محسن جندقياحمدینژاد را نمیتوان دوست نداشت! او از بسیاری از علوم مطلع است و بهره میبرد؛ ترافیک، فلسفه، علوم دینی، منطق، فقه، اقتصاد، جغرافیا، تنظیم جمعیت، سیاست خارجی، جغرافیای سیاسی، جغرافیای شهری و روستایی، مدیریت کلان، مدیریت خرد و ریاضی. اینکه ميگويم احمدینژاد را دوست دارم سخنی به گزاف نگفتهام و حتی میتوانم به شما قول بدهم که سال آینده در چنین روزی دلمان برای وی تنگ خواهد شد، چراکه دیگر کسی وجود ندارد که در اوج وضعیت بد اقتصادی به ما امید و نوید دهد و موجبات خنده و شادی ما را فراهم آورد. رئیسجمهوری که چند ماه بعد دیگر رئیسجمهور نیست اخیرا سخنان تکراری را جور دیگری بیان کرده و دارد باورمان میشود که وي برای پر شدن جیب مردم تلاش شبانهروزی میکند و هدف اول و آخر وی و دوستان، سعادتمندشدن مردم با پول و درآمد زیاد است. احمدینژاد در آغاز چندمین دور سفرهای استانی در سمنان گفته: «باید یک مدل اقتصادی بومی را در کشور اجرا کنیم که نتوانند در آن مدل اخلال ایجاد کنند، البته دولت در این باره نیز 7 طرح اقتصادی ارائه داد و طرح هدفمندی یارانهها را اجرا کردیم و تلاش شد بیعدالتی در کشور برداشته شود، در این میان برخیها گفتند اجرای این طرح به ضرر کشور است و از همان روز اول فشارها و کارشکنیها آغاز شد. هدفمندی یارانهها میتوانست بسیاری از مشکلات کشور را حل کند و این طرح را ملت اجرا کرد و اگر هدفمندی یارانهها به طور کامل محقق میشد، یارانه هر ایرانی در هر ماه 250هزار تومان بود. برخی چنین میگفتند اگر به مردم پول بدهیم آنها تنبل خواهند شد اما بعد طرحی تصویب میشود که به بیکارها پول بدهیم که البته ما نیز با آن موافق هستیم. چگونه است که این بد است و آن خوب؟ یارانهای را که میخواهیم از خود مردم بگیریم و به آنها بدهیم. در هر جا که مردم به میان آمدند کار با موفقیت جلو رفته است، طرح هدفمندی یارانهها نیز از سوی خود مردم اجرا شد اما زمانی که مرحله دوم آن در حال اجرا بود گفتند که این طرح تبلیغاتی است، اگر این طرح بد و شکست خورده است چرا اجرای آن تبلیغاتی محسوب میشود؟» سخنان احمدینژاد همواره هزاران نکته دارد که پرداختن به هرکدام از آنها مکان و زمان بسیاری را میطلبد اما قصد داریم درباره این 209 کلمهای که وی اخیرا بر زبان آورده چند کلمه حرف حساب بنویسیم.
1ـ طرح هدفمندی یارانهها را نه فقط احمدینژاد بلکه همه کسانی که دلسوز ایران هستند برای نجات اقتصاد الزامی میدانستند و میدانند. توسعه اقتصاد دولتی پایهریز بیماری اقتصاد ایران بوده و هنوز هم هست و تقریبا هر جا که یارانه و سوبسید بوده فساد هم بوده است.
هیچکس نمیتواند الزام ساماندهی و هدفمندشدن یارانهها را منکر شود و به همین علت بود که اکثریت مردم با آن موافق بودند و آن را همراهی کردند اما آیا این قانون به درستی اجرا شد؟ آیا اجرای نادرست این قانون به همراه مدیریت ضعیف اقتصادی و بحران ارزی موجب نشد ارزش پول ملی به پایینترین حد ممکن برسد؛ همان پولی که احمدینژاد بارها و بارها آن را وعده داده و وعده میدهد. 45500 تومان سال 1389 بسیار باارزشتر 45500 تومان حالاست. نمیخواهم به این بپردازم که با همین پول 3 سال پیش چه کارها که نمیشد کرد و حالا اصلا کاری نمیتوان کرد! اصلا مگر قرار نبود با اجرای این قانون خزانه پر شود و وابستگی به نفت کاهش یابد چطور شد که اجرای این طرح موجب شد خزانه مملکت با کسری مواجه شود و چند بار دولت مجبور شد استقراض کند و دست به خلق پول بزند؟ 2ـ 250هزار تومان یارانه نقدی برای هر نفر میدانید یعنی چه؟ اگر آمارهای خشک، سرد و بیروح اقتصادی را بخواهیم به سادهترین شکل ممکن عنوان کنیم باید بگوییم که 250 هزار تومان یارانه نقدی یعنی چندین برابر شدن نقدینگی 15 هزار میلیارد تومان بودجه ماهانه. تورم فعلی علل گوناگونی دارد که یکی از آنها پرداخت یارانه نقدی است و دولت باید برای جلوگیری از افزایش نقدینگی و در نتیجه افزایش تورم قبل از اجرای هدفمندی یارانهها برنامهای برای پولهای سرگردان ارائه میکرد تا این 45500 تومانها این بلاها را سر ملت نیاورد. حالا رئیسجمهور فعلی سخن از 250 هزار تومان به میان میآورد. اصلا برای اینکه بفهمیم نتیجه پرداخت 250 هزار تومان یارانه نقدی چه خواهد شد به علم اقتصاد نیازی ندارید بلکه چند محاسبه ریاضی احتیاج است که گویا احمدینژاد عزیز حوصله حساب و کتاب در این باره نداشته است. فرض کنید بودجه امسال مملکت 750 هزار میلیارد تومان است که طبق قانون بودجه دولت موظف است با این بودجه حقوق کارگران و کارمندان لشکری و کشوری و پیمانکاران عمرانی و سلامت و کشاورزی را پرداخت کند. پس 45500 تومان از کجا میآید؟ طبق قانون دولت باید از محل درآمد آزادسازی قیمتها یارانه نقدی به مردم بدهد و بقیه آن را به خزانه بازگرداند اما با گران شدن بنزین و افزایش قیمت نان، برق، آب و گاز هم درآمد یارانه نقدی 45500 تومان محقق نشد.خب به نظر شما با 5 برابر شدن یارانه نقدی، بنزین چند تومان میشود؟ آب و گاز و برق و نان چقدر گران خواهد شد؟ آیا حاضرید 250 هزار تومان بگیرید و بنزین سهمیهای لیتری 2000 و بنزین آزاد لیتری 3500 تومان شود؟ اصلا با بقیه قیمتها کاری نداریم اگر نرخ همین بنزین 5 برابر شود، نرخ حمل و نقل 5 برابر میشود، کرایه تاکسی گرفته تا کرایه اتوبوس بین شهری 5 برابر میشود، افزایش نرخ حمل و نقل موجب افزایش قیمت کالاها خواهد شد و قیمتها نه روزانه بلکه لحظهای افزایش مییابد. در اقتصاد این یعنی اگر شما فروشنده باشید نباید کالایتان را بفروشید چون ارزش پول در حال کاهش است و نرخ کالا فردا گرانتر از الان است. جیب شما پر از پول خواهد شد اما چه پولی؟ پولی که اگر همین روند ادامه پیدا کند ارزشش کمتر از کاغذ اسکناس خواهد شد. در زمان ایجاد بحران سیاسی و اقتصادی زیمبابوه گفتوگویی با سفیر این کشور در تهران داشتم و او درباره وضعیت بد پولی کشور خود گفت: آنقدر تورم بالا رفته و نقدینگی زیاد شده که مدارس برای ثبتنام از والدین دانشآموزان به جای پول، میوه و گوسفند دریافت میکنند و دزدها چرخدستیای که پول را جابهجا میکند به جای اسکناسها میدزدند و کاری به پولها ندارند. در کشور ما پول دیگر معنا ندارد و براحتی میتوان از اسکناس برای گرم کردن خانه استفاده کرد و آن را در شومینه سوزاند! آقای سفیر اینها را میگفت و لبخند تلخی میزد و حالا آقای رئیسجمهور سخن از 5 برابر شدن یارانه نقدی میزند. چرا احمدینژاد نمیگوید که اگر یارانه نقدی را میخواهد 5 برابر کند گرانیها و نرخ انواع حاملهای انرژی چند برابر خواهد شد؟ چرا نمیگوید که پول یارانه نقدی را از کجا میآورد؟ تورم چند درصد خواهد شد؟ آیا ایشان میداند که اگر حتی هزار تومان به یارانه هر ایرانی بیفزاید، ماهانه حداقل 75 میلیارد تومان پول احتیاج است؟
3ـ احمدینژاد در همان 209 کلمهای که آوردیم سفسطه کرده و میگوید که اگر 250 هزار تومان کردن یارانه بد و شکست خورده است چرا اجرای آن تبلیغاتی محسوب میشود؟ یعنی واقعا آقای رئیسجمهور پاسخ این سوال را نمیداند؟ وقتی بالاترین مسوول اجرایی مملکت میگوید که مردم میخواهم به شما پول بدهم و نمیگذارند، وقتی میگوید میخواهم شما را پولدار کنم اما آنها نمیخواهند و در کنارش نمیگوید که با این پولدار کردن چه بلایی سر این مملکت میآید و مردم برای به دست آوردن ابتدایی ترین ملزومات زندگی با مشکل مواجه میشوند، این سخنان نه تنها تبلیغاتی که توخالی و بیارزش میشود. اصلا مگر طبق قانون قوه قانونگذار با این طرح مخالفت نکرده است؟ پس چرا رئیس قوه اجرایی مدام میگوید میخواستم میخواستم اما نگذاشتند و نمیگذارند. خب! این سخنان به غیر از بوی تبلیغات، چه بوی گند دیگری میدهد؟ اين موضوع مصداق بارز «پز عالي، جيب خالي» است كه دولتيها مدتي است مناسك آن را خوب بهجا ميآورند! آقای احمدینژاد! من و خیلیهای دیگر به شما علاقه داریم اما گویا شما به دیگران و سخنان آنها علاقهمند هستید و حرف حساب و حسابی را نمیشنوید. امیدواریم معنی «الاعمال بالنيات» را بدانید و در این چند روز مانده به پایان ریاستجمهوری با نیت خیر برای مردم و خشنودی خدا کار و تلاش کنید نه با نیت خیرخواهی برای دوستان و خشنودی خلق خدا. هنوز امیدواریم.