بنت‌الهدی صدر: «گیلانه: حمام تندرستی، حمام عافیت، حمام دامادیت مادر ... باید عروس خانم، سرحال ببیندت ... قربان زلفان طلاییت برم... قربان چشمان خمارت برم... بزار رو سرت آب بریزم... الهم صل علی محمد و آل محمد...»
9 ماه انتظار، حاصلش پدید آوردن موجودی جدید است. باور نمی‌کنی که بزرگ‌ترین پناه تازه‌ترین موجود در این دنیایی. توی آغوشت جاخوش می‌کند، لبخند می‌زند، گاهی پلک و گاهی لبخند... مادر که می‌شوی تمام این لبخندها و پلک‌زدن‌ها می‌شود تمام دغدغه‌ات، تمام خواب و خیالت، تمام لحظه‌هایت. مادر که می‌شوی، فکر می‌کنی، یعنی می‌شود روزی ببینی که در زنجیره آفرینش، تو هم کمی عقب رفته‌باشی و چشمانت به جمال آنهایی که بعد از تو می‌آیند و تو بخشی از گذشته‌شان را نقاشی کردهای، روشن شود؟ مادر که می‌شوی سخت است شاید، فرزندت را جایی بفرستی که بدانی نیمه‌جان یا بی‌جان بازمی‌گردد... مادر که می‌شوی سخت است منتظر ماندن برای شنیدن خبر از دست رفتن پاره تنت و گذشته و حال و آینده‌ات. مادر که می‌شوی ننه گیلانه می‌شوی شاید؛ آب بر سر فرزندی می‌ریزی که چشمان روشنش حتی نور خورشید را برنمی‌تابد و با جانی خسته بر تن تختی سپید، چون گوشت بی‌حس، دراز کشیده و تو را، مادرش را ورانداز می‌کند. شرمنده می‌شود که دیگر آینده‌ای برای تو، از او تجلی نمی‌یابد. مادر که می‌شوی، صدای سرفه‌های فرزندت، آیا می‌تواند، نفس‌هایت را به شماره نیندازد؟ مادر که می‌شوی، حمام تندرستی را تجسم می‌کنی برای پاره تنت ... تندرستی بعد از نیروی غبارآلود، بعد از بده و بستان نگاه‌هایی محکم و باغیرت، بعد از تنی که بر سنگ‌ها و خاک‌های سرد شبانه می‌افتد و «مادر» تو را میان آبی از محبت و صمیمت فطری‌اش، غسل شهادت می‌دهد.
ننه گیلانه/رخشان بنی‌اعتماد، محسن عبدالوهاب ننه گیلانه، روایت محبت‌هاي مادرانه
بنت‌الهدی صدر: «گیلانه: حمام تندرستی، حمام عافیت، حمام دامادیت مادر ... باید عروس خانم، سرحال ببیندت ... قربان زلفان طلاییت برم... قربان چشمان خمارت برم... بزار رو سرت آب بریزم... الهم صل علی محمد و آل محمد...»
9 ماه انتظار، حاصلش پدید آوردن موجودی جدید است. باور نمی‌کنی که بزرگ‌ترین پناه تازه‌ترین موجود در این دنیایی. توی آغوشت جاخوش می‌کند، لبخند می‌زند، گاهی پلک و گاهی لبخند... مادر که می‌شوی تمام این لبخندها و پلک‌زدن‌ها می‌شود تمام دغدغه‌ات، تمام خواب و خیالت، تمام لحظه‌هایت. مادر که می‌شوی، فکر می‌کنی، یعنی می‌شود روزی ببینی که در زنجیره آفرینش، تو هم کمی عقب رفته‌باشی و چشمانت به جمال آنهایی که بعد از تو می‌آیند و تو بخشی از گذشته‌شان را نقاشی کردهای، روشن شود؟ مادر که می‌شوی سخت است شاید، فرزندت را جایی بفرستی که بدانی نیمه‌جان یا بی‌جان بازمی‌گردد... مادر که می‌شوی سخت است منتظر ماندن برای شنیدن خبر از دست رفتن پاره تنت و گذشته و حال و آینده‌ات. مادر که می‌شوی ننه گیلانه می‌شوی شاید؛ آب بر سر فرزندی می‌ریزی که چشمان روشنش حتی نور خورشید را برنمی‌تابد و با جانی خسته بر تن تختی سپید، چون گوشت بی‌حس، دراز کشیده و تو را، مادرش را ورانداز می‌کند. شرمنده می‌شود که دیگر آینده‌ای برای تو، از او تجلی نمی‌یابد. مادر که می‌شوی، صدای سرفه‌های فرزندت، آیا می‌تواند، نفس‌هایت را به شماره نیندازد؟ مادر که می‌شوی، حمام تندرستی را تجسم می‌کنی برای پاره تنت ... تندرستی بعد از نیروی غبارآلود، بعد از بده و بستان نگاه‌هایی محکم و باغیرت، بعد از تنی که بر سنگ‌ها و خاک‌های سرد شبانه می‌افتد و «مادر» تو را میان آبی از محبت و صمیمت فطری‌اش، غسل شهادت می‌دهد.
ننه گیلانه/رخشان بنی‌اعتماد، محسن عبدالوهاب ارسال نظر
پربیننده