هتل لوزان نخستین رمان «تیری دانکور» است که برای نخستین‌بار در ایران به زبان فارسی ترجمه شده است. به گزارش تبیان، این رمان در سال 2008 در فرانسه منتشر شد و همان سال جهان ادبیات را تکان داد. هتل لوزان بلافاصله توانست جایزه رمان اول و همچنین جایزه آکادمی فرانسه را از آن خود کند؛ جایزه‌ای که بیشتر به رمان‌های هفتم و هشتم یک نویسنده اختصاص پیدا می‌کند. دانکور این رمان را در فضایی مالیخولیایی و با به کارگیری سبک میانه‌ای از موریاک مدرن و ژان ژیونو شهری نوشته است. دانکور خود مهندس فضاهای شهری است و مشخصه اصلی رمان او نیز تمرکز بر مکان است که نقش سازنده‌ای در پیشبرد داستان دارد. راوی داستان عتیقه فروش است که در گورستانی خلوت با دختر جوانی به نام «کریستین استرتر» آشنا می‌شود. این دختر برای راوی داستان به مثابه شاهزاده خسته‌ای پر از دلتنگی ظاهر می‌شود. آن 2 در روزها و سال‌های بعد بارها همدیگر را در مکان‌های مختلف از جمله هتل کازابلانکا که هرگز اشاره مستقیمی به آن نمی‌شود، به صورت اتفاقی ملاقات می‌کنند. در جریان این ملاقات‌هاست که راوی داستان با دلبستگی‌های کریستین آشنا می‌شود و همراه با وی مکانی را که در آن قرار گرفته‌اند تجربه می‌کنند. تجربه‌ای از جنسی دیگر. مکان در واقع کانالی است برای پیدا کردن و جست‌وجوی گذشته و جست‌وجوی کریستین در گذشته از یاد رفته. پدر کریستین نیز کلکسیونر کره جغرافی است، نامزدی دارد که به سینما علاقمند است و برای کریستین هتل کازابلانکا که هرگز اشاره مستقیمی به آن نمی‌شود نقطه مهم زندگی اوست. این رمان جزو معدود رمان‌هایی است که نقش زمان را به نفع مکان کمرنگ و حذف می‌کند. با وجودی که رمان درباره آشنایی 2 جنس مخالف است اما هیچ صحنه عاشقانه‌ای در این رمان توصیف نمی‌شود. رمان سرشار از سکوتی است که در مکان جاری است. این رمان یکی از رمان‌های شهری و مدرن است که بدون شرح اتفاقات خارق‌العاده زندگی 2 انسان مدرن در بستر یک شهر تاریخی چون پاریس را روایت می‌کند و خواننده را با دلتنگی‌های این 2 شخصیت آشنا می‌سازد. در این رمان با عکس‌هایی رو به‌رو هستیم که با گذر زمان خطوط اصلی آن محو شده است. شخصیت‌های این رمان هم همچون عکس‌های قدیمی خطوط اطرافشان محو شده و تنها مکان است که مرز‌ها را روشن می‌کند و نشان می‌دهد. منیره اکبرپور دانشجوی دکترای رشته زبان فرانسه است و این رمان را در ارتباط با موضوع رساله‌اش که درباره نقد جامعه شناختی اثر است ترجمه کرده است. مترجم درباره دلیل ترجمه این کتاب می‌گوید: «من بیشتر کارهای ترجمه‌ام را از روی جایزه‌ها انتخاب می‌کنم. دانکور نثری ساده دارد و به هیچ‌وجه روی زبان و فرم مانور نمی‌دهد. پازلی که او تهیه می‌کند، از طریق عکس‌ها و مکان هاست. آنچه ترجمه این اثر را سخت می‌کرد، حضور بسیار زیاد اسامی خاص مکان بود که برای اینکه خواننده ما هم بتواند آنها را بشناسد و با آنها ارتباط برقرار کند، نیاز بود نه با پاورقی بلکه با اشارات کوچکی در خود متن، نقش و بار معنایی آنها مشخص شود.»