ادامه از صفحه اول او حتی به نشریه سلطنتی «اسکوایر» گفته بود: «چیزی که درباره من و خانواده سلطنتی وجود دارد این است که من کارها را انجام می‌دهم و پنهانی‌ترین پوشش را به کار می‌برم. من میلیون‌ها سال است خانواده سلطنتی را می‌شناسم.» بنا بر گزارش روزنامه دیلی‌میل انگلستان، پس از مرگ سویل در سال 2011 معلوم شد که وی به چشم یک میانجی‌گر برای حل اختلافات میان ولیعهد و همسرش (چارلز و دایانا) دیده می‌شده که البته با حضور وی این رابطه به طلاق انجامید. «برندان تربویل» حدس می‌زند که پرنس دایانا از طریق نقش واسطه‌گر و شخصیت بی‌پروای سویل بود که پی به عمق فعالیت‌های شیطانی شوهرش چارلز و سایر وابستگان سلطنتی و حکومتی برد و دچار واپس‌زدگی و سپس تقابل با شبکه یادشده شد و سرانجام کناره گرفتن از خاندان مخوف سلطنتی و بعضی فاش‌گویی‌ها به قیمت جانش تمام شد. به نوشته «تربویل» پرنس دایانا که یک زن متشخص و با تمایلاتی طبیعی بود، تصور می‌کرد با تهدید شوهرش، چارلز به افشای مناسک شنیع شیطان‌پرستی که همراه با تجاوز جنسی گروهی به کودکان عمدتا زیر 10 سال همراه بود، می‌تواند وی را از شرکت در چنین مراسمی بازدارد اما زن بیچاره نمی‌دانست که شیطان‌پرستی و مناسک مخفی مربوط به آن نه‌تنها با تار و پود خانواده سلطنتی بریتانیا گره خورده بلکه حلقه «بچه‌آزاری» دامنه بسیار وسیعی از صاحبان قدرت در سراسر جهان را دربر می‌گیرد. چارلز تا قبل از جدایی دایانا، تهدیدهای وی را جدی نمی‌گرفت اما بعد با خبرهایی که احتمالا سویلِ «رابط» از افشاگری‌های اولیه دایانا در مورد «حلقه» به گوشش رساند، فهمید که باید برای حفظ اسرار «حلقه‌شیطانی» که متضمن ارتباط وی با قدرتمندترین افراد جهان بود، کاری بکند و آن قربانی کردن زنش بود. «دایانا» در واقع با تهدید شبکه بچه‌آزاری به افشاگری، حکم قتل خودش را امضا کرده بود و حتی کمی پیش از مرگ از «نیروهایی تاریک» و «اعضای یک سازمان» صحبت کرده بود که وی را می‌پایند. به گفته ندیمه دایانا وي به خاطر آنچه یک کابوس وحشتناک توصیف می‌کرده و در اصل می‌توانسته یک تهدید مستقیم باشد در وحشت از مرگ خود بسر می‌برده. وی گفته بوده که در خواب دیده شخصی (مثل چارلز یا پدرش فیلیپ) در مرگش در اثر پاره‌آجر، تصادف اتومبیل یا ضربه مغزی نقش اساسی بازی می‌کند. همچنین دیوید آیک، پس از مرگ مشکوک پرنسس دایانا در حادثه تصادف اتومبیل در پاریس، در پاییز سال 1997، در کتابی تحت عنوان «بانو می‌میرد» به نقل داستانی اسرارآمیز می‌پردازد. ماجرا از این قرار است که آیک در مصاحبه با یک شامان (جادوگر یا معبّر) اهل آفریقای‌جنوبی درمی‌یابد که پرنسس دایانا هم با وی تماس داشته. او از یک خواروبارفروش محلی که مطمئن بوده تلفنش کنترل نمی‌شود به جادوگر زنگ زده تا رازی را که درباره خاندان سلطنتی دارد با وی در میان بگذارد. دایانا حتی از آن جن‌گیر راهنمایی هم خواسته بود. آن راز چندان هم مبهم نیست چون دایانا در صحبت با دوستانش همیشه از نام مستعار «خزندگان» به جای خانواده سلطنتی استفاده می‌کرد؛ واژه‌ای که معادل عبارتی است که در کتاب مقدس به شکل ظاهری «اجنه» در دوران حضرت سلیمان(ع) اطلاق شده است.
نقل‌قول دیگری از وی وجود دارد که مدعی می‌شود عنوان «خزنده» یا «مارمولک»، نامی است که خود اعضای خانواده سلطنتی بر خود نهاده‌اند، چرا که این عنوان در همان فصل کتاب مقدس برای جن‌های خدمتگزار شیطان به کار رفته است. دیوید آیک معتقد است که دایانا می‌خواسته این راز را به جهانیان اعلام کند و حتی با برخی دوستان نزدیکش در این باره مشورت کرده است و وقتی خبر به گوش چارلز رسیده، شیشه عمر پرنسس محبوب انگیسی‌ها شکسته است.
سرنخ حلقه شوم در خانه ملکه
به کلید اسرار تاریک خانواده سلطنتی یعنی «جیمی سویل» بازگردیم. یک بار وقتی از او سوال می‌شود که چرا اینقدر به مجالس دربار دعوت می‌شود پاسخ می‌دهد: «چون من ذاتا آدم مفرحی هستم و اینها را می‌خندانم». اما آیا یکی از قدرتمندترین خاندان‌های جهان یک دلقک منحرف را به خلوت خود راه می‌دهد تا فقط خنده‌ای کرده باشد؟ این پرسشی است که پاسخ به آن چیستی «حلقه بچه‌آزاری» را روشن می‌کند. دیوید آیک در دهه 1990، در کتاب «بزرگ‌ترین راز» درباره ارتباطات خانواده سلطنتی بریتانیا با دیگر حلقه‌های قدرت جهان از طریق مناسک شیطان‌پرستی شامل تجاوز و قتل کودکان خبر داده بود. حال می‌دانیم که این ارتباطات از نخست‌وزیر اسبق بریتانیا «ادوارد هیث» تا «جورج بوش» پدر و پسر را شامل می‌شود. حتی ردپای برخی شیوخ عرب در این محافل جنایتکارانه به چشم می‌خورد. اما پرسش کلیدی اینجاست که چرا نقش کسی مثل «سویل» در چنین حلقه‌ای اینقدر پررنگ بود. پاسخ این است: ضرورت زمان!
در واقع پیش از آنکه مجری مریض بی‌بی‌سی به تامین کودکان بی‌گناه مورد نیاز برای این محافل بپردازد، نقش دلال حلقه را کسان دیگری بازی می‌کردند از جمله عموی پرنس چالز و مرشد او «لرد مونتباتن». مونتباتن هم مانند برادرش یک شیطان‌پرست «بچه‌آزار» قهار بود که نقش حلقه واسط این محفل مخفی را بازی می‌کرد. او بود که در دهه 1960، دست سویل تازه‌شهرت‌یافته را در دست فیلیپ، شوهر ملکه الیزابت و پدر چارلز گذاشت و عملا تربیت شاهزاده اول بریتانیا با لرد مونتباتن بود. اما از آنجا که او از طبقه اشراف بود، دخالت‌هایش در کار دیگر اعضای خانواده سلطنتی کار دستش داد و به خاطر رقابت قدرت در دربار با شاه ادوارد هشتم سابق، برادر بی‌تاج و تخت ملکه الیزابت که چندین هزار سرباز ارتش سلطنتی را به آلمان‌ها فروخته بود، درست مثل پرنس دایانا حذف شد. بمبگذاری قایق تفریحی وی در سال 1979 به ارتش آزادیخواه ایرلند نسبت داده شد اما آنها بلافاصله این موضوع را تکذیب کردند. روشن بود که پس از مرگ مونتباتن یک نفر باید جای کاهن اعظم معبد «بچه آزار»ها را پر کند و «جیمی سویل» با ابزاری که برای جلب کودکان داشت بهترین گزینه بود. وی همان قدر در بیماری کودک‌آزاری پیشرفت کرد (طوری که حتی به برادرزاده و خواهرزاده‌های کم‌سن و سالش هم رحم نکرد) که در سیاست. در حقیقت از سال 1979 تا زمان مرگش در سال 2011، سویل مهم‌ترین دلال سیاسی میان دربار و دو حزب محافظه‌کار و کارگر بود. تصورش را بکنید که وی 11 سال پیاپی تعطیلات کریسمس را مقابل چشم خبرنگاران کنجکاو با مارگارت تاچر و شوهرش سپری کرد. یا اینکه از طریق یکی از اعضای برجسته حلقه شومش، رولند سلبی که عضو ارشد حزب کارگر بود با شاگرد مستعدش «تونی بلر» آشنا شد و وی را به دربار وصل کرد.
حلقه جهانی «بچه آزاری»
«دوروتی دختر کوچک خانواده بوش در کودکی همیشه از درد ناحیه تحتانی بدنش می‌نالید، وقتی از نزدیکان خانواده دلیل آن را جویا شدم به شایعه‌ای وحشتناک در مورد جرج بوش پدر اشاره کردند. می‌گفتند او به دختر خودش تجاوز می‌کند و این بخشی از رسم خانوادگی بوهمین‌ها بود.» این بخشی از تحقیقات «گرگ هلت» محقق نیوزلندی است که از زبان یکی از همسایگان قدیمی خانواده بوش پدر بیان شده است. تا مدت‌ها مردم آمریکا شایعه بچه‌آزاری بوش پدر را افسانه می‌خواندند تا اینکه همین چند سال پیش در دوران ریاست جمهوری بوش پسر، یک روزنامه‌نگار آمریکایی مستقل فیلمی کوتاه از مراسم شیطان‌پرستانه بوهمین‌ها را در یوتیوب منتشر کرد؛ مراسمی که یادگار اجداد ایلومیناتی (فراماسون) خاندان اصالتا ژرمنی بوش در جنگل‌های بوهمین آلمان بوده است. گفته می‌شود در این مراسم همه برهنه هستند و یک یا چند کودک کم‌سن و سال را که دزدیده شده‌اند، مورد تجاوز و شکنجه قرار داده و زنده زنده می‌سوزانند. حقیقتا اینها به افسانه و کابوس بیشتر شبیه است تا داستانی واقعی اما با فاش شدن بیش از 600 تجاوز و تعرض جنسی از سوی فقط یک نفر (جیمی سویل) که 450 مورد آنها را کودکان یا نوجوانان شامل می‌شدند، رفته رفته به حقیقتی شوم در رابطه با ماهیت حقیقی خانواده‌های قدرتمندی می‌رسيم که امپریالیسم و استعمار را در جهان اداره می‌کنند. تجاوز و شکنجه کودکان بی‌گناه تا دم مرگ برای افکار عمومی غرب رسم تازه‌ای نیست. «ادوار هیث» نخست‌وزیر سرشناس انگلیس در فاصله سال‌های 74 ـ 1970 مدت‌ها به این جنایت‌ها متهم می‌شد و جالب اینکه او هم یکی از مرتبطین با جیمی سویل بود. بیماری او نوعی پیشرفته‌تر از «بچه‌آزاری» صرف بود. «هیث» که توسط رسانه‌ها «پیرمردی مهربان» معرفی می‌شد، عادت داشت پس از تعدی به بچه‌های کم سن و سال آنها را به صورت سادیسمی شکنجه و در واقع زنده زنده تشریح می‌کرد. بارها روزنامه‌نگاران و حتی بازرس‌های پلیس او را در مورد شایعات وحشتناکی که پشت سرش در جریان بود مورد سوال قرار دادند اما آقای نخست‌وزیر مصونیتی سلطنتی داشت، درست مثل سویل. اما راز ارتباط او با جنایت‌های مزبور در قایق مشهورش نهفته بود که هر آخر هفته او و برخی اعضای «حلقه بچه‌آزاری» را به جزیره‌ای کوچک و مشهور اما همانقدر ناشناخته در آن سوی کانال مانش می‌برد. جزیره «جرسی» که برای سال‌ها و قرن‌ها، اسرار مگوی خانواده‌های سلطنتی بریتانیایی و اروپایی را در خود دفن کرده است؛ بهشت اشراف و ثروتمندان جهان و جهنم کودکان معصوم. کودکانی بی‌سرپرست که در نوانخانه مشهور «آو دلا گارن» نگهداری می‌شدند و هر از چندگاهی مورد لطف و نوازش سلطنتی‌ها و خیرین ثروتمند قرار می‌گرفتند اما در راهروهای تاریک نوانخانه اسرار تاریکی نهفته بود که نه‌تنها به ادوارد هیث، جیمی سویل و پرنس چارلز مربوط می‌شد بلکه بسیاری از میلیاردرها و قدرتمندان گوشه و کنار جهان و تاریخ معاصر در آن شریک بودند، حتی بنجامین فرانکلین، يكي از بنيانگذاران ایالات متحده آمریکا!