واکنش‌ها میان رهبران کنونی و بویژه رهبران سابق و هم‌نسل مارگارت تاچر، نخست‌وزیر پیشین بریتانیا، به مرگ وی متفاوت بود.
والری ژیسکار دستن، رئیس‌جمهور اسبق فرانسه با اشاره به اینکه «احتمالا سیاست اقتصادی بسیار لیبرال خانم تاچر عامل بحران کنونی است» گفت: «وی اراده‌ای شکست‌ناپذیر و شخصیتی غیرقابل مهار داشت. برای همین بود که وی را بانوی آهنین می‌نامیدند. وی احترام زیادی برای مخاطبان خود قائل نبود، زیرا فکر می‌کرد آنها ضعیف‌تر از وی هستند.» اما هلموت کهل، صدراعظم پیشین آلمان، دیدی متفاوت‌تر نسبت به این سیاستمدار کهنه‌کار درگذشته بریتانیایی داشت.
کهل گفت: «وی زن بزرگی بود و جانشینی هم نخواهد داشت. من برای رابطه گذشته‌مان احترام و تحسین زیادی قائلم».
میخائیل‌گورباچف، رهبر اتحاد جماهیر شوروی سابق نیز ضمن توصیف خانم تاچر به عنوان «یک شخصیت بزرگ سیاسی و یک فرد باهوش»، گفت: «وی در خاطره‌ها و در تاریخ باقی خواهد ماند».
دولت بریتانیا پرچم‌های این کشور در اتحادیه اروپايي و سفارتخانه‌هایش در آمریکا و بسیاری از کشورهای جهان را به حال نیمه‌افراشته درآورده است.
انتشار خبر مرگ مارگارت تاچر، نخست‌وزیر اسبق بریتانیا سبب برپایی پایکوبی‌هایی خودجوش در شمال بریتانیا از جمله گلاسکو در اسکاتلند و بلفاست در ایرلندشمالی شد.
همزمان جری آدامز، رهبر حزب ملی‌گرای شین‌فين در بلفاست نیز در واکنش به مرگ این چهره سیاسی ملقب به «بانوی آهنین» گفت: «مارگارت تاچر در دوره نخست‌وزیری‌اش به طبقه کارگر سراسر بریتانیا و همین طور به مردم اینجا در ایرلند ضربه بزرگی زد. به گمانم بیشتر جمهوریخواهان و ملی‌گرایان و احتمالا بسیاری دیگر نقش شرم‌آوری را که وی در طول حماسه اعتصاب غذای سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۱ میلادی ایفا کرد، به یاد می‌آورند.» تاچر در دهه 80 میلادی از پذیرش عنوان «زندانی سیاسی» برای مخالفان محبوس خود در سرزمین‌های شمالی بریتانیا خودداری می‌کرد و در واکنش با اعتصاب غذای این زندانیان روبه‌رو شد.
بابی‌ساندز، یکی از مبارزان استقلال ایرلند شمالی از بریتانیا که به جرم حمل سلاح گرم و عضویت در سازمان نظامی ارتش آزادیخواه ایرلند بازداشت شده بود، پس از ۶۶ روز اعتصاب غذا در ماه مه ۱۹۸۱ میلادی در زندان بلفاست جان باخت و به یکی از قهرمانان این جنبش جدایی‌طلب بدل شد.