تراکتورسازی در 4 بازی اخیر خود تنها در رشت برابر داماش پیروز شده و 3 بازی دیگرش برابر استقلال، سپاهان و این آخری برابر الشباب را با شکست پشت سرگذاشته تا هم دستش نسبت به قهرمانی لیگ کوتاه‌تر به نظر برسد و هم در لیگ قهرمانان آسیا صدرنشینی را دودستی تقدیم الشباب کند. واقعیت اینجاست که تراکتورسازی به واقع در نوعی بن‌بست گیر افتاده است. ترکیب این تیم قابل پیش‌بینی است و بازی‌های متوالی با تعداد محدودی از بازیکنان، در عین فرسودگی آنها عملا باعث شده تیم فرصتی برای تغییر در برنامه‌های تاکتیکی خود پیدا نکند. حالا همه حریفان می‌دانند اگر سید صالحی را در محوطه جریمه مهار کنند، نیمی از قدرت تراکتورسازی را مهار کرده‌اند و اگر مانع از حرکات پا به توپ فلاویو و کاظمیان و کریمیان شوند نیم دیگر قدرت تراکتور هم از بین خواهد رفت. حالا همه حریفان می‌دانند که قلب دفاع این تیم تا چه حد آسیب‌پذیر است و ارسال‌های بلند از جناحین به نقاطی از مقابل دروازه که محمد نصرتی آنجا نباشد، شانس گلزنی را تا چه حد افزایش خواهد داد. حالا همه می‌دانند اگر تیم اصلی زمینگیر شود، روی نیمکت این تیم هیچ بازیکن تاثیرگذاری برای تغییر جریان بازی وجود ندارد. همه اینها یک طرف و مشکلات حاشیه‌ای هم از طرف دیگر؛ از جنجال امضا گرفتن برای پاداش‌ها گرفته تا اخراج موقت محمدحسن ابراهیمی و محسن فروزان که همین بنیه اندک تراکتور از لحاظ بازیکن را بیشتر تضعیف کرده و حاصلش هم همین می‌شود که تا پایان فصل به جای تعجب کردن از باخت تراکتور باید از بردهای این تیم تعجب کنیم. البته تراکتور باید با تقسیم بنیه حتما به مرحله بعدی لیگ قهرمانان برسد؛ تصوری که با توجه به 2 بازی خانگی این تیم در دور برگشت آنقدرها هم غیرمنطقی نیست. به هرحال در شرایطی که قهرمانی لیگ دیگر غیرممکن است، الیویرا باید اولویت‌بندی را هم به برنامه‌ها اضافه کند... بویژه که تبریزی‌ها عاشق حال و هوای آسیا هستند!