براساس آمار سازمان بهداشت جهانی، در سال 2007 از هر یکصد تولد یک کودک مبتلا به اوتیسم بود.
با وجود تحقیقات زیادی که درباره رابطه ژن‌ها و تاثیر مواد سمی محیطی مانند فلزات سنگین (سرب، جیوه و...) انجام شده است، اوتیسم بیماری‌اي است که هنوز علت قطعی آن مشخص نشده است.
اوتيسم به معنای اهل خود و در خود فرومانده‌است. این بیماری اختلال نافذ رشدی و اختلال فروپاشنده کودکی است.
با توجه به تحقیقات انجام شده، پزشکان احتمال می‌دهند اوتیسم در نتیجه اختلال در نیمکره راست مغز ایجاد می‌شود. البته این نظریه هنوز اثبات نشده است و علت واقعی اوتیسم همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.
مهم‌ترین مشکل کودکان مبتلا به اوتیسم برقراری ارتباط با دیگران است. این کودکان نمی‌توانند با دیگران ارتباط چشمی برقرار کنند. هرگز لبخند نمی‌زنند. در سخنانشان از ضمیر من استفاده نمی‌کنند، مثلا به جای اینکه بگویند «من آمدم» می‌گویند «علی آمد». بچه‌های مبتلا به اوتیسم تئوری ذهنی ندارند و نمی‌توانند ذهن دیگران را بخوانند. آنها معمولا روی نوک پنجه راه می‌روند و حساسیت زیادی نسبت به تغییرات محیطی دارند.
این بچه‌ها محیط‌های شلوغ و پرسر و صدا را دوست ندارند و گاهی ممکن است در حس‌های مختلف مانند بویایی و شنوایی دچار مشکل باشند.
کودکان مبتلا به اوتیسم از نظر کلامی به دو گروه تقسیم می‌شوند، گروهی که با وجود سلامت فیزیکی صحبت نمی‌کنند. در واقع این کودکان خودشان علاقه‌ای به صحبت کردن ندارند. گروه دوم بچه‌هایی هستند که صحبت می‌کنند اما کلامشان کاملا بی‌روح و بی‌آهنگ است.
هاتف دوستدار، موسیقی‌درمانگر نیز می‌گوید: مبتلایان به اوتیسم برای شناسایی محیط پیرامون خود از روش‌های متفاوتی استفاده می‌کنند، برخی از آنها بزاق خود را روی اشیا مالیده و سپس بو می‌کنند، برخی هم از طریق لمس کردن اشیا سعی می‌کنند آنها را تشخیص دهند. البته این موارد بستگی به عمق، نوع، میزان حساسیت، هایپر و هایپو بودن فرد دارد.
وی می‌افزاید: فرد مبتلا به اوتیسم از نوع هایپر از حساسیت زیادی نسبت به محیط برخوردار است. به طور مثال این افراد دارای شنوایی بالایی هستند و وقتی صدایی را می‌شنوند گوش‌هایشان را می‌گیرند. حس بویایی آنها زیاد است و حتی بوی بدن خودشان را هم نمی‌توانند تحمل کنند. این در حالی است که برخی از افراد مبتلا به نوع هایپو اوتیسم از حساسیت کمی نسبت به محیط برخوردار هستند. برخی از افراد مبتلا به نوع هایپو نیازهای لمسی دارند و باید تحریک پوستی شوند تا مغز آن اندام را حس کند. نکته مهم درباره کودکان اوتیسم این است که ارتباط آنها با محیط به طور کامل از بین نرفته است، بلکه ارتباطی نافرم و غیر‌معمول با محیط دارند. محیط خوب برای کودک اوتیسم، محیطی است که او را مجبور به ارتباط نکند و براساس انگیزه شخصی کودک با محیط ارتباط برقرار کند. باید اجازه دهیم کودک مبتلا به اوتیسم خودش ارتباط را شروع کند، گاهی حتی یک حرکت هم می‌تواند از سوی کودک اوتیسم نشانه‌ای باشد حاکی از تمایل او برای برقراری ارتباط با دیگران که در این مواقع اطرافیان باید این رفتار را تقویت کنند.
محیط باید برطرف کننده و ارضا‌کننده نیازهای حسی کودک اوتیسم باشد و باید توجه کرد که این مشکلات با نیازهای یک انسان عادی متفاوت است.
50 درصد کودکان اوتیسم دارای عقب‌ماندگی ذهنی و 50 درصد آنها فقط به اوتیسم مبتلا هستند. این در حالی است که با رویکردهای اشتباه چه بسا کودک مبتلا به اوتیسم باهوش تبدیل به یک کودک اوتیسم عقب‌مانده می‌شود که نمی‌تواند احساسات خود را بیان کرده و کاملا بی دفاع است.
ضریب هوشی در این افراد حدود 70درصد است اما اینکه آیا این کودکان از ابتدا دارای بهره هوشی کم هستند یا به دلیل بی‌توجهی به محرک‌های محیطی است، هنوز مشخص نیست. در برخی از این بچه‌ها جزایر هوشی وجود دارد، مثلا برخی از آنها از درک موسیقی بالایی برخوردار هستند و فقط با یکبار شنیدن یک موزیک می‌توانند آن را بنوازند. عده‌ای در ریاضی توانایی زیادی دارند و مثلا می‌توانند همه اعداد یک دفترچه قطور تلفن را حفظ کنند. جالب است بدانید «بیل گیتس» صاحب شرکت مایکروسافت هم یکی از مبتلایان به اوتیسم است. اینشتین نیز به اختلال بسیار خفیف اوتیسم (آسپرگر) مبتلا بوده است.
همیشه درمان به دنبال شناخت یک بیماری است و از آنجا که هنوز دلایل این بیماری مشخص نشده‌است بنابراین بشر راهی برای پیشگیری از آن نمی‌شناسد. در سراسر دنیا برای درمان اوتیسم دارویی وجود ندارد و داروهای موجود هم فقط در زمینه کاهش علائم موثر هستند نه درمان بیماری. بازی درمانی، کاردرمانی، گفتار درمانی و موسیقی درمانی از روش‌های موثر در کمک‌کردن به این کودکان است. بازی درمانی با هدف انگیزش و ارتباط در جریان بازی و کمک کردن به کودک در درک معنای بازی در جهت درک افراد است. بازی درمانی می‌تواند به صورت گروهی یا انفرادی انجام شود. کاردرمانی هم به‌صورت ذهنی و جسمی با هدف آموزش، برقراری ارتباط، تعادل، تمرکز، حافظه، شناخت و کنترل کارهای کلیشه‌ای همراه است. در گفتار درمانی با آموزش رفتارهای جایگزین ارتباطی، تربیت شنیداری و کارکردن در ساختارهای زبان و گفتار به این کودکان کمک میَ‌شود. جالب است بدانید کودکان اوتیسم با حیوانات رابطه خوبی برقرار می‌کنند چون رابطه آنها نوعی رابطه غیرکلامی است و می‌توان از این امر در درمان این کودکان استفاده کرد.
والدین این کودکان نقش بسیار مهمی در توانمند شدن این کودکان دارند. این والدین باید ابتدا، بیماری فرزند خود را بپذیرند و با کمک یک مشاور در برقراری ارتباط به کودکشان کمک کنند. كودكاني كه هرگز لبخند نمي‌زنند
براساس آمار سازمان بهداشت جهانی، در سال 2007 از هر یکصد تولد یک کودک مبتلا به اوتیسم بود.
با وجود تحقیقات زیادی که درباره رابطه ژن‌ها و تاثیر مواد سمی محیطی مانند فلزات سنگین (سرب، جیوه و...) انجام شده است، اوتیسم بیماری‌اي است که هنوز علت قطعی آن مشخص نشده است.
اوتيسم به معنای اهل خود و در خود فرومانده‌است. این بیماری اختلال نافذ رشدی و اختلال فروپاشنده کودکی است.
با توجه به تحقیقات انجام شده، پزشکان احتمال می‌دهند اوتیسم در نتیجه اختلال در نیمکره راست مغز ایجاد می‌شود. البته این نظریه هنوز اثبات نشده است و علت واقعی اوتیسم همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.
مهم‌ترین مشکل کودکان مبتلا به اوتیسم برقراری ارتباط با دیگران است. این کودکان نمی‌توانند با دیگران ارتباط چشمی برقرار کنند. هرگز لبخند نمی‌زنند. در سخنانشان از ضمیر من استفاده نمی‌کنند، مثلا به جای اینکه بگویند «من آمدم» می‌گویند «علی آمد». بچه‌های مبتلا به اوتیسم تئوری ذهنی ندارند و نمی‌توانند ذهن دیگران را بخوانند. آنها معمولا روی نوک پنجه راه می‌روند و حساسیت زیادی نسبت به تغییرات محیطی دارند.
این بچه‌ها محیط‌های شلوغ و پرسر و صدا را دوست ندارند و گاهی ممکن است در حس‌های مختلف مانند بویایی و شنوایی دچار مشکل باشند.
کودکان مبتلا به اوتیسم از نظر کلامی به دو گروه تقسیم می‌شوند، گروهی که با وجود سلامت فیزیکی صحبت نمی‌کنند. در واقع این کودکان خودشان علاقه‌ای به صحبت کردن ندارند. گروه دوم بچه‌هایی هستند که صحبت می‌کنند اما کلامشان کاملا بی‌روح و بی‌آهنگ است.
هاتف دوستدار، موسیقی‌درمانگر نیز می‌گوید: مبتلایان به اوتیسم برای شناسایی محیط پیرامون خود از روش‌های متفاوتی استفاده می‌کنند، برخی از آنها بزاق خود را روی اشیا مالیده و سپس بو می‌کنند، برخی هم از طریق لمس کردن اشیا سعی می‌کنند آنها را تشخیص دهند. البته این موارد بستگی به عمق، نوع، میزان حساسیت، هایپر و هایپو بودن فرد دارد.
وی می‌افزاید: فرد مبتلا به اوتیسم از نوع هایپر از حساسیت زیادی نسبت به محیط برخوردار است. به طور مثال این افراد دارای شنوایی بالایی هستند و وقتی صدایی را می‌شنوند گوش‌هایشان را می‌گیرند. حس بویایی آنها زیاد است و حتی بوی بدن خودشان را هم نمی‌توانند تحمل کنند. این در حالی است که برخی از افراد مبتلا به نوع هایپو اوتیسم از حساسیت کمی نسبت به محیط برخوردار هستند. برخی از افراد مبتلا به نوع هایپو نیازهای لمسی دارند و باید تحریک پوستی شوند تا مغز آن اندام را حس کند. نکته مهم درباره کودکان اوتیسم این است که ارتباط آنها با محیط به طور کامل از بین نرفته است، بلکه ارتباطی نافرم و غیر‌معمول با محیط دارند. محیط خوب برای کودک اوتیسم، محیطی است که او را مجبور به ارتباط نکند و براساس انگیزه شخصی کودک با محیط ارتباط برقرار کند. باید اجازه دهیم کودک مبتلا به اوتیسم خودش ارتباط را شروع کند، گاهی حتی یک حرکت هم می‌تواند از سوی کودک اوتیسم نشانه‌ای باشد حاکی از تمایل او برای برقراری ارتباط با دیگران که در این مواقع اطرافیان باید این رفتار را تقویت کنند.
محیط باید برطرف کننده و ارضا‌کننده نیازهای حسی کودک اوتیسم باشد و باید توجه کرد که این مشکلات با نیازهای یک انسان عادی متفاوت است.
50 درصد کودکان اوتیسم دارای عقب‌ماندگی ذهنی و 50 درصد آنها فقط به اوتیسم مبتلا هستند. این در حالی است که با رویکردهای اشتباه چه بسا کودک مبتلا به اوتیسم باهوش تبدیل به یک کودک اوتیسم عقب‌مانده می‌شود که نمی‌تواند احساسات خود را بیان کرده و کاملا بی دفاع است.
ضریب هوشی در این افراد حدود 70درصد است اما اینکه آیا این کودکان از ابتدا دارای بهره هوشی کم هستند یا به دلیل بی‌توجهی به محرک‌های محیطی است، هنوز مشخص نیست. در برخی از این بچه‌ها جزایر هوشی وجود دارد، مثلا برخی از آنها از درک موسیقی بالایی برخوردار هستند و فقط با یکبار شنیدن یک موزیک می‌توانند آن را بنوازند. عده‌ای در ریاضی توانایی زیادی دارند و مثلا می‌توانند همه اعداد یک دفترچه قطور تلفن را حفظ کنند. جالب است بدانید «بیل گیتس» صاحب شرکت مایکروسافت هم یکی از مبتلایان به اوتیسم است. اینشتین نیز به اختلال بسیار خفیف اوتیسم (آسپرگر) مبتلا بوده است.
همیشه درمان به دنبال شناخت یک بیماری است و از آنجا که هنوز دلایل این بیماری مشخص نشده‌است بنابراین بشر راهی برای پیشگیری از آن نمی‌شناسد. در سراسر دنیا برای درمان اوتیسم دارویی وجود ندارد و داروهای موجود هم فقط در زمینه کاهش علائم موثر هستند نه درمان بیماری. بازی درمانی، کاردرمانی، گفتار درمانی و موسیقی درمانی از روش‌های موثر در کمک‌کردن به این کودکان است. بازی درمانی با هدف انگیزش و ارتباط در جریان بازی و کمک کردن به کودک در درک معنای بازی در جهت درک افراد است. بازی درمانی می‌تواند به صورت گروهی یا انفرادی انجام شود. کاردرمانی هم به‌صورت ذهنی و جسمی با هدف آموزش، برقراری ارتباط، تعادل، تمرکز، حافظه، شناخت و کنترل کارهای کلیشه‌ای همراه است. در گفتار درمانی با آموزش رفتارهای جایگزین ارتباطی، تربیت شنیداری و کارکردن در ساختارهای زبان و گفتار به این کودکان کمک میَ‌شود. جالب است بدانید کودکان اوتیسم با حیوانات رابطه خوبی برقرار می‌کنند چون رابطه آنها نوعی رابطه غیرکلامی است و می‌توان از این امر در درمان این کودکان استفاده کرد.
والدین این کودکان نقش بسیار مهمی در توانمند شدن این کودکان دارند. این والدین باید ابتدا، بیماری فرزند خود را بپذیرند و با کمک یک مشاور در برقراری ارتباط به کودکشان کمک کنند. ارسال نظر
پربیننده