چندی است با سیاسی شدن نشست‌های مشترک دولت و شهرداری که قرار بود وظیفه‌اش ساماندهی ترافیک پایتخت باشد، دیگر نمی‌توان به درستی فهمید که جریان چیست، کدام یک از گروه‌ها در حال مذاکره هستند و کدامشان در حال شاخ و شانه کشیدن. در این میان کسی نمی‌داند که این همه حاشیه از کجا شروع شد، اما به نظر می‌آید نخستین بی‌وفایی به عهد رئیس‌جمهور مبنی بر رسانه‌ای نشدن این جلسات از طرف تیم طرفدار شهرداری و شخص مشاور عالی شهردار سر زد و پایه پیچیده‌ترین اختلاف میان شهردار و رئیس‌جمهور را بنیان نهاد. اکنون که هر کارشناس و غیر‌کارشناسی از گوشه‌ای سر بر می‌آورد و در گفت‌وگویی آتشین(!) دولت را به بی‌توجهی به حمل و نقل عمومی و ترافیک پایتخت متهم می‌کند، سؤال اینجاست که تا چه زمانی می‌توان به این دعواهای بی پایه و اساس ادامه داد؟ اگر معاون حمل و نقل و ترافیک شهردار معتقد است که این جلسات خروجی قابل قبولی نداشته و دولت با اتلاف وقت در پی آسیب رساندن به سلامت جامعه پایتخت‌نشین است، حالا باید روشن شود که آتش‌افروزان این غائله چه کسانی هستند. اگر امروز همه عوامل شهرداری پایتخت یک‌صدا به مواضع دولت حمله‌ور می‌شوند، داستان تازه‌ای نیست. اگر کارشناسان تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ای یک‌شبه می‌آیند و با معرفی فلان وسیله حمل و نقل عمومی و بد گفتن از یک وسیله دیگر، پیش‌زمینه قراردادهای کلان آینده در شهرداری پایتخت را فراهم می‌کنند، باز هم چیز تازه‌ای نیست. ما عادت کرده‌ایم که مجموعه شهرداری تهران با اصرار ویژه‌اش، خدمات اجباری عمرانی شهری (!) را به ما عرضه کند، برج 400 متری و خطوط پرترافیک BRT حواله‌مان کند و بدتر از همه اینکه گروهی هستند که همیشه قربان‌صدقه خدمات مدیران شهری بشنود! از سوی دیگر شهرداری نیز عادت کرده است با هزار و یک روزنامه‌ای که مستقیم و غیرمستقیم آنها را می‌چرخاند، هر اتفاق ساده شهری را با کمک ذره‌بین‌ها و بلندگوهایش به بزرگ‌ترین افتخار ملی بدل کرده و حلقه تشویق‌کننده‌ها را بزرگ‌تر و بزرگ‌ترکند.
اما در این ولوله سیاسی، سؤال اصلی هر شهروند تهرانی این است که ماجرای این جلسه‌های پشت سر هم از کی و چطور آغاز شد. برای پاسخگویی به این پرسش بد نیست که به گذشته برگردیم، جایی که شهرداری پایتخت به دست محمدباقر قالیباف افتاد و مقهور انتخابات ریاست‌جمهوری پیشین در برابر برنده آن صف‌آرایی کرد. تا قبل از شروع به کار این جلسات، شهرداری مدام از سه زاویه به دولت هجوم می‌آورد؛ اول: دولت به ما بودجه نمی‌دهد، دوم: دولت با مسؤولان برای بهبود مدیریت شهر هماهنگی نمی‌کند و سرانجام اینکه دولت مشکلات مردم تهران را نمی‌شناسد. شاید پیگیری وضعیت مطالبات شهرداری از دولت نهم و پرداختن به حاشیه‌های به وجود آمده آن در این مجال اندک کار بعیدی به نظر برسد، اما همگان به یاد دارند که روزگاری نه چندان دور شرکت مترو به بهانه پرداخت نشدن یارانه بلیت‌‌ها، هر نوع بی‌دقتی در مدیریت سفرهای ریلی پایتخت را ناشی از «پول نداشتن» می‌دانست، تا اینکه در نهایت دولت به خاطر رفاه تهران‌نشین‌ها پذیرفت که این مبالغ را بپردازد. علاوه بر این مساله نمی‌توان منکر این قضیه شد که دولت علاوه بر هزینه کردن برای مترو باید بودجه‌های مختلفی را صرف دیگر بخش‌های عمرانی و توسعه‌ای شهر داشته باشد. انعکاس انتقادهای شهرداری از دولت در حالی با شدت پیگیری می‌شود که شهرداری بدون هماهنگی با نهادهای مسؤول برای پیشبرد پروژه‌هایش از بانک خارجی به نام ABC امارات وام می‌گیرد و حالا برای تسویه آنها مجبور است با واریز درآمد طرح نوسازان که در حقیقت خانه امید مردم است، وام این بانک را بپردازد.
دومین انتقاد وارد شده به دولت، برگزار نکردن جلسه با مدیران شهری بود. این کار البته چند هفته پیش با پیشنهاد رئیس دولت انجام شد، اما حاشیه‌سازی همکاران قالیباف برای رسیدن به نتیجه دلخواه در حال مخدوش کردن سرفصل‌های این نشست است. با این همه رئیس شورای شهر صبح دیروز در گفت‌وگویی با فارس در پاسخ به برخورد نا بجای اهالی شهرداری اعلام کرد: نمی‌شود شهر را رها کرد و به این و آن گفت که در جلسات به نتیجه نمی‌رسیم! وی با اشاره به نتایج جلسات دولت و شهرداری افزود: سعی می‌کنیم در جلسات با رئیس‌جمهور درباره ترافیک شهر تهران به نتایج خوبی برسیم، چرا که اگر نشست‌های راضی‌کننده‌ای نبود اصلا دنبالش نمی‌رفتیم! مهدی چمران برداشت‌های مطرح شده از سوی شهرداری و سکانداران آن نسبت به جلسه‌های مشترکشان را این‌طور نقد می‌کند: هر کسی نسبت به یک جلسه برداشتی دارد و نسبت به انتظاراتش از آن جلسه برداشت می‌کند. به هرحال باید در جلسات نشست و با گفتمان مسائل را حل کرد. ممکن است در جلسه اول به انتظارات نرسیم، ولی در جلسات بعدی می‌شود به نتایج خوبی رسید.
وی در پایان تنها به یک مورد از نتایج مثبت این جلسه‌ها اشاره می‌کند: همین که از رئیس‌جمهور خواستیم که بدهی واگن‌های قطار مترو را پرداخت کند و ایشان پذیرفت، این نتیجه‌بخش بودن جلسات را نشان می‌دهد. چند شب پیش در ملاقاتی که با احمدی‌نژاد داشتیم ایشان تلفنی به وزیر دارایی دستور داد تا هر چه زودتر واگن‌ها را ترخیص کنند و بعد بدهی پرداخت شود، زیرا مراحل اداری جهت پرداخت زمان می‌برد.
سومین و آخرین انتقاد به دولت درباره مشکلات مردم است. شهرداری هر جا که احساس نیاز کند خود را به عنوان مدیر شهری معرفی کرده و می‌گوید که دولت از مشکلات مردم در شهر بی‌خبر است. این نکته نیز جای تامل دارد. جایی که بسیاری از کاندیداهای ریاست جمهوری در پی کسب آرای عمومی هستند، صحبت کردن از مشکلات مردم هم نقل سخن بسیاری می‌شود، اما جالب است که وقتی وزیر کشور سرزده به بازدید از خط 3 «بى‌آر‌تى» می‌رود و شنونده مشکلات مردمی می‌شود آن را به دخالت در امور تعبیر می‌کنند و باز هم به وزیر کشور که شهرداران زیر نظر وی فعالیت می‌کنند و حکم از او می‌گیرند را متهم می‌کنند که حق ندارد درباره موضوعات شهری نظر بدهد، گو اینکه دولت و وزارت کشور فقط باید پول پروژه‌‌های شهری را بدهند!
با این همه شهر در اختیار مدیرانی است که بدون توجه به نیازهای مردم و تنها برای عملی کردن تصمیمات خود اقدام به کاری می‌کنند تا از نتیجه آن برای کسب آرای انتخاباتی بهره ببرند، هرچند مردم همسایه این پروژه‌ها در رنج باشند. نتیجه جلسات مشترک دولت و شهرداری با همه فراز و فرودهایش تا چند روز دیگر علنی خواهد شد و بالاخره نسخه‌پیچی این جلسه برای درمان ترافیک پایتخت را خواهیم فهمید. اما به نظر می‌رسد که شهرداری پایتخت خارج از دقت به نتایج این نشست به دنبال گرفتن کلید شهر است و می‌خواهد حکومت خود را به پایتخت عملی کند، مساله‌ای که از دیرباز قالیباف به دنبال عملی کردن آن بوده و حاضر است به خاطرش در برابر رقیب دیرینه خود به اصطلاح رو بازی کند. البته این اتفاق هرگز نخواهد افتاد چرا که مدیریت شهری واحد جز با مدیریت شورایی عملی نیست و این مساله‌ای است که وزیر صنایع و معادن به قالیباف تذکر می‌دهد: برخلاف نظر عدهای که فقط به دنبال اعتبار و اختیارات فزاینده برای حل مشکلات شهر تهران هستند، حل مشکلات این کلانشهر از جمله ترافیک به مدیریت پویا، ابتکار و خلاق نیاز دارد.
محرابیان نکته جالبی را به شهرداری پایتخت گوشزد می‌کند: مدیریت شهر تهران به جای بهانه‌تراشی و تبدیل موضوعات مختلف به یک معضل سیاسی، باید با تدبیر مدیریتی از امکانات فزاینده حمل و نقل در شهر تهران استفاده بهینه کند. دولت بررسی راهکارهای مختلف برای حل مشکل ترافیک شهر تهران از جمله حمایت و همکاری با شهرداری را در دستور کار خود قرار داده است. مدیریت شهر تهران باید این فرصت را قدر بداند و به
خرد جمعی تکیه کند. اگر جلسات با دولت نتیجه نداشت دنبال برگزاری‌اش نبودیم
چندی است با سیاسی شدن نشست‌های مشترک دولت و شهرداری که قرار بود وظیفه‌اش ساماندهی ترافیک پایتخت باشد، دیگر نمی‌توان به درستی فهمید که جریان چیست، کدام یک از گروه‌ها در حال مذاکره هستند و کدامشان در حال شاخ و شانه کشیدن. در این میان کسی نمی‌داند که این همه حاشیه از کجا شروع شد، اما به نظر می‌آید نخستین بی‌وفایی به عهد رئیس‌جمهور مبنی بر رسانه‌ای نشدن این جلسات از طرف تیم طرفدار شهرداری و شخص مشاور عالی شهردار سر زد و پایه پیچیده‌ترین اختلاف میان شهردار و رئیس‌جمهور را بنیان نهاد. اکنون که هر کارشناس و غیر‌کارشناسی از گوشه‌ای سر بر می‌آورد و در گفت‌وگویی آتشین(!) دولت را به بی‌توجهی به حمل و نقل عمومی و ترافیک پایتخت متهم می‌کند، سؤال اینجاست که تا چه زمانی می‌توان به این دعواهای بی پایه و اساس ادامه داد؟ اگر معاون حمل و نقل و ترافیک شهردار معتقد است که این جلسات خروجی قابل قبولی نداشته و دولت با اتلاف وقت در پی آسیب رساندن به سلامت جامعه پایتخت‌نشین است، حالا باید روشن شود که آتش‌افروزان این غائله چه کسانی هستند. اگر امروز همه عوامل شهرداری پایتخت یک‌صدا به مواضع دولت حمله‌ور می‌شوند، داستان تازه‌ای نیست. اگر کارشناسان تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ای یک‌شبه می‌آیند و با معرفی فلان وسیله حمل و نقل عمومی و بد گفتن از یک وسیله دیگر، پیش‌زمینه قراردادهای کلان آینده در شهرداری پایتخت را فراهم می‌کنند، باز هم چیز تازه‌ای نیست. ما عادت کرده‌ایم که مجموعه شهرداری تهران با اصرار ویژه‌اش، خدمات اجباری عمرانی شهری (!) را به ما عرضه کند، برج 400 متری و خطوط پرترافیک BRT حواله‌مان کند و بدتر از همه اینکه گروهی هستند که همیشه قربان‌صدقه خدمات مدیران شهری بشنود! از سوی دیگر شهرداری نیز عادت کرده است با هزار و یک روزنامه‌ای که مستقیم و غیرمستقیم آنها را می‌چرخاند، هر اتفاق ساده شهری را با کمک ذره‌بین‌ها و بلندگوهایش به بزرگ‌ترین افتخار ملی بدل کرده و حلقه تشویق‌کننده‌ها را بزرگ‌تر و بزرگ‌ترکند.
اما در این ولوله سیاسی، سؤال اصلی هر شهروند تهرانی این است که ماجرای این جلسه‌های پشت سر هم از کی و چطور آغاز شد. برای پاسخگویی به این پرسش بد نیست که به گذشته برگردیم، جایی که شهرداری پایتخت به دست محمدباقر قالیباف افتاد و مقهور انتخابات ریاست‌جمهوری پیشین در برابر برنده آن صف‌آرایی کرد. تا قبل از شروع به کار این جلسات، شهرداری مدام از سه زاویه به دولت هجوم می‌آورد؛ اول: دولت به ما بودجه نمی‌دهد، دوم: دولت با مسؤولان برای بهبود مدیریت شهر هماهنگی نمی‌کند و سرانجام اینکه دولت مشکلات مردم تهران را نمی‌شناسد. شاید پیگیری وضعیت مطالبات شهرداری از دولت نهم و پرداختن به حاشیه‌های به وجود آمده آن در این مجال اندک کار بعیدی به نظر برسد، اما همگان به یاد دارند که روزگاری نه چندان دور شرکت مترو به بهانه پرداخت نشدن یارانه بلیت‌‌ها، هر نوع بی‌دقتی در مدیریت سفرهای ریلی پایتخت را ناشی از «پول نداشتن» می‌دانست، تا اینکه در نهایت دولت به خاطر رفاه تهران‌نشین‌ها پذیرفت که این مبالغ را بپردازد. علاوه بر این مساله نمی‌توان منکر این قضیه شد که دولت علاوه بر هزینه کردن برای مترو باید بودجه‌های مختلفی را صرف دیگر بخش‌های عمرانی و توسعه‌ای شهر داشته باشد. انعکاس انتقادهای شهرداری از دولت در حالی با شدت پیگیری می‌شود که شهرداری بدون هماهنگی با نهادهای مسؤول برای پیشبرد پروژه‌هایش از بانک خارجی به نام ABC امارات وام می‌گیرد و حالا برای تسویه آنها مجبور است با واریز درآمد طرح نوسازان که در حقیقت خانه امید مردم است، وام این بانک را بپردازد.
دومین انتقاد وارد شده به دولت، برگزار نکردن جلسه با مدیران شهری بود. این کار البته چند هفته پیش با پیشنهاد رئیس دولت انجام شد، اما حاشیه‌سازی همکاران قالیباف برای رسیدن به نتیجه دلخواه در حال مخدوش کردن سرفصل‌های این نشست است. با این همه رئیس شورای شهر صبح دیروز در گفت‌وگویی با فارس در پاسخ به برخورد نا بجای اهالی شهرداری اعلام کرد: نمی‌شود شهر را رها کرد و به این و آن گفت که در جلسات به نتیجه نمی‌رسیم! وی با اشاره به نتایج جلسات دولت و شهرداری افزود: سعی می‌کنیم در جلسات با رئیس‌جمهور درباره ترافیک شهر تهران به نتایج خوبی برسیم، چرا که اگر نشست‌های راضی‌کننده‌ای نبود اصلا دنبالش نمی‌رفتیم! مهدی چمران برداشت‌های مطرح شده از سوی شهرداری و سکانداران آن نسبت به جلسه‌های مشترکشان را این‌طور نقد می‌کند: هر کسی نسبت به یک جلسه برداشتی دارد و نسبت به انتظاراتش از آن جلسه برداشت می‌کند. به هرحال باید در جلسات نشست و با گفتمان مسائل را حل کرد. ممکن است در جلسه اول به انتظارات نرسیم، ولی در جلسات بعدی می‌شود به نتایج خوبی رسید.
وی در پایان تنها به یک مورد از نتایج مثبت این جلسه‌ها اشاره می‌کند: همین که از رئیس‌جمهور خواستیم که بدهی واگن‌های قطار مترو را پرداخت کند و ایشان پذیرفت، این نتیجه‌بخش بودن جلسات را نشان می‌دهد. چند شب پیش در ملاقاتی که با احمدی‌نژاد داشتیم ایشان تلفنی به وزیر دارایی دستور داد تا هر چه زودتر واگن‌ها را ترخیص کنند و بعد بدهی پرداخت شود، زیرا مراحل اداری جهت پرداخت زمان می‌برد.
سومین و آخرین انتقاد به دولت درباره مشکلات مردم است. شهرداری هر جا که احساس نیاز کند خود را به عنوان مدیر شهری معرفی کرده و می‌گوید که دولت از مشکلات مردم در شهر بی‌خبر است. این نکته نیز جای تامل دارد. جایی که بسیاری از کاندیداهای ریاست جمهوری در پی کسب آرای عمومی هستند، صحبت کردن از مشکلات مردم هم نقل سخن بسیاری می‌شود، اما جالب است که وقتی وزیر کشور سرزده به بازدید از خط 3 «بى‌آر‌تى» می‌رود و شنونده مشکلات مردمی می‌شود آن را به دخالت در امور تعبیر می‌کنند و باز هم به وزیر کشور که شهرداران زیر نظر وی فعالیت می‌کنند و حکم از او می‌گیرند را متهم می‌کنند که حق ندارد درباره موضوعات شهری نظر بدهد، گو اینکه دولت و وزارت کشور فقط باید پول پروژه‌‌های شهری را بدهند!
با این همه شهر در اختیار مدیرانی است که بدون توجه به نیازهای مردم و تنها برای عملی کردن تصمیمات خود اقدام به کاری می‌کنند تا از نتیجه آن برای کسب آرای انتخاباتی بهره ببرند، هرچند مردم همسایه این پروژه‌ها در رنج باشند. نتیجه جلسات مشترک دولت و شهرداری با همه فراز و فرودهایش تا چند روز دیگر علنی خواهد شد و بالاخره نسخه‌پیچی این جلسه برای درمان ترافیک پایتخت را خواهیم فهمید. اما به نظر می‌رسد که شهرداری پایتخت خارج از دقت به نتایج این نشست به دنبال گرفتن کلید شهر است و می‌خواهد حکومت خود را به پایتخت عملی کند، مساله‌ای که از دیرباز قالیباف به دنبال عملی کردن آن بوده و حاضر است به خاطرش در برابر رقیب دیرینه خود به اصطلاح رو بازی کند. البته این اتفاق هرگز نخواهد افتاد چرا که مدیریت شهری واحد جز با مدیریت شورایی عملی نیست و این مساله‌ای است که وزیر صنایع و معادن به قالیباف تذکر می‌دهد: برخلاف نظر عدهای که فقط به دنبال اعتبار و اختیارات فزاینده برای حل مشکلات شهر تهران هستند، حل مشکلات این کلانشهر از جمله ترافیک به مدیریت پویا، ابتکار و خلاق نیاز دارد.
محرابیان نکته جالبی را به شهرداری پایتخت گوشزد می‌کند: مدیریت شهر تهران به جای بهانه‌تراشی و تبدیل موضوعات مختلف به یک معضل سیاسی، باید با تدبیر مدیریتی از امکانات فزاینده حمل و نقل در شهر تهران استفاده بهینه کند. دولت بررسی راهکارهای مختلف برای حل مشکل ترافیک شهر تهران از جمله حمایت و همکاری با شهرداری را در دستور کار خود قرار داده است. مدیریت شهر تهران باید این فرصت را قدر بداند و به
خرد جمعی تکیه کند. ارسال نظر
پربیننده