گروه ورزشي: بازگشت به اصل خویشتن؛ این رمز برد بارسا مقابل میلان بود. بازگشت به بازی پرفشار همان چیزی بود که بارسا آن را احتیاج داشت و به موقع سراغش را گرفت. تفاوت این بارسا با بارسایی که 2 ال‌کلاسیکو را 2 هفته قبل باخته بود در یک جا بود؛ اتاق فکر آنها در نیویورک طور دیگری فکر می‌کرد. رسانه‌های نزدیک به بارسا از رد پای پپ در این پیروزی می‌گویند. گفته می‌شود تیتو در نیویورک یک میهمان ویژه داشت. شاید بود و نبود گوآردیولا کنار تیتو در طول بازی آنچنان اهمیت نداشته باشد اما قطعا فوتبالی که بارسا ارائه داد متاثر از مکتب پپ بود. برای نخستین‌بار در طول فصل مردان کاتالان یک بازی پرفشار را ارئه دادند همان پلانی که برای پیروزی کافی بود. بدون هیچ تردیدی سبک و سیستم بازی بارسلونا موسوم به «تیکی تاکا» کامل‌ترین سبک فوتبال جهان نیست چرا که اصولا سیستم کامل وجود ندارد و هر شیوه‌ای یک پاتک و پادزهر هم دارد. حال اگر بارسلونا با تیکی تاکای خود فاصله‌ای بعید با رقیبان خود پیدا کرده بود، دلیلش این است که مجموعه‌ای از نوابغ روز فوتبال جهان و کاملا متناسب با این سیستم از جمله مسی، ژاوی، اینیستا، بوسکتس، آلوز، ویا و اخیرا آلبا دور هم جمع شده‌اند و این سیستم را معمولا به بهترین شکل ممکن اجرا کرده‌اند. به طور مشخص تیکی تاکای بارسلونا پاتک‌هایی هم دارد که بهترین آنها را گاس هیدینک در چلسی به نمایش گذاشت؛ تحویل دادن توپ به بازیکنان بارسا و قرار گرفتن همه نفرات چلسی بین توپ و دروازه و استفاده از ضدحملات سریع شیوه اتخاذ شده توسط هیدینک بود که مجموعه نفرات آن روزهای چلسی این شیوه را به بهترین شکل ممکن اجرا کردند و 180 دقیقه بارسا را زمینگیر کردند. البته در سایه اشتباهات عجیب داور نروژی در عدم اعلام چندپنالتی واضح برای چلسی، این بارسلونا بود که به خاطر سوپرگل اینیستا در استمفورد‌بریج موفق شد چلسی را حذف کند ولی عجز بازیکنان بارسا در این 2 بازی کاملا مشخص بود. البته باید توجه داشت تاکتیک اتخاذشده توسط هیدینک مبتنی بر مجموعه‌ای از نفرات بزرگ یک دهه اخیر فوتبال جهان از جمله پتر چک، جان تری، فرانک لمپارد، اشلی کول، میشائیل بالاک، دیدیه دروگبا، جوکول و... بود که بدون اشتباه دستورات سرمربی هلندی را مو به مو اجرا کردند. بارسا امسال پس از مجموعه‌ای از نتایج رویایی و ایجاد فاصله بعید با رئال در لالیگا و صعود مقتدرانه به مرحله یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا یک افت وحشتناک در نتایج خود را تجربه کرد، باخت 2 بر صفر به میلان در دیدار رفت و 2 باخت به رئال در کوپادل ری و بازی برگشت لالیگا باعث شد منتقدان عجول به سرعت فلسفه‌هایی چون پایان تیکی تاکا یا غروب مسی و... را مطرح کنند ولی آنها به یک نکته توجه نداشتند که بارسا این 3 بازی را بیشتر از قدرت حریفان به اشتباه خود و فراموشی یک اصل مهم باخت: پرسینگ! مجموعه فعلی بارسلونا میانه خوبی با دفاع کردن ندارد، نفرات این تیم همه پرورش یافته برای بازی تهاجمی‌اند، اکثر آنها هم نفراتی کوتاه قامت هستند که تبحری در بازی هوایی ندارند و برابر حملات حریفان و هم مقابل بازی هوایی دچار مشکل می‌شوند و به همین خاطر نباید به حریفان اجازه دهند وارد نیمه زمین آنها شوند تا در دفاع مشکل پیدا نکنند ولی بارسا در این 3 بازی و حتی بازی برابر لاکرونیا چنین رفتاری در زمین خود نداشت و اصل مهم پرسینگ در بازی‌هایش موردی کاملا فراموش شده بود. هم میلانی‌ها و هم بازیکنان رئال‌مادرید این امکان را داشتند تا در یک سوم دفاعی خود صاحب توپ باشند و سرفرصت آن را به هافبک‌ها و مهاجمان انتقال دهند و در این حالت چون بازیکنان بارسا در امر دفاع کردن به طور طبیعی ضعیف هستند، موقعیت‌های متعدد گلزنی نصیب حریفان می‌شد و در نهایت هم بازی را می‌بردند ولی... سه‌شنبه شب در نوکمپ بارسا دوباره اصل پرسینگ را که کامل‌کننده تیکی تاکاست در دستور کار خود قرار داد. میلانی‌ها همان تیم بازی رفت بودند و با برتری 3 - صفر برابر لاتزیو در سری A روحیه خود را هم ارتقا داده بودند و با توجه به برتری 2 - صفر بازی رفت سرشار از انگیزه به نوکمپ آمده بودند و سیستم بازی‌شان هم همان چیزی بود که در سن‌سیرو اجرا می‌کردند ولی این بار فرصت نفس کشیدن پیدا نکردند، چرا که هیچ مالکیتی بر توپ نداشتند و به محض رسیدن توپ به هر بازیکن آنها، یک یا چند بارسایی چنان فرد صاحب توپ را تحت فشار قرار می‌دادند که زدن زیر توپ مثبت‌ترین کاری بود که از دستش بر می‌آمد. 3 گل اول بارسا هم مرهون همین پرسینگ عالی و بی‌نقص تیمی بود که با گیج کردن و تحت فشار گذاشتن بازیکنان میلان آنها را به اشتباه انداخته و فضای زدن ضربات منجر به گل را ایجاد کردند. هر سیستمی بدون رعایت ضوابط و مقتضیاتش محکوم به شکست است و لازمه تیکی تاکای بارسلونا هم اجرای صحیح پرسینگ از خط دفاع حریفان است؛ نکته‌ای که بارسایی‌ها آن را ثابت کردند. تیکی تاکا هم قابل شکست خوردن است ولی نابود‌شدنی نیست. پپ کنار بارسا و تیتو بود
بازگشت به پرس
گروه ورزشي: بازگشت به اصل خویشتن؛ این رمز برد بارسا مقابل میلان بود. بازگشت به بازی پرفشار همان چیزی بود که بارسا آن را احتیاج داشت و به موقع سراغش را گرفت. تفاوت این بارسا با بارسایی که 2 ال‌کلاسیکو را 2 هفته قبل باخته بود در یک جا بود؛ اتاق فکر آنها در نیویورک طور دیگری فکر می‌کرد. رسانه‌های نزدیک به بارسا از رد پای پپ در این پیروزی می‌گویند. گفته می‌شود تیتو در نیویورک یک میهمان ویژه داشت. شاید بود و نبود گوآردیولا کنار تیتو در طول بازی آنچنان اهمیت نداشته باشد اما قطعا فوتبالی که بارسا ارائه داد متاثر از مکتب پپ بود. برای نخستین‌بار در طول فصل مردان کاتالان یک بازی پرفشار را ارئه دادند همان پلانی که برای پیروزی کافی بود. بدون هیچ تردیدی سبک و سیستم بازی بارسلونا موسوم به «تیکی تاکا» کامل‌ترین سبک فوتبال جهان نیست چرا که اصولا سیستم کامل وجود ندارد و هر شیوه‌ای یک پاتک و پادزهر هم دارد. حال اگر بارسلونا با تیکی تاکای خود فاصله‌ای بعید با رقیبان خود پیدا کرده بود، دلیلش این است که مجموعه‌ای از نوابغ روز فوتبال جهان و کاملا متناسب با این سیستم از جمله مسی، ژاوی، اینیستا، بوسکتس، آلوز، ویا و اخیرا آلبا دور هم جمع شده‌اند و این سیستم را معمولا به بهترین شکل ممکن اجرا کرده‌اند. به طور مشخص تیکی تاکای بارسلونا پاتک‌هایی هم دارد که بهترین آنها را گاس هیدینک در چلسی به نمایش گذاشت؛ تحویل دادن توپ به بازیکنان بارسا و قرار گرفتن همه نفرات چلسی بین توپ و دروازه و استفاده از ضدحملات سریع شیوه اتخاذ شده توسط هیدینک بود که مجموعه نفرات آن روزهای چلسی این شیوه را به بهترین شکل ممکن اجرا کردند و 180 دقیقه بارسا را زمینگیر کردند. البته در سایه اشتباهات عجیب داور نروژی در عدم اعلام چندپنالتی واضح برای چلسی، این بارسلونا بود که به خاطر سوپرگل اینیستا در استمفورد‌بریج موفق شد چلسی را حذف کند ولی عجز بازیکنان بارسا در این 2 بازی کاملا مشخص بود. البته باید توجه داشت تاکتیک اتخاذشده توسط هیدینک مبتنی بر مجموعه‌ای از نفرات بزرگ یک دهه اخیر فوتبال جهان از جمله پتر چک، جان تری، فرانک لمپارد، اشلی کول، میشائیل بالاک، دیدیه دروگبا، جوکول و... بود که بدون اشتباه دستورات سرمربی هلندی را مو به مو اجرا کردند. بارسا امسال پس از مجموعه‌ای از نتایج رویایی و ایجاد فاصله بعید با رئال در لالیگا و صعود مقتدرانه به مرحله یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا یک افت وحشتناک در نتایج خود را تجربه کرد، باخت 2 بر صفر به میلان در دیدار رفت و 2 باخت به رئال در کوپادل ری و بازی برگشت لالیگا باعث شد منتقدان عجول به سرعت فلسفه‌هایی چون پایان تیکی تاکا یا غروب مسی و... را مطرح کنند ولی آنها به یک نکته توجه نداشتند که بارسا این 3 بازی را بیشتر از قدرت حریفان به اشتباه خود و فراموشی یک اصل مهم باخت: پرسینگ! مجموعه فعلی بارسلونا میانه خوبی با دفاع کردن ندارد، نفرات این تیم همه پرورش یافته برای بازی تهاجمی‌اند، اکثر آنها هم نفراتی کوتاه قامت هستند که تبحری در بازی هوایی ندارند و برابر حملات حریفان و هم مقابل بازی هوایی دچار مشکل می‌شوند و به همین خاطر نباید به حریفان اجازه دهند وارد نیمه زمین آنها شوند تا در دفاع مشکل پیدا نکنند ولی بارسا در این 3 بازی و حتی بازی برابر لاکرونیا چنین رفتاری در زمین خود نداشت و اصل مهم پرسینگ در بازی‌هایش موردی کاملا فراموش شده بود. هم میلانی‌ها و هم بازیکنان رئال‌مادرید این امکان را داشتند تا در یک سوم دفاعی خود صاحب توپ باشند و سرفرصت آن را به هافبک‌ها و مهاجمان انتقال دهند و در این حالت چون بازیکنان بارسا در امر دفاع کردن به طور طبیعی ضعیف هستند، موقعیت‌های متعدد گلزنی نصیب حریفان می‌شد و در نهایت هم بازی را می‌بردند ولی... سه‌شنبه شب در نوکمپ بارسا دوباره اصل پرسینگ را که کامل‌کننده تیکی تاکاست در دستور کار خود قرار داد. میلانی‌ها همان تیم بازی رفت بودند و با برتری 3 - صفر برابر لاتزیو در سری A روحیه خود را هم ارتقا داده بودند و با توجه به برتری 2 - صفر بازی رفت سرشار از انگیزه به نوکمپ آمده بودند و سیستم بازی‌شان هم همان چیزی بود که در سن‌سیرو اجرا می‌کردند ولی این بار فرصت نفس کشیدن پیدا نکردند، چرا که هیچ مالکیتی بر توپ نداشتند و به محض رسیدن توپ به هر بازیکن آنها، یک یا چند بارسایی چنان فرد صاحب توپ را تحت فشار قرار می‌دادند که زدن زیر توپ مثبت‌ترین کاری بود که از دستش بر می‌آمد. 3 گل اول بارسا هم مرهون همین پرسینگ عالی و بی‌نقص تیمی بود که با گیج کردن و تحت فشار گذاشتن بازیکنان میلان آنها را به اشتباه انداخته و فضای زدن ضربات منجر به گل را ایجاد کردند. هر سیستمی بدون رعایت ضوابط و مقتضیاتش محکوم به شکست است و لازمه تیکی تاکای بارسلونا هم اجرای صحیح پرسینگ از خط دفاع حریفان است؛ نکته‌ای که بارسایی‌ها آن را ثابت کردند. تیکی تاکا هم قابل شکست خوردن است ولی نابود‌شدنی نیست. ارسال نظر
پربیننده