حجت‌الاسلام و المسلمين سيد سعيد لواسانيبسياري از حقایق متعالی را عقل با برهان درک می‌كند، عرفان به آنها ناطق است، قرآن هم بر آنها صحه مي‌گذارد. به عبارتي در فهم حقايق متعالي بین برهان و عرفان و قرآن هماهنگي است. از جمله اين حقايق آن است كه انسان در همه شؤون ظاهری و باطنی، سِر و علن، در محضر حق تعالی است زيرا انسان از اعلی مراتب غیب تا ادنی مراتب شهود، عین تعلق و ربط به حق تعالی است، اینگونه نیست که «من»ي باشد که نیازمند خداست بلكه وجود «من» عین ربط و عین فقر و احتیاج به خداوند تبارک و تعالی است. بنابراين حقیقت انسان حقیقت فقر است: «يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنتُمُ الْفُقَرَاء إِلَى اللهِ وَاللهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ» [فاطر: 15] ...
... همچنين از امام صادق سلام‌الله عليه وارد شده است: «انَّ رُوحَ المومن لأَشَدُّ اتِّصَالًا بِرُوحِ اللهِ مِنِ اتِّصَالِ شُعَاعِ الشَّمْسِ بِهَا» [الكافي 2/166] «اتصال روح مومن به روح خدا شدیدتر از اتصال پرتو خورشید به خورشید است.» آيا جداكردن شعاع خورشید را از خورشید امكان دارد؟ مسلما خیر. شعاع خورشید همان خورشید است، اتصال روح مومن به روح خدا شديدتر از اتصال شعاع خورشيد به خورشيد است، يعني اصلا قابل جداكردن نيست. بنابراين انسان عین تعلق، ربط و وابستگی به خداست و هیچ‌گونه ذاتی جز این تعلق و وابستگي ندارد. باز تاكيد مي‌كنم كه ما ذاتی نداریم که وابسته به خدا باشد بلكه حقيقت ما وابستگی به خداست. و اين حقيقتي است كه قرآن و برهان و عرفان بر آن ناطق هستند و سالک وظیفه دارد این حقیقت متعالی را با ریاضات قلبی در لوح قلب خود بنگارد. و اگر اين حقيقت به درون قلب ما وارد نشود و آن را به احاطه خود درنياورد، چه فایده‌ای دارد؟ اما اگر قلب ما را احاطه كند، آنگاه به تعبیر حضرت امام «خلوت مع‌الله» و «عشق‌الله» حاصل مي‌شود [آداب نماز؛ ص: 95] و در اين حالت است كه هواي نفس در ما به حاشيه رانده مي‌شود و ظهورات و جلوه‌هاي آن؛ توان ظهور و بروز ندارد زيرا «الْعَارِفُ شَخْصَهُ مَعَ الْخَلْقِ وَ قَلْبِهِ مَعَ اللَّهُ»، عارف در عین حالی که در اجتماع فعال است اما همه وجودش در محضر حق است. به تعبیر عرفا خلوت‌گزیده است و عزلت دروني دارد. «لُو سُهى قَلْبَهُ عَنِ اللهِ طَرْفَهُ عَيْنٍ لَمَاتَ شَوْقاً اليه» لحظه‌اي غفلت از خدا براي او مساوي با مرگ است، زيرا همه شوق او به خداست. «فَلَا مُونِسِ لَهُ سِوَى اللهُ» مونسي جز خدا ندارد، همه عشق و انس او خداست، «وَ لَا نَطَقَ وَ لَا إِشَارَه وَ لَا نَفَسٍَ إِلَّا بِاللهِ وَ لِلهِ وَ مِنَ اللهِ وَ مَعَ اللهُ» در اين صورت سخن‌گفتن، اشاره‌كردن و نفس‌كشيدن او تنها به خدا، و براي خدا و با خداست. » [مصباح الشريعه؛ ص: 191] اگر اين حالت در ما پيدا بشود، تصور گناه هم محال است، چه برسد به آلودگي به آن. بياييم سال جديد را با نيت خدايي‌شدن آغاز كنيم و براي رسيدن به آن تلاش كنيم و در اين راه از روح پربركت حضرت صديقه طاهره سلام‌الله عليها مدد بگيريم. سال نو مبارك.