با فرا رسیدن بهار و سال جدید، علاقه‌مندان فوتبال فارسی بار دیگر امیدهای‌شان را برای قدرتنمایی فوتبال زنده کردند. پیروزی امیدبخش آبی‌پوشان استقلال برابر الهلال عربستان، می‌تواند نویدبخش سالی خوب برای فوتبال ایران باشد، هر چند شکست سپاهان و تراکتورسازی برابر 2 تیم عربستانی دیگر، شیرینی این پیروزی را تلخ کرد. فوتبال ایران در سال جدید چالش‌های متعددی را فراروی خود می‌بیند؛ تیم ملی در حساس‌ترین مرحله رقابت‌های انتخابی جام جهانی قرار دارد و باشگاه‌های ایرانی هم در تکاپوی کسب مجوز استاندارد از فیفا و AFC هستند، سرمایه‌گذاری در فوتبال پایه هم دغدغه اصلی مسؤولان اجرایی فوتبال در سال 92 است.
فوتبال ملی
همان‌طور که پیش‌تر گفته شد، تیم ملی در راه صعود به جام جهانی 2014 برزیل در 5 بازی گذشته‌اش نتایج خوبی نگرفت تا چشم امیدش به 3 بازی پایانی‌اش باشد. دیدار برابر قطر، لبنان و کره‌جنوبی که هر 3 در خرداد برگزار می‌شوند، سرنوشت حضور یا بازماندن ایران از حضور در جام جهانی برزیل را مشخص می‌کند. حساسیت، واژه چندان گویایی برای وضع تیم ملی در 3 بازی پیش‌رو نیست، چون فوتبال ایران در این 3 بازی، آینده 4 ساله خود را تعیین می‌کند. صعود تیم ملی به جام جهانی با دیده شدن فوتبال ایران در دنیا و رشد استقبال مردم از مسابقات فوتبال برابر است. همچنین اگر تیم ملی راهی برزیل شود، در 4 سال آینده می‌تواند از این امتیاز بهره‌برداری کند و به سوی رشد قدم بردارد. آرامش و تمرکز، رمز موفقیت تیم ملی در 3 بازی آخر است. فوتبالیست‌های ایرانی نشان داده‌اند هرگاه عرصه بر آنها تنگ می‌شود، با جدیت بیشتری بازی می‌کنند. هر چند این مساله در ظاهر نکته مثبتی است اما در باطن از ضعف تاریخی فوتبال ایران حکایت می‌کند؛ ایرانی‌ها همیشه کار خود را به روز آخر می‌کشانند و گویی اگر کارشان به اما و اگر نکشد، کاری صورت نداده‌اند! آرامش مورد نیاز فوتبال ایران تنها در یک صورت به وجود می‌آید؛ همکاری همه ارکان جامعه فوتبال از جمله باشگاه‌ها، کارشناسان، بازیکنان و مهم‌تر از همه رسانه‌ها تمرکز و آرامش لازم را برای تیم ملی فراهم می‌کند.
فوتبال باشگاهی
باشگاه‌ها باید هر چه سریع‌تر استاندارد شوند. این مساله یک ضرورت است که باید جدی گرفته شود. مشکلات ساختاری، اداری و از همه شایع‌تر اقتصادی، اکنون در باشگاه‌های ایرانی موج می‌زنند و هر از گاهی کمیت یک باشگاه را به کلی لنگ می‌کنند! باشگاه‌های لیگ یک و پایین‌تر که مشکلاتی به اندازه یک کوه دارند و برای حل آنها به همت ملی نیاز است اما کار در لیگ برتر کمی ساده‌تر است. اکنون برخی باشگاه‌های لیگ برتری از استاندارد نسبی برخوردارند و برای کسب مجوز حرفه‌ای و استانداردسازی کامل راه درازی پیش‌رو ندارند. ایجاد زیرساخت‌ها و آکادمی‌ها نکته بسیار مهمی است که در زمان خود و در بخش فوتبال پایه به آن پرداخته خواهد شد. مساله‌ای که بیش از هر چیز درباره باشگاه‌ها اهمیت دارد، مساله اقتصادی است. اکنون فوتبال ایران دولتی است و این صندوق بیت‌المال است که هزینه تیم‌داری باشگاه‌ها را می‌دهد. خصوصی‌سازی، کلید حل بسیاری از مشکلات فعلی فوتبال ایران است. همانگونه که در کشورهای صاحب فوتبال، دولت به جای خرج کردن در باشگاه‌ها، آنها را به بخش خصوصی واگذار کرده و مالیاتش را می‌گیرد، در ایران هم این امر امکان رخ دادن دارد. آفتی که این کار را تهدید می‌کند، خصوصی‌سازی غیرواقعی است، به این معنی که یک باشگاه به ظاهر خصوصی می‌شود در حالی که مالک جدید نه‌تنها واقعا بخش خصوصی نیست، بلکه با واسطه‌ای به دولت وابسته است. این اتفاق باعث می‌شود که باز هم هزینه باشگاه‌ها به نوعی از کیسه بیت‌المال خارج شود. در صورتی که دولت، باشگاه‌ها را به طور واقعی خصوصی کند و در همین حال حمایت خود را شامل حال آنها کند، می‌توان در آینده نزدیک شاهد بالندگی و خودکفایی باشگاه‌ها بود. این مساله بیش از هر چیز به اشتغال‌زایی و کاستن هزینه‌های دولت و در مرحله‌ای بالاتر به افزایش درآمدهای دولت از محل مالیات منجر می‌شود. ایجاد زیرساخت‌های سخت‌افزاری کار دیگری است که برای رشد و تعالی فوتبال باشگاهی ضروری است. آنچه باشگاه‌های اروپایی و عربی را به سمت پیشرفت سوق می‌دهد، وجود ورزشگاه‌های مجهز و با امکانات است.