حجت‌الاسلام و المسلمين سيد سعيد لواسانيسال نو را به خوانندگان محترم تبریک عرض می‌کنم. یقینا سالی که شروع و پایانش با نام و یاد مبارک حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله علیهاست، سالی پربرکت است. مناسب دیدم فصلی را که ملت ایران در آستانه انتخابی بزرگ قرار دارد که می‌رود حماسه‌ای درخور عظمت این ملت آفریده شود، درباره رذایل اخلاقی صحبت کنم که مانع حرکت و حماسه بزرگ سیاسی ملت است، بنابراین در چند شماره درباره حسد سخن می‌گویم که یکی از ظهورات نفس است و اصلی‌ترین مانع سر راه سیر و سلوک و تشکیل دولت اسلامی و ایجاد جامعه اسلامی است و بیماری مهلکی است که اصل همه کفرها، عنادها و شرک‌هاست. حسد از گناهانی است که قلب آدمی را گرفتار می‌کند که حقیقت آن مخالفت با ربوبیت الهی و تضاد با تدبیر الهی و ناامیدی از رحمت حق است و اگر در عمل انسان ظاهر شود، موجب بسیاری از گناهان و خیانت‌ها علیه مسلمانان می‌شود. آیا امکان دارد ما از خداوند بخواهیم در دنیا و آخرت به ما کرامت فرماید و نعمت‌هایش را بر ما ارزانی کند، در حالی که با خدا در معارضه هستیم و حاضر نیستیم از جانب او نعمتی به بندگانش برسد؟ مگر نه اینکه شیطان به دلیل حسادتی که به آدم ورزید و خود را بزرگ پنداشت و آدم را حقیر، چنان مطرود درگاه الهی شد که پست‌ترین موجود عالم هستی شد؟ باید در داستان شیطان تدبر کرد، پایه اصلی گناه و تکبر او، حسد او به مقام انسان بود و اگر این گناه در فرد یا جامعه‌ای باشد، ریشه ایمان و همه داشته‌های آنها را می‌سوزاند. اما «حسد، آرزوى از بین رفتن نعمت خدا از برادر مسلمان است، از نعمت‌هایى كه صلاح او باشد». [جامع‌السعادات: 2/198] خداوند نعمت‌های فراوانی به بندگان خود ارزانی می‌فرماید، نعمت‌های دنیوی و اخروی؛ هرگاه درخواست داشته باشیم نعمتی که خدا به کسی داده است زوال یابد، به آن حسادت گویند. بنابراین حسد حالتی نفسانی است که درون قلب آدمی جای می‌گیرد که طی آن صاحب حسد آرزو می‌کند کمال و نعمتی از غیر سلب شود؛ چه خود این نعمت را داشته باشد و چه نداشته باشد. حتی گاهی حسود؛ آرزوی از بین رفتن نعمت و کمالی وهمی و غیرواقعی از محسود دارد، چه اینکه مثلا پست و مقام و پول و ثروت را کمال می‌پنداریم و نسبت به صاحب آنها حسادت می‌ورزیم. [چهل حدیث: 106- 105]
حسد؛ بیماری مهلک
سال نو را به خوانندگان محترم تبریک عرض می‌کنم. یقینا سالی که شروع و پایانش با نام و یاد مبارک حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله علیهاست، سالی پربرکت است. مناسب دیدم فصلی را که ملت ایران در آستانه انتخابی بزرگ قرار دارد که می‌رود حماسه‌ای درخور عظمت این ملت آفریده شود، درباره رذایل اخلاقی صحبت کنم که مانع حرکت و حماسه بزرگ سیاسی ملت است، بنابراین در چند شماره درباره حسد سخن می‌گویم که یکی از ظهورات نفس است و اصلی‌ترین مانع سر راه سیر و سلوک و تشکیل دولت اسلامی و ایجاد جامعه اسلامی است و بیماری مهلکی است که اصل همه کفرها، عنادها و شرک‌هاست. حسد از گناهانی است که قلب آدمی را گرفتار می‌کند که حقیقت آن مخالفت با ربوبیت الهی و تضاد با تدبیر الهی و ناامیدی از رحمت حق است و اگر در عمل انسان ظاهر شود، موجب بسیاری از گناهان و خیانت‌ها علیه مسلمانان می‌شود. آیا امکان دارد ما از خداوند بخواهیم در دنیا و آخرت به ما کرامت فرماید و نعمت‌هایش را بر ما ارزانی کند، در حالی که با خدا در معارضه هستیم و حاضر نیستیم از جانب او نعمتی به بندگانش برسد؟ مگر نه اینکه شیطان به دلیل حسادتی که به آدم ورزید و خود را بزرگ پنداشت و آدم را حقیر، چنان مطرود درگاه الهی شد که پست‌ترین موجود عالم هستی شد؟ باید در داستان شیطان تدبر کرد، پایه اصلی گناه و تکبر او، حسد او به مقام انسان بود و اگر این گناه در فرد یا جامعه‌ای باشد، ریشه ایمان و همه داشته‌های آنها را می‌سوزاند. اما «حسد، آرزوى از بین رفتن نعمت خدا از برادر مسلمان است، از نعمت‌هایى كه صلاح او باشد». [جامع‌السعادات: 2/198] خداوند نعمت‌های فراوانی به بندگان خود ارزانی می‌فرماید، نعمت‌های دنیوی و اخروی؛ هرگاه درخواست داشته باشیم نعمتی که خدا به کسی داده است زوال یابد، به آن حسادت گویند. بنابراین حسد حالتی نفسانی است که درون قلب آدمی جای می‌گیرد که طی آن صاحب حسد آرزو می‌کند کمال و نعمتی از غیر سلب شود؛ چه خود این نعمت را داشته باشد و چه نداشته باشد. حتی گاهی حسود؛ آرزوی از بین رفتن نعمت و کمالی وهمی و غیرواقعی از محسود دارد، چه اینکه مثلا پست و مقام و پول و ثروت را کمال می‌پنداریم و نسبت به صاحب آنها حسادت می‌ورزیم. [چهل حدیث: 106- 105]
حسد؛ بیماری مهلک
سال نو را به خوانندگان محترم تبریک عرض می‌کنم. یقینا سالی که شروع و پایانش با نام و یاد مبارک حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله علیهاست، سالی پربرکت است. مناسب دیدم فصلی را که ملت ایران در آستانه انتخابی بزرگ قرار دارد که می‌رود حماسه‌ای درخور عظمت این ملت آفریده شود، درباره رذایل اخلاقی صحبت کنم که مانع حرکت و حماسه بزرگ سیاسی ملت است، بنابراین در چند شماره درباره حسد سخن می‌گویم که یکی از ظهورات نفس است و اصلی‌ترین مانع سر راه سیر و سلوک و تشکیل دولت اسلامی و ایجاد جامعه اسلامی است و بیماری مهلکی است که اصل همه کفرها، عنادها و شرک‌هاست. حسد از گناهانی است که قلب آدمی را گرفتار می‌کند که حقیقت آن مخالفت با ربوبیت الهی و تضاد با تدبیر الهی و ناامیدی از رحمت حق است و اگر در عمل انسان ظاهر شود، موجب بسیاری از گناهان و خیانت‌ها علیه مسلمانان می‌شود. آیا امکان دارد ما از خداوند بخواهیم در دنیا و آخرت به ما کرامت فرماید و نعمت‌هایش را بر ما ارزانی کند، در حالی که با خدا در معارضه هستیم و حاضر نیستیم از جانب او نعمتی به بندگانش برسد؟ مگر نه اینکه شیطان به دلیل حسادتی که به آدم ورزید و خود را بزرگ پنداشت و آدم را حقیر، چنان مطرود درگاه الهی شد که پست‌ترین موجود عالم هستی شد؟ باید در داستان شیطان تدبر کرد، پایه اصلی گناه و تکبر او، حسد او به مقام انسان بود و اگر این گناه در فرد یا جامعه‌ای باشد، ریشه ایمان و همه داشته‌های آنها را می‌سوزاند. اما «حسد، آرزوى از بین رفتن نعمت خدا از برادر مسلمان است، از نعمت‌هایى كه صلاح او باشد». [جامع‌السعادات: 2/198] خداوند نعمت‌های فراوانی به بندگان خود ارزانی می‌فرماید، نعمت‌های دنیوی و اخروی؛ هرگاه درخواست داشته باشیم نعمتی که خدا به کسی داده است زوال یابد، به آن حسادت گویند. بنابراین حسد حالتی نفسانی است که درون قلب آدمی جای می‌گیرد که طی آن صاحب حسد آرزو می‌کند کمال و نعمتی از غیر سلب شود؛ چه خود این نعمت را داشته باشد و چه نداشته باشد. حتی گاهی حسود؛ آرزوی از بین رفتن نعمت و کمالی وهمی و غیرواقعی از محسود دارد، چه اینکه مثلا پست و مقام و پول و ثروت را کمال می‌پنداریم و نسبت به صاحب آنها حسادت می‌ورزیم. [چهل حدیث: 106- 105]