالار، هم مسؤول، هم ولایی... نه این عمارنماهای مجلس‌نشین که از انقلابی‌گری، فقط حرف زدنش را بلدند و مشتی ادا و اطوار!
آهای رسانه ملی! چند تا جانباز شیمیایی باید شهید شوند که برای یک بار، استثنائا اخبار صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، این همه خبر آبکی را ول کند و «خبر شهادت احمد پاریاب» را «خبر یک» کند؟! این شهید عشقیایی، یعنی اندازه اعلام برنامه‌های پفکی ایام نوروز هم ارزش ندارد؟! آیا از دار و دسته خودتان هم کسی بمیرد، اینقدر سرد از کنارش عبور می‌کنید؟! احمد پاریاب، پیشکسوت جبهه و جنگ بود؛ دقیقا شما و امثال شما، او را در پیچ و خم زندگی تنها رها کردید که ۴ روز بعد از شهادتش باید پی به شهادتش ببریم. وای بر شما، وای بر ما! «دیروز، امروز، فردا»ی ما مدیون احمد پاریاب است، نه سیاست! لطفا کمی سر دوربینتان را بچرخانید طرف کپسول خاموش حاج احمد. به نشاط عمومی ضرر نمی‌رساند!
آهای عمارتر از عمار شده‌ها! بس است این همه پایداری روی جبهه‌های سیاسی. مُهرتان را زدید و قلب «آقا» را به درد آوردید اما فراموش کردید مهرتان نسبت به پاریاب‌ها را. شما محافظ نمی‌خواهید. آنکه محافظ می‌خواست، محافظ نداشت؛ لحظه شهادت، هیچ‌کس را نداشت... و ۴ روز در خانه تنها بود؛ احدی نمی‌دانست شهید شده! دیدند خبری ازش نیست و...
نه، نه! پیکر جانباز شیمیایی دیروز و شهید عشقیایی امروز، هرگز بوی تعفن نمی‌دهد. بوی تعفنی اگر هست-که هست!- بوی تعفن سیاست‌بازی شماست. بوی تعفن قدرت‌دوستی شماست. بوی تعفن جبهه‌بندی‌های شماست. بوی تعفن اختلافات شماست. بوی تعفن خود شماست. بوی تعفن من و ماست. بوی تعفن اشقیاست...
***
حاج احمد پاریاب! این همه بی‌معرفتی را بر ما ببخش... سینه تو کم خس‌خس داشت، ما هم آلوده‌تر می‌کردیم فضا را.
بندی که از محافظ نداشتن تو نوشتم، یادم آمد ایامی که خودت محافظ بودی! محافظ همین آقای هاشمی! محافظ آیت‌الله ...! محافظ این، محافظ آن! روزی اما گفتی: «دیگر نمی‌خواهم محافظ این جماعت باشم. من پاسدار حفاظت شده‌ام که مثلا از آدم‌های به درد بخور برای انقلاب محافظت کنم ولی اینها اصلا به درد انقلاب نمی‌خورند! بیشتر به فکر خودشانند تا انقلاب! واقعا چه حفاظتی؟!» گفتی: «بیشتر دوست دارم محافظ بچه‌بسیجی‌های کف خیابان باشم، تا این حضرات!»
و فتنه ۸۸ با اینکه کپسول، دیگر کوله‌پشتی‌ات شده بود و عضوی جدا نشدنی از بدنت، می‌آمدی کف خیابان... خیابان انقلاب... و با خس‌خسی‌ترین سینه ممکن، همین که به تقاطع فلسطین می‌رسیدی به «آقا» سلام می‌دادی... آنقدر بلند که حضرت سیدعلی بشنود صدایت را... و فریاد می‌زدی: «ما اهل کوفه نیستیم، علی تنها بماند». حاج احمد پاریاب! یادت هست می‌گفتی: «هر جا لازم شد، کپسول مرا ببرید و بر سر آشوبگران بکوبید؟!» یادت هست می‌گفتی: «جان من ناقص است... جان انقلاب را دریابید؟!» یادت هست همیشه از حاج‌سعید قاسمی می‌خواستی اعزامت کند لبنانی، فلسطینی، عراقی، جایی تا زودتر به همت و عباس کریمی دست بدهی؟! یادت هست می‌گفتی: «دیگر دارد دیر می‌شود... دوست دارم زودتر از شر من رها شوید؟!» یادت هست موجی‌شدن‌هایت را؟! بی‌اعصاب‌شدن‌هایت را؟! داغان شدن‌هایت را؟! کلی شلوغ می‌کردی و بعد که آرام می‌گرفتی، می‌گفتی: «مرا حلال کنید... من ترکی از تبار مهدی و حمید باکری‌ام... سادگی کردم؛ قایق عاشورا سوارم نکرد... جا ماندم! از کاروان جا ماندم».
یادت هست بعد از یکشنبه کذایی در آخرین گفت‌وگویت با حاج‌سعید کلی گریه کردی و گفتی: «چه می‌خواهند اینها از جان انقلاب؟!... خدا لعنت‌شان کند که رسما دارند آبروی کربلای ۵ و کانال کمیل را می‌برند؟!»
حاج‌احمد پاریاب! خوب زمانی پر کشیدی... عاشق ائتلاف تو هستم که در بهترین زمان ممکن به حاج‌همت و عباس کریمی پیوستی. به این می‌گویند: «ائتلاف شهادت». دیگر لازم نیست به این فکر کنی که انتخابات به چه کسی باید رای بدهی! رای تو جان تو بود... اما نه به این و آن، که به خدای شهیدان...
حاج احمد پاریاب! پرستوها باید کوچ بهاری را از تو بیاموزند... تا قرارگاه اردیبهشتی همت و کریمی، چه کوچه قشنگی باز کردی... و دیگر لازم نیست با صدای ترقه‌های چهارشنبه‌سوری، موجی شوی و خیال کنی مرحله دوم «الی بیت‌المقدس» است! نوشتم چهارشنبه‌سوری؛ موج تو از من، اوج من از تو!
شهید عشقیایی! دوران کپسول به دوشی تمام شد. شهادتت مبارک! بهشت، کنار همت و کریمی، حتما از خانه نیم بند ۶۰ متری‌ات در بلوار ابوذر، بزرگ‌تر است. دیگر لازم نیست به خاطر چند قلم دارو، منت کارمندان بنیاد را بکشی. دیگر لازم نیست از حسینیه قتلگاه تا قرچک ورامین، کوله به پشتت باشد. کوله بهشت را عشق است... سفر فرهنگی به این می‌گویند! تابوتی که بوسیدنی است، تابوت توست. تابوت شهید عشقیایی است. ما تو را مومیایی نمی‌کنیم بلکه به همت و کریمی می‌سپاریم. به اهلش... به برادران دستواره... به حاج حسین خرازی...
جانباز جان باز! اینجایی که ماییم، هیچ مدال درجه یکی، همشأن شانه‌هایت نبود. کوتاهی از ما نبود؛ از روزگار بود! دست رئیس محترم قوه خراب می‌کرد منزلت تو را. کلاس تو بالاتر است. نه عجب که اینها باید با هم ور بروند و ما با اینها... تو اما همان بهتر که در اوج آسمان، مدال درجه یک فرهنگ را از سردار سر جدای جنگ بگیری... به پاس عمری ایستادگی پای فرهنگ ایثار. تو با همت، ما با یک مشت بی‌همت... حق داری اگر به ریشمان بخندی!
***
حاج احمد پاریاب! حق داری اگر جواب‌مان را ندهی... کلاس بگذار برای‌مان! بگو؛ وقت ندارم، با همت و باکری‌ها، با کریمی و زین‌الدین جلسه دارم... بگو؛ یادتان می‌آید یادگاری همت بودم اما هنگام عزلت‌نشینی در آسایشگاه ثارالله، احمد پاریاب یادتان رفت؟! بگو؛ در کف خیابان انقلاب با یک کوله‌پشتی مزاحم، محافظ‌تان بودم اما هنگام شهادت در کنج خانه، احمد پاریاب یادتان رفت!؟ بگو؛ آهای حضرات کشوری و آقایان لشکری! کاش امروز هم هنگام تشییع پیکرم جلسه داشته باشید!
دهه ما گذشته مربی! تو خوش باش با شهدا...
ما امروز در بلوار ابوذر، یک عمار واقعی بلکه مقداد و سلمان را تشییع می‌کنیم... تو را! محافظ‌مان را که محافظ نداشت! امروز رسما از تعداد جانبازان جنگ، یکی به نفع عدد شهدا کم می‌شود...
وای بر ما بی‌معرفت‌ها! فردا نوبت کدام احمد پاریاب است؟!