صادق صمدی نوشيدني‌هاي خارجي از آن قبيل مواردي هستند كه جنوب و شمال و شرق و غرب كشور را فرا گرفته‌اند و مصرفكنندگان آنها را همه اقشار جامعه شامل مي‌شوند و كمتر فروشنده‌اي پيدا مي‌شود كه آنها را در مغازه خود نداشته باشد. اگرچه واردات اين نوشيدني‌ها در چند سال گذشته رونق بيشتري گرفته كه خود جاي تامل در رفتار مصرفكنندگان ايراني دارد اما راني را مي‌توان به عنوان يكي از اولين مواردي عنوان كرد كه با اقبال گسترده‌اي مواجه شد و تا جايي پيشرفت كه در سال 2009 صاحب عربستاني آن مبادرت به احداث كارخانجات آن در ايران کرد. عادل العوجان كه صاحب بزرگ‌ترين كارخانه توليد نوشيدني‌هاي غيرالكلي در خاورميانه است و صنايع تجاري العوجان را كه از سال 1905 تاسيس شده؛ به عنوان ميراث خانوادگي خود اداره مي‌كند؛ چهلمين ثروتمند عرب است كه محصولات خود را به كشورهاي اروپاي غربي، آمريكاي شمالي، آسيا و آفريقا صادر می‌کند و از اين طريق سالانه درآمدي بالغ بر 850 ميليون دلار كسب مي‌كند. اين مجموعه كه نزديك به نيمي از سهام آن در عرصه‌هاي گوناگون متعلق به شركت صهيونيستي كوكاكولاست در سال گذشته قراردادي نزديك به يك ميليارد دلار براي سرمايه‌گذاري شركت كوكاكولا در واحد‌هاي مختلف آن امضا کرد كه البته اين سرمايه گذاري شامل واحد‌هاي توليدي و تجاري اين شركت در ايران نمي‌شود و اين نكته‌اي است كه در جاي خود بسيار قابل توجه مي‌نمايد. اگرچه روابط خاندان عوجان با خاندان حاكم سعودي در كشوري كه اقتصاد آن توسط كارتل‌هاي منتسب به آل‌سعود اداره مي‌شود همواره محل شبهه بوده، همكاري ديرين و تنگاتنگ آن با كوكاكولا كه از سال 1966 تا به امروز 17 درصد سود خود را به صورت رسمي و در قالب كمك‌هاي مالي و سرمايه‌گذاري‌هاي متنوع به دولت اسرائيل اختصاص داده است مويد وضعيت فكري آل عوجان است. صنايع العوجان در آستانه يكصدمين سال تاسيس خود كارخانجات معظمي را در امارات احداث کرد و از همان سال واردات راني را به ايران در سطح گسترده‌اي آغاز كرد كه در كمال ناباوري با بي‌توجهي مسؤولان وقت مواجه شد و سهم عمده‌اي از بازار نوشيدني را در ايران به دست آورد، همين مساله باعث شد تا العوجان در سال 2009 اقدام به احداث كارخانجات توليد و بسته‌بندي آبميوه‌هاي راني در كشور كند. اگرچه به دليل اينكه مواد اوليه آن وارد شده و اينجا با آب مخلوط مي‌شود و بيشتر به مونتاژ آبميوه شباهت دارد تا توليد آب ميوه، وجود آن در كشور 4 فصلي كه به جز بعضي ميوه‌هاي استوايي باقي ميوه‌ها در آن به وفور يافت مي‌شود، جاي تعجب و تامل دارد. مساله‌اي كه مي‌توان آن را از 2 وجه مجزا كه نتايج يكساني براي جامعه ايراني دارند بررسي کرد: وجه اول، مالكيت العوجان در كنار شايعات دست داشتن برخی فرقه‌ها در جريان واردات مواد اوليه و محصولات راني است، كه احكام اقتصادي اسلام در باب آن روشن است. خريد محصولات اين كمپاني از آنجا كه متعلق به وهابيون است، مصداق بارز تقويت مذهب جعلي وهابيت و اقتصاد عربستان سعودي است. اگرچه العوجان يك دولت نبوده و يك شركت خصوصي است، كاركرد آن در حمايت از اقتصاد وهابی سعودی واضح است و تقويت آن به وسيله خريد اين محصولات منجر به تقويت دولت وهابي عربستان مي‌شود كه نمود نتيجه ضدشیعی و ضدایرانی آن در سوريه، بحرين، يمن و خود عربستان و اخیرا در خیابان‌های تهران مشهود است. از طرفی دیپلمات مست سعودی شهروند ایرانی را در تهران به قتل می‌رساند و از طرف دیگر ما با خرید و میدان دادن به آبمیوه عربستانی، اقتصاد سعودی را تقویت می‌کنیم! اينها همه در حالي مطرح مي‌شود كه بپذيريم آنچه از وابستگي نمایندگان العوجان در ایران به برخی فرقه‌ها مطرح شده بي‌پايه بوده باشد اگرچه در صورت اثبات آن، براي جمهوري اسلامي به مساله‌اي مذهبي - امنيتي تبديل مي‌شود و مهر تاييدي بر لزوم تحريم آن مي‌گردد. وجه ديگر قضيه، رفتار مصرف‌كننده و تاجر و توليدكننده ايراني است. اگرچه فشار‌هاي اقتصادي وارده بر مردم در سال‌هاي اخير لزوم اصلاح الگوي مصرف و حمايت از توليد و سرمايه ملي را در جاي خود، بيش از پيش نمايان مي‌كند چرايي وجود اين حجم وسيع از مصرف و واردات نوشيدني‌هاي خارجي كه راني نمونه فراگير آن است همچنان پا برجاست. مساله‌اي كه نقش اصلي را در آن مصرفكنندگان بر عهده دارند اگرچه خشت كج را واردكنندگان مي‌گذارند و دود آن به چشم توليدكنندگان داخلي مي‌رود كه نتيجه‌اش مي‌شود ضعف و كاهش توليد كه كاهش اشتغال را به همراه خواهد داشت كه خود بيشترين ضرر را متوجه مصرفكنندگان مي‌كند چرا كه نيروي توليد يك كالا مصرف‌كننده كالاي ديگر است و در اين معادله مجموعه توليدكنندگان با مصرفكنندگان جامعه يكي هستند. آبميوه خارجي از آن مواردي است كه مصرف آن در كشوري كه از صفر تا صد توليد و زمينه صادرات آن را داراست هيچ‌گونه توجيه منطقي ندارد. در حالي‌كه شرايط آب و هوايي و جمعيتي جمهوري اسلامي تمام ملزومات توليد آبميوه را در ايران تامين مي‌كند، واردات آبميوه‌هاي مختلف كه متاسفانه از بيش از 20 كشور جهان از كره‌جنوبي گرفته تا هلند، صورت مي‌گيرد، بي معني است؛ و جز افزودن به سرمايه تجاري كه سرمايه خود را به جاي وارد كردن تكنولوژي يا صادر كردن محصولات داخلي و تقويت اقتصاد ملي، صرف وارد كردن خوردني‌هاي غير‌ضروري و در مثال راني تقويت اقتصاد عربستان مي‌كنند، هيچ سود ديگري براي كشور نخواهد داشت. در حالي‌كه اين تجارت ناصواب را مي‌توان با دقت بيشتر در سبد مصرف خانواده به راه درست آن سوق داد و در اين راه نقش مصرفكنندگان اهميت بيشتري دارد. اگر به رهنمود مقام معظم رهبري در سال اصلاح الگوي مصرف توجه لازم مبذول مي‌شد، در نتيجه كاهش و از بين رفتن تقاضاي كالاهاي مصرفي وارداتي، واردات آنها متوقف مي‌شد و وارد كنندگان به وارد كردن كالاهاي سرمايه‌اي روي مي‌آوردند كه نتيجه آن اشتغال و توليدي مي‌شد كه حمايت از آن شعار سال گذشته بود. در اين زمينه اگرچه رفتار مسؤولان تاثير خود را داشته و دارد؛ سهم عمده را من و شمايي داريم كه با انتخاب صحيح يا نا درست خود در خريدن نيازمندي‌هاي زندگي‌مان؛ مصداق قطرات آبي مي‌شويم كه در كنار هم سيلي ويرانگر مي‌سازد و اقتصاد كشورمان را نابود مي‌كند يا آبي مي‌شود كه چرخ آباداني و پيشرفت را به حركت در مي‌آورد.