سیروس محمودیان همانگونه که از قبل قابل پیش‌بینی بود مذاکرات آلماتی‌ـ2 به دلیل کارشکنی‌های متعدد غربی‌ها عملا دستاوردی در پی نداشت.
1- دشمنی غرب با نظام جمهوری اسلامی، گفتمان انقلاب اسلامی و مردم که پشتیبانان حقیقی این نظام هستند، امری واضح است. نگاهی گذرا بر ریشه اصلی این دشمنی‌ها به‌طور عمومی حکم می‌کند که دشمن تحت هیچ شرایطی نمی‌خواهد شاهد پیشرفت و آبادانی ایران اسلامی باشد. در حقیقت غربی‌ها از 30 سال پیش به‌طور سازمان‌یافته و هماهنگ می‌کوشند با توسل به انواع بهانه‌های ریز و درشت غیر‌واقعی در مسیر پیشرفت ملت ایران سنگ‌اندازی کرده و مانع توسعه و اعتلای شعار لا‌اله‌الاالله و ترویج اسلام ناب محمدی(ص) در جهان اسیر در باتلاق سرمایه‌داری منحط باشند. در واقع این دشمنی و برخورد دوگانه غرب با موضوع هسته‌ای باعث شده است برخی کشورهای همپیمان غربی‌ها در همسایگی ایران و کمی آنطرف‌تر رژیم جعلی صهیونیستی از زرادخانه تسلیحات هسته‌ای و کشتار جمعی برخوردار باشند ولی در عین حال کوچک‌ترین اقدامی- ولو از باب تعارف- در جهت فتح باب بازرسی از تاسیسات هسته‌ای آنها صورت نگرفته باشد. متقابلا با وجود اقدام رسمی مقامات ایران مبنی بر همکاری قانونی در چارچوب قرارداد ان‌پی‌تی و قرار داشتن مجموعه فعالیت‌های علمی ایران تحت نظارت آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، مساله‌سازی برای ملت ایران کماکان ادامه داشته است. به هر حال در چنین شرایطی متهم کردن ایران به تلاش در جهت ساخت بمب اتم مضحک‌ترین بهانه از این دست محسوب می‌شود. 2- راهبرد اصلی غربی‌ها در پیشبرد دشمنی‌هایشان با ملت ایران عمدتا متکی بر وجاهت‌بخشی بین‌المللی به خصومت‌ورزی‌هایشان است. اصولا طراحی سناریوی «ایران‌هراسی» در منطقه و مساله‌سازی برای کشور و ملت ایران نیز صرفا در این راستا قابل تفسیر است. استفاده از قدرت رسانه‌ای صهیونیسم بین‌الملل و ایجاد یک فضای رسانه‌ای فراگیر غیر‌واقعی علیه ملت ایران و نامشروع جلوه دادن خواست حقیقی ملت ایران که بارها و بارها در جمله «حق مسلم انرژی هسته‌ای» تبلور عینی یافته است، بخش دیگری از سناریوی مذکور است. بدیهی است برای رسیدن به یک نتیجه واقعی در متن مذاکرات هسته‌ای لازم است غرب عملا دست از دشمنی برداشته و در یک فضای حقیقی و با نیت صلح و دوستی گام به میدان مذاکره بنهد. به هر شکل لازم است غربی‌ها با اذعان به حقوق ملت ایران در عرصه‌های مختلف و رفع تحریم‌ها مذاکرات هسته‌ای را از بن‌بست کنونی خارج کنند.
3- ملاحظه تحلیلی زوایای نیمه‌پنهان نهفته در متن آخرین مصاحبه اشتون در آلماتی موید آن است که غربی‌ها هیچ تصمیمی برای حل مشکلات پیش آورده برای ملت ایران به بهانه موهوم«ترس از دستیابی ایران به بمب اتم» ندارند. اصرار معنا‌دار کاترین اشتون بر واژه بی‌منطق «ایرانی‌ها اول باید اعتمادسازی کنند» نشان می‌دهد آنها از منظر بالادستی توقع تسلیم بی قید و شرط ملت و مسؤولان ایران در برابر زیاده‌خواهی‌هايشان را دارند. این درخواست نامشروع در حالی بیان می‌شود که ملت ایران در طول یک قرن گذشته بیشترین جفاهای تاریخی را از سوی همین کشورها متحمل شده است. دخالت آشکار در امور كشورمان، غارت منابع ملی و تاراج دارایی‌های کشور در دوران رژیم ستم‌شاهی و تحمیل یک جنگ 8 ساله بر کشور در ابتدای پیروزی انقلاب و حمایت از گروه‌های برانداز تنها گوشه کوچکی از این جفای تاریخی محسوب می‌شود. اساسا ملت ایران به اعتبار عبرت‌های تاریخی نسبت به وجود صداقت در رفتارهای غربی‌ها کاملا بی‌اعتماد است. در حقیقت این کشورهای غربی هستند که باید ضمن پرهیز از ادامه دشمنی با ملت ایران و شروع رفتارهای سازنده به فرو‌ریزی دیوار بلند بی‌اعتمادی ملت ایران نسبت به غرب کمر همت ببندند. در فضای کنونی و با وجود پرستیژ بشر‌دوستانه غربی‌ها بدیهی است که مسؤوليت شکست مذاکرات هسته‌ای و عواقب سوء بین‌المللی آن فقط بر عهده کشورهای غربی است که در مذاکرات مذکور صرفا به دنبال پیشبرد یک بازی خودخواهانه برد- باخت هستند. غرب بهتر است به جای فرصت‌سوزی راه سهل‌الوصول اعتمادسازی را در پیش بگیرد.
4- در حال حاضر استراتژی نهایی غرب براساس مدل برد- باخت، داشتن یک رویکرد تاخیری نسبت به مذاکرات پیش رو است. با تصور فرض محال حسن نیت غربی‌ها در طراحی و پیشبرد مذاکرات مذکور گفتنی است طرف غربی مذاکره‌کننده مبتنی بر فرهنگ سیاسی حاکم بر غرب به غلط تصور می‌کند طرف مذاکره آنها دولت کنونی است و دولت در اتخاذ هر تصمیمی ولو به ضرر ملت ایران مبسوط الید است. مطابق با چنین نگاهی طبیعی است که آنها به باطل تصور کنند دولت احمدی‌نژاد به دلیل پایان کار، توانایی اتخاذ تصمیمات فنی و پایدار‌سازی توافقات را ندارد. طبعا در چارچوب چنین تصوری غربی‌ها خواهند کوشید تعیین تکلیف نهایی مذاكرات را تا پس از انتخابات ریاست‌جمهوری دوره یازدهم به تاخیر بیندازند و این در حالی است که صاحبان اصلی مذاکرات عموم ملت ایران هستند و دولت‌ها تنها به عنوان نمایندگان ملت در مذاکرات شرکت می‌کنند. البته هیچ دولتی مجاز نیست برخلاف خواست ملی که «دستیابی به حق مسلم انرژی هسته‌ای» است به توافقاتی ولو مشروط دست یابد.