سیدعلی ادیبان «مذاکره به نام رهبری» یکی از تکنیک‌های قدیمی گروه سینه‌چاکان وطنی خواهان برقراری رابطه با آمریکاست که در سخنرانی نوروزی رهبر انقلاب به صورت علنی از آن پرده‌برداری شد. پیشقراولان این تکنیک ضعیف و سخیف که به علل مختلف از دوام طولانی مدت نیز برخوردار نیست، برخی دیپلمات‌های دوران سازندگی بودند که عده‌ای اکنون در اندیشکده‌های آمریکایی - صهیونیستی مشغول دم تکان دادن برای ارباب هستند و برخی نیز هنوز تلاش می‌کنند در عرصه سیاست کشور خود را به عنوان ذخیره دشمن در جبهه خودی حفظ کنند اما اینکه چرا گروهی از دولتی‌ها در دوره سازندگی، اصلاحات و دولت فعلی تلاش کردند به نام «رهبری» بر سر میز مذاکره مستقیم قانونی یا حتی پنهانی با دیپلمات‌های آمریکایی حاضر شوند جالب توجه است. غربی‌ها مدت‌هاست به این باور رسیده‌اند که تصمیم‌گیری‌های کلان سیاسی که در طی طریق انقلاب موثر است تنها بر عهده رهبر ایران است. پس مانور بر موافقت و مرافقت رهبری از جانب تیم‌های مذاکره کننده ایرانی گهگاه به عنوان برگ برنده مقابل غربی‌ها مطرح شده است. اینجاست که توسل به دروغ به عنوان توجیهی برای کسب هدف به زعم سیاسیون «مهم» مذاکره با آمریکا احیانا «جایز» شمرده شده است. یک هدف دیگر به احتمال زیاد تلاش برای قرار دادن رهبری در عمل انجام شده بوده است. پیوستن دائم به NPT توسط سیروس ناصری بدون کسب اجازه از مجلس، دولت یا شورای امنیت ملی، «تعلیق داوطلبانه غنی‌سازی» به دستور خاتمی، یا پروژه مشهور به «معامله بزرگ» به مدیریت صادق خرازی و ماجرای مک فارلین با محوریت هاشمی از بزرگ‌ترین مثال‌های معامله و مذاکره به نام رهبران انقلاب به شمار می‌آید. پس از مرور حوادث مهم تاریخ سیاست خارجی، نخستین سوالی که مطرح می‌شود این است که علت پافشاری برخی دولتي‌‌ها برای «مذاکره با آمریکا» چیست؟
پاسخ این سوال مهم به احتمال زیاد در 3 گزینه زیر مستتر است:
الف- شکی نیست که عده بسیار کمی از سیاسیون نفوذی در داخل هر یک از دولت‌ها وجود داشته‌اند که به منظور جلب خواسته‌های طرف غربی علاقه‌مند به باز ماندن باب مذاکره در ایران بوده‌اند. اینها همان کسانی هستند که پیشرفت کشور را وابسته به حضور تیم‌های تجاری چند ملیتی در ایران می‌دانند و برای حضور شرکت‌های نفتی و غیر‌نفتی مانند توتال، استات اویل، انی، شل، کاترپیلار، هالیبرتون، کرفور، نستله، زیراکس، قطرایرلاین، پپسی، کوکاکولا، شرکت‌های اتومبیل‌سازی و... فشار از پایین و چانه‌زنی در بالا را در دستور کار قرار داده‌اند. برای استتار وابستگی و اشتیاق شدید تیم‌های تجاری جهانی جهت حضور در بازار خاورمیانه بهترین مسیر متوسل شدن به عبارت مثبت «مذاکره برای برطرف شدن نگرانی‌های جامعه جهانی درباره برنامه هسته‌ای ایران» است. فارغ از اینکه پس از جمع شدن پروژه هسته‌ای، پرونده‌های بعدی مانند مساله حقوق بشر و دموکراسی و ... در راه است و در واقع این بازی تا ابد ادامه خواهد یافت. نتیجه، برد مالی هر 2 طرف معامله به نام مذاکره است؛ چه ایرانی‌های مشتاق لفت و لیس جهانی و چه غربی‌های خسته از تحریم و جریمه و جنگ!
ب- عده‌ای با تهدید این اتحاد خصمانه به ظاهر صلح‌طلب با پرچم مقدس مبارزه با فساد مجتمع زیر سایه قدرت و ثروت وارد رینگ سیاست شدند و بعد از مدتی دشمن با زبان چرب و نرم دیپلماسی به طرز شگفت‌آوری خام‌شان کرد تا آنجا که «دوستی با ملت اسرائیل»(!) را اوجب واجبات برشمردند. واضح است برای قرار گرفتن در چنین بازی بزرگی حتما نیاز به «خیانت به نام وطن» نیست. گاهی پیروزی دشمن خلاصه در تبدیل تهدید‌ها به فرصت است!
پ- گروهی نیز با جهان‌بینی انقلابی و متین لزوم حضور ایران در باشگاه قدرت جهانی وارد گود شدند. گمان این گروه از سیاستمداران چنین است که برای حل بحران فلسطین، سوریه، عراق یا افغانستان باید با آمریکا و غرب به تفاهم رسید. اینها قدرت جبهه خودی را دست کم نمی‌گیرند اما در سطر سطر تحلیل‌شان «ایمان به ابرقدرت بودن حریف» موج می‌زند. یک ایراد بنیادی دیگر این نوع جهان‌بینی «ساده‌انگاری» و «خوشبینی مطلق به دشمن» است تا آنجا که تصور می‌کنند ورود به باشگاه قدرت جهانی با وادادگی امکانپذیر است و تاکید بر «ایستادگی» را نوعی فرصت‌سوزی به شمار می‌آورند. شعارشان تعامل مثبت با جهان غرب به هر قیمت است و برای حصول این هدف از به رسمیت شناختن دول بی‌مقدار منطقه‌ای
- مشهور به نوچه‌های آمریکا- نیز ابایی ندارند. سخنرانی نوروزی رهبر انقلاب در واقع پاسخی جامع و کامل به هر 3 گروه از مشتاقان مذاکره با آمریکا بود، هر چند ایشان راه «تجربه» را برای ملت و دولت‌های منتخب‌شان باز گذاشتند. مخالفت نداشتن با مذاکره دولت‌ها به‌رغم «عدم خوشبینی» و چه بسا اطمینان عقلی رهبری به عقیم ماندن این مسیر به احتمال زیاد به جهت پایبندی اخلاقی و دینی رهبر نظام به اصول مردمسالاری دینی است. در واقع برای رهبر انقلاب به هیچ‌وجه مهم نیست که غربی‌های تشنه مذاکره چه برداشتی از این جمله مهم خواهند داشت، بلکه مهم تاکید بر حق ملت به عنوان انتخابگران نهایی مسیر حرکت به سمت آینده است. اکنون وقت آن است که علاقه‌مندان و سینه‌چاکان جبهه «مذاکره‌طلبی» اعلام کنند که از سازش‌های مقطعی در دوره‌های مختلف چه میزان اعتبار جهانی یا موفقیت در اندازه ملی کسب کرده‌اند؟ غیر از این است که در دوران سازندگی و اصلاحات باند مشهور به نیویورکی‌ها در وزارت امور خارجه با حمایت برخی از وزرا و سیاسیون تا آنجا پیش رفتند که به دروغ از قول رهبری به غرب قول دادند در صورت دریافت مزایای اندک سیاسی – تجاری به حمایت ایران از حماس و حزب‌الله و حتی مبارزه با رژیم غاصب صهیونیستی پایان خواهند داد؟ آیا غرب به وعده‌های حداقلی خود در برابر امتیاز بزرگ توقف صدور انقلاب عمل کرد؟ نتیجه وادادگی‌های پیاپی در دورهای مذاکره در بازه زمانی 2003 تا 2008 افشای یکطرفه معاملات پنهانی دلالان در رسانه‌های دولتی غرب برخلاف تعهدات قبلی بود تا آنجا که طرف سازشکار ایرانی بعضا در وضعیت بسیار بد سیاسی در مقاطعی گرفتار شدند، حال آنکه خلف وعده‌ای نیز از سوی اینان صورت نگرفته بود. پیگیری کامل سرانجام مذاکرات سازشکارانه بعد از جنگ تاکنون از طریق مطالعه مطبوعات داخلی ممکن نیست اما به مدد خیانت‌های پیاپی طرف‌های آمریکایی به راحتی به وسیله یک جست‌وجوی اینترنتی ساده در مطبوعات خارجی دست‌یافتنی است. دریافت چند هواپیمای قدیمی با پرداخت جریمه 12 میلیون دلاری یا قول همکاری شرکت‌های استعمارگر نفتی در جنوب ایران را که قطعا نمی‌توان «برد سیاسی – اقتصادی» به حساب آورد. آن هم با قراردادهای بیع متقابل و ضررهای هنگفت طرف ایرانی به جهت قهرهای مکرر طرف خارجی به بهانه‌های واهی و حتی عدم پایبندی به اصول اولیه معامله به جهت تخریب سکوهای نفتی با عمر 15 ساله در پایان سال پنجم! جالب اینجاست که بانیان عقد قراردادهای کذایی بر ضد منافع ملت هنوز ژست طلبکاری 20 ساله خود را حفظ کرده‌اند و در جایگاه‌های حساس تشخیص مصلحت نفت مشغول به «خدمت رسانی» هستند!
قرار گرفتن در لیست 3 محور شرارت جهانی آن هم درست 3 روز بعد از مذاکرات «موفق»! دولت اصلاحات با آمریکا نیز از افتخارات سازشکاران و صلح‌طلبان مقیم وزارت امور خارجه در دوره خاتمی است. اضافه کنید به این لیست بوئینگ‌هایی را که بر اساس توافق خاتمی در سفر به فرانسه در ازای سازش در برخی موارد سیاسی توسط ایران رسما خریداری شد اما به واسطه مخالفت آمریکا برخلاف تعهدات قبلی هرگز تحویل داده نشد!
دست هاشمی رفسنجانی نیز بارها به جهت اعتماد بی‌قید و شرط و خوشبینی مفرط به آمریکایی‌ها در پوست گردو ماند! بزرگ‌ترین خنجری که آمریکا از پشت به هاشمیست‌ها وارد کرد بی‌شک در ماجرای مک فارلین و افشای معاملات مشهور به ایران کنترا بود، البته اگر از خیانت استات اویل به مهدی هاشمی در افشای ماجرای رشوه‌خواری و دادگاه کذایی کانادایی بگذریم!
آمریکا برای تحت‌تاثیر قرار دادن هر 3 گروه طالب مذاکره در ایران از تاکتیک‌های یکسانی استفاده کرده است. مهم‌ترین آنها بزرگ جلوه دادن خطر جنگ قریب‌الوقوع میان ایران و آمریکاست تا آنجا که آبروی سیاسی برخی بزرگان عرصه دیپلماسی در میانه رفع و رجوع چنین بلوف‌هایی خرج شده است. هم‌اکنون نیز با فرض اینکه بحران «جهانی»! پرونده هسته‌ای ایران پایان پذیرد بر اساس گفته خود آمریکایی‌ها پرونده‌های بعدی از جمله موضوع حقوق بشر به سرعت اولویت خواهد یافت. اصل دعوای تحریم طبق اسناد تاریخی آشکار برای خاتمه دادن به پرونده استقلال سیاسی- اقتصادی ایران به راه افتاد تا فکر ایستادگی مقابل آنچه «ابرقدرت جهانی» خوانده می‌شود به جهت هزینه‌های سرسام‌آور استقلال‌خواهی هرگز به ذهن دیگر اعضای باشگاه جهان سوم خطور نکند. اکنون برخلاف پیش‌بینی‌ها، آمریکا بعد از 34 سال تحریم سخت، نگران نقش ایران به عنوان بزرگ‌ترین مانع برای تشکیل حکومت یکپارچه جهانی است چرا که زمان مبارزه با تفکر نهادینه شده «خودباوری ایرانی» دیگر گذشته است. اینجاست که مشخص می‌شود «ایستادگی» نه تنها برای ایران و ایرانی هزینه اضافی در بر نداشته بلکه فشارهای خارجی موجب شده است سرعت حرکت در مسیر دستیابی به استقلال در حوزه‌های مختلف نیز بشدت افزایش یابد.
با پایان گزینه‌های روی میز آمریکا، اجماع خودخوانده جهانی باید پاسخ دهد که سهم ایران در مدیریت جهانی را چگونه پرداخت خواهد کرد. اینها شعارهای داغ یک انقلاب 34 ساله نیست! بلکه دغدغه‌های شورای روابط خارجی آمریکاست که مدیریت کشور سرکش «ایران» را به عنوان یکی از 5 چالش بزرگ جهانی خود در سال 2013 معرفی می‌کند! جالب اینجاست که 3 چالش دیگر لیست مخاطرات آمریکا در سال جدید میلادی نیز مرتبط با سهم ایران به عنوان ابرقدرتی نوظهور در کنترل منازعات و مسائل جهانی است. اکنون جبهه سازشکار وطنی با همراهی چند ابرقدرت افتاده از قدرت غربی، به عمد می‌کوشند با بزرگ و بی‌صرفه نشان دادن هزینه ایستادگی مردانه مردمی، ایران و ایرانی را از دریافت حق ورود به باشگاه قدرت جهاني منصرف کنند. تلاش برای راضی کردن ملت و دولت ایران برای نپیمودن آخرین قدم از صد قدم «ایستادگی» تنها گزینه باقیمانده روی میز آمریکا به نمایندگی از غرب است. و این انتخابی است که بر عهده تک‌تک ما گذارده شده است.