خداحافظی قهرمان فرنگی ایران با زندگی راحت شد. مدام وعده و وعید می‌دادند و برای اینکه در راس انجام دادن کارهای خیر قرار بگیرند و عکس یادگاری بیندازند از کمک به محسن پودنکی حرف می‌زدند اما محسن خیلی زودتر از اینکه این کمک‌ها به دادش برسد رفت. رفت تا شرمساری برای کسانی بماند که حتی پول بازی خیریه هنرمندان با صبای قم را هم به او ندادند. این را همسر پودنکی می‌گفت همسری که تمام تلاشش را کرد تا مسؤولان را مجاب کند محسن را به خاطر عرق‌هایی که برای کشتی ایران ریخته بود به خارج از کشور ببرند و معالجه‌اش کنند؛ اما کو گوش شنوا؟ «مسؤولان ورزش آنقدر دست دست کردند تا عشق من از دنیا رفت. این قدر به مسؤولان التماس کردم تا محسن را برای مداوا به خارج ببرند اما گوش کسی بدهکار نبود و فقط حرف زدند و با قول‌های بیهوده ما را فریب دادند.» شیرین شیرزاد با بغض حرف می‌زند؛ بغضی که سنگینی‌اش را می‌شود به راحتی از آن طرف خط احساس کرد. حالا دیگر هیچ فایده‌ای ندارد. برگزاری بهترین مراسم ختم، آگهی زدن در رسانه‌های مختلف و ابراز همدردی با خانواده داغدیده چه دردی را دوا می‌کند؟ پودنکی تا وقتی که سالم بود و سر و گوشش برای ایران می‌شکست اعتبار داشت اما وقتی در خاک زندگی نشست و ضربه فنی شد دیگر کسی سراغی از او نگرفت. محسن خودش رفت و راحت شد ولی شکی وجودی ندارد که روح او نگران همسرش است؛ همسری که گریه می‌کند و آنهایی که در حق شوهرش ظلم کردند را به خدا واگذار می‌کند: «تنها شهرداری تهران هزینه‌های او را تقبل کرد و هیچ یک از مسؤولان فدراسیون کشتی یا وزارت ورزش کمکی به او نکردند. چوب خدا صدا ندارد و روزی بر سر کسانی که به من و محسن ظلم کردند فرود خواهد آمد».