نسل دوم آثار روباتیک سینما، با ایدئولوژی آینده‌نگرانه جیمز کامرون در مجموعه «ترمیناتور»، جورج لوکاس با مجموعه «جنگ ستارگان» و ریدلی اسکات با 2 فیلم «بیگانه» و «بلید رانر» تقریبا به مسیر روایتگرانه تازه‌ای هدایت شدند. تقریبا تمام روایت‌های روباتیک این 3 نامدار سینمای هالیوود آغشته به ایدئولوژی رنه دکارت فیلسوف، ریاضیدان و فیزیکدان بزرگ عصر رنسانس است. هر کدام از روبات‌های سینما را در آثار مجزا بررسی کنیم به ریشه‌های اندیشه‌ای آن پی خواهیم برد. ترنسفورمرز‌ها تقریبا آخرین نسل روبات‌های هوشمند در سینما هستند و البته این پرانتز برای تجلی سایر نسل‌هایی که داستان‌های متفاوت خلق می‌کنند همچنان ادامه دارد. «فولاد اصیل» یکی از فیلم‌های روباتیک متفاوت است که قصه‌اش آنچنان پیچ و خم آینده‌نگرانه ندارد اما داستانش در آینده اتفاق می‌افتد.
چارلی کنتون، قهرمان بوکس سابق با کهنه روبات 900 کیلویی و بيش از 2متر قد در مسابقات مختلفی شرکت می‌کند. پس از مرگ همسر سابقش او متوجه می‌شود که فرزندی داشته و حضانت فرزند را برای مدتی بر عهده می‌گیرد، غافل از اینکه حق حضانت و نگهداری فرزندش را با باجناقش دستمایه برای داد و ستد قرار می‌دهد و قرار می‌شود مکس فرزندش را پس از مراجعت خواهر همسر سابقش به آنان تحویل دهد تا از این معامله با باجناق سابق پولی به دست آورد و روبات جدیدی برای مبارزه تهیه کند.
شخصیت اصلی فیلم فولاد اصیل «چارلی کنتون» (هیو جکمن) در گذشته قهرمان بوکس بوده و از زمانی که بیکار شده است با روبات‌ها مبارزه می‌کند. در نظام جدید مسابقات بوکس روبات‌ها جای آدمیان را گرفته‌اند. سیر تدریجی داستان و گونه فیلم‌های مبارزه‌ای خط اصلی روایت را برای مخاطب قابل حدس می‌کند. چارلی کنتون به همراه پسرش میان آشغال‌ها یک روبات از کارافتاده را تبدیل به قهرمان می‌کند. این فیلم در سال 20 20 اتفاق می‌افتد و از این منظر فیلم جنبه‌های حکایتی از زمانه حال دارد که به نوعی توصیف مختصری از جهان امروز به شمار می‌رود و جهانی را تصویر می‌کند که با جهان امروز تفاوت آنچنانی ندارد.
تکنولوژی امکان یافته، ورزش بوکس شکل آواتاری پیدا کرده و روبات‌ها و آدم‌آهنی‌های غول‌آسا به جای انسان در رینگ‌های بزرگ مبارزه می‌کنند. مسابقات بوکس آدم‌ها تقریبا دیگر برگزار نمی‌شود و ماشین‌هایی ساخته شده که می‌توانند شکل تازه‌ای از خشونت را ارائه کنند که در مسابقات آدمیان امکان ندارد. این روبات‌ها می‌توانند یکدیگر را کشته یا نابود کنند. با یافتن روباتی تازه این 2 موجود گمشده و از یاد رفته دوباره رستگار می‌شوند و البته رستگاری انسان در صورت پیروزی روبات محقق می‌شود. شاید مفهوم کلیدی فیلم را بتوان در این نگره جست‌وجو کرد. فولاد اصیل با اینکه فیلم ساده‌ای به نظر می‌رسد در عصر انقلاب روباتیک مفهوم خانواده را از زاویه‌ای بسیار کوچک و ریزبینانه بررسی می‌کند. الوین تافلر در کتاب موج سوم ساختار اجتماعی خانواده را تک‌والدینی معرفی می‌کند. مکس، فرزند چارلی کنتون که تا مدتی پیش مادرش می‌زیست، حالا پس از مرگ مادر، پدرش حق سرپرستی خود را به سادگی می‌فروشد و شاید دنیای مشترک روبات‌هاست که پدر و پسر را پیوند می‌دهد وگرنه پدر مثل یک کابوی مبارزه‌جو تمایلی به داشتن خانواده و فرزند ندارد. شیوه نوین زندگی تک‌والدینی نوعی سبک زندگی موج سومی است که در جهان غرب مرسوم شده و اتفاقا چالش اصلی این فیلم برنده شدن روبات در رینگ نیست بلکه پیوند نسلی و رجعت به سبک زندگی اصیل دغدغه اصلی فیلم به شمار می‌رود.
مطلوب بودن فولاد مدیون صحنه‌های خیره‌کننده تروکاژهای بوکس و مبارزه روبات‌هاست. در این صحنه‌ها هیجان خاص عامه‌پسندانه‌ای جاری است. داستان محوری فیلم رابطه پدر و پسری است که همه چیز را باخته‌اند. چارلی زمانی در مسابقات بوکس مردان یکه‌تازی می‌کرد اما هم‌اکنون کارش را از دست داده و در مسابقات قهرمانی بوکس روبات‌ها موفقیت چندانی نصیبش نشده، حالا در مسابقات بوکس روبات‌ها می‌خواهد طعم موفقیت را بچشد.
برخی اشکالات عدیده این فیلم این است که اصل خط روایی داستان کلیشه‌ای است، خانواده و موفقیت در راستای رابطه‌هایی که در پس‌زمینه هستند سبب عمیق‌تر شدن شخصیت‌ها و روابط آنها نمی‌شود، گاهی کسالت‌بار هم می‌شود. پیروزی ضعفا بر مهتران مثل قصه‌های راکی توی ذوق می‌زند، تنها 20 درصد درام خانوادگی سانتی‌مانتال اثر گیرایی دارد و مسابقات بوکس پرسر و صدای روبات‌ها فاقد جنبه‌های انسانی است در عوض در مجموعه فیلم‌های راکی مخاطب با تلاشی انسانی مواجه است که با یک روبات بسیار متفاوت است. به همین خاطر امکان رابطه احساسی تماشاگر با فیلم افزایش پیدا نمی‌کند. اما از جنبه‌های دیگر فیلم فاقد فقدان اصالت در سبک ورزشی است و در طراحی شخصیت‌ها ابتکار تازه‌ای دیده نمی‌شود و فیلم ترکیبی از چند فیلم مختلف مثل راکی و ترنسفورمرز است.