گروه بين‌الملل: هزاران نفر از سراسر اروپا در بروکسل گرد آمدند تا همزمان با اجلاس سران کشورهای عضو اتحادیه قاره‌ای در پایتخت بلژیک، به آنها برای فقرزدایی از زندگی‌شان هشدار دهند اما در عوض سران انگلیس، فرانسه و آلمان با اولویت دادن به مساله سوریه و تسلیح مخالفان این کشور که ظاهرا هیچ ارتباطی با مشکلات اقتصادی اروپاییان ندارد، به آنها دهن‌کجی کردند. شهر بروکسل که پایتخت اداری اتحادیه اروپا شناخته می‌شود، روز پنجشنبه شاهد یکی از بزرگ‌ترین تظاهرات طی یک دهه اخیر بود. جمعیتی که بر 15 هزار نفر بالغ می‌شد، از بیکاران اسپانیايي گرفته تا کارگران فولاد بلژیکی و فرانسوی و حتی پرستاران لهستانی، آمده بودند تا فریاد اعتراضشان علیه فقر و بیکاری فزاینده در دومین اقتصاد جهانی را به گوش سران بی‌خیال اروپایی برسانند. اجلاس 2 روزه اتحادیه اروپا که تا دیشب ادامه داشت به طور سنتی بر اقتصاد و اشتغال در کشورهای عضو تمرکز داشت. این بار موضوع اصلی اجلاس به «اشتغال جوانان» اختصاص داشت اما نه‌تنها اغلب روسای‌جمهور و نخست‌وزیران حاضر در نشست بروکسل بر کاهش بدهی‌ها از طریق کاهش بودجه‌های دولتی که به معنی بیكاری بیشتر است تاکید کردند بلکه پرداختن به مسائل کاملا بی‌ربط به مردم اروپا مثل ارسال سلاح برای مخالفان سوری که چه‌بسا هزینه‌های تسلیحاتی زیادی را هم به بودجه کشورهای عضو تحمیل کند، معترضان را بیش از پیش خشمگین کرد. اگرچه هرمان فان رومپای، رئیس دوره‌ای اتحادیه اروپا از تمرکز رهبران 27 کشور عضو بر مساله اشتغال جوانان خبر داد و گفت: «ما نمی‌توانیم بر ضرورت‌های اجتماعی در بعضی از کشورها چشم بپوشیم» ولی عملا این اجلاس «کوری» سران غربی اتحادیه را به وضوح ثابت کرد. 26 ميليون بيكار اروپايي
بدین‌ترتیب اجلاس بروکسل بدون هیچ نتیجه‌گیری روشنی درباره مهار رشد فزاینده بیکاری در 17 کشور عضو که از واحد پول یورو استفاده می‌کنند تا نرخ بی‌سابقه 9/11درصد پایان یافت و این به معنی وجود 26 میلیون بیکار در 27 کشور اتحادیه اروپاست که جوانان در آن بیشترین سهم را دارند. نرخ متوسط بیکاری جوانان در اتحادیه به قله خود یعنی 2/24 درصد رسیده است. به همین خاطر فان رومپای هلندی حتی برای تسلی دادن رسانه‌ها نمی‌تواند جملاتی امیدوارکننده به عنوان جمع‌بندی نتایج اجلاس بگوید: «هنوز راه درازی برای بازیابی شاخص‌های رشدمان داریم، همین‌طور برای احیای اقتصادهایمان، سالم‌سازی سامانه‌های بانکی‌مان و ایجاد مشاغل بیشتر!». اگرچه نخست‌وزیر ایرلند،
انوا کنی در این باره می‌گوید: «هیچ رهبری نمی‌تواند از وضع 26 میلیون آدم بدون کار در اتحادیه اروپا خرسند باشد» اما حقیقت این است که با وجود همه نگرانی‌ها و به‌رغم فریادهای بلند هزاران معترض که مقابل ساختمان مرکزی اتحادیه اروپا تجمع کرده بودند، سران قاره هیچ راه‌حل مشخصی را برای جایگزینی سیاست‌های ضدفقر فعلی مطرح نکردند؛ سیاست‌هایی که در واکنش به بحران بدهی‌ها یا همان بحران اقتصادی اروپا طی 3 سال گذشته وضع شده‌اند و قطعا باعث فقیر و فقیرتر شدن طبقات متوسط به پایین جوامع اروپایی حتی در کشورهای ثروتمندی مانند اسپانیا، ایتالیا و فرانسه شده‌اند. مثلا رهبر اقتصادی اروپا، آنگلا مرکل صدراعظم آلمان پس از پایان نشست تنها اعلام کرد که همین سیاست‌های ضدفقر و در حقیقت فقرآفرین، طبق توافقات به عمل آمده در بروکسل و طی امضای تعهدنامه‌هایي با فرانسه، اسپانیا و پرتغال، برای کاهش بدهی‌های این کشورها اعمال می‌شوند. مرکل همچنین با بی‌خیالی نسبت به اینکه بسته‌های پیشنهادی اتحادیه به رهبری آلمان درباره بحران اقتصادی روز‌افزون یونان جواب نداده‌اند، از ارائه بسته‌ای مشابه به قبرسی‌ها که در وضعی مشابه پسرعموهای آتنی‌شان گرفتار آمده‌اند سخن گفت. اینها پاسخ‌هایی کاربردی برای درخواست‌های مطرح شده در تظاهرات «اشتغال و فقرزدایی» روز پنجشنبه بروکسل و 3كشور ديگر اروپايي پرتغال، اسپانيا و يونان، محسوب نمی‌شوند چراکه تظاهرکنندگان که تقریبا نمایندگان همه طیف‌های اجتماعی قاره را در بر می‌گرفتند شعارهایی مبنی بر اصلاحات بنیادین سر می‌دادند. مثلا «برنادت سگول» فرانسوی به عنوان دبیرکل اتحادیه کنفدراسیون تجاری اروپایی می‌گوید: «سیاست‌هایی که وضع شده‌اند شکست خورده‌اند، ما در شرایط بحران مضاعف به سر می‌بریم. ما شاهدیم که همه مشکلات بر شانه کارگران نهاده شده‌اند.» اشاره او به در جا زدن اقتصاد کارخانه‌ای اروپا به‌خاطر تعطیلی‌ها و بیکاری‌ها طی سال‌های پس از سپتامبر سیاه 2008 است. مثلا روز پنجشنبه هزاران کارگر غول فولادسازی اروپا به نام «آرکلورمتال» و همچنین کارگران گروه مشهور «کاترپیلار»، که دست به اعتصاب زده و سر کار نرفته بودند، در تظاهرات بروکسل حاضر شدند چرا که این کمپانی‌ها آنها را مجبور كرده‌اند کاهش دستمزدهایشان را بپذیرند. بدون شک آنچه در اروپا در حال رخ دادن است، دیر یا زود این قاره را به دوران پیش از انقلاب‌های اجتماعی قرن نوزدهم و شکاف‌هاي طبقاتی عظیم باز می‌گرداند.