امروز (دوشنبه) یکصد و بیست و چهارمین سالروز تولد چارلی چاپلین، کارگردان، فیلمنامه‌نویس و بازیگر توانمند سینمای جهان است. به گزارش ایسنا، سر چارلز اسپنسر چاپلین معروف به چارلی چاپلین روز 16 آوریل 1889 از والدینی هنرمند در لندن به دنیا آمد و روز 25 دسامبر 1977 در سن 88 سالگی در سوییس درگذشت. وی از بزرگ‌ترین کارگردانان، آهنگسازان و بازیگران آثار کمدی در عصر «هالیوود کلاسیک» سینمای آمریکا به شمار می‌آید که این توانایی را داشت که درد و رنج را در کنار عشق و انسانیت به تصویر بکشد بدون اینکه بتوان به آن نام فیلم هندی اطلاق کرد. چاپلین براستی از خلاق‌ترین و تاثیرگذارترین شخصیت‌های عصر فیلم‌های صامت بود که همزمان با بازیگری در فیلم‌هایش، کارگردانی، تهیه‌کنندگی و ساخت موسیقی آنها را نیز برعهده داشت. سال 1915 آغاز دوران حرفه‌ای بازیگری چاپلین بود که با عقد قرارداد جدید با استودیوهای جدید و راه‌اندازی کمپانی فیلم خودش همراه بود. یک سال بعد، چاپلین با دریافت دستمزد 670 هزار دلار، طی مدت 18 ماه، 12 فیلم کمدی برای کمپانی «میوچال فیلم» ساخت که جزو تاثیرگذارترین فیلم‌های کمدی تاریخ سینما محسوب می‌شوند که از معروف‌ترین آنها می‌توان به «خیابان آرام»، «ساعت یک صبح»، «ماجراجو» و «سمساری» اشاره کرد. تکنیک‌های خاص فیلمسازی چارلی چاپلین تا زمان حیات او برای همه ناشناخته باقی ماند و هرگز درباره آنها صحبتی نمی‌کرد. در سال 1983، 6 سال بعد از مرگ چاپلین بود که یک مستند انگلیسی با نام «چاپلین ناشناخته» به بررسی دقیق سکانس‌ها و هنر فیلمسازی چاپلین پرداخت. وسواس بسیار زیاد چاپلین در اینکه بازیگران فیلم‌هایش حتما آنچه او در نظر دارد را بازی کنند، از دلایلی بود که وی در مقایسه با دیگر رقبایش، مدت طولانی‌تری را وقف ساخت فیلم‌هایش می‌کرد. در این سال‌ها، چاپلین برخی آثار ماندگارش چون «پسربچه» (1920)، «زائر» (1923) و «دوش‌فنگ» (1918) را ساخت. وی به‌واسطه مشغله کاری زیاد که همزمان برای استودیوی شخصی‌اش و دیگر استودیوها فیلم می‌ساخت، کمتر فرصت پیدا می‌کرد تا خودش نیز نقشی بازی کند. «زن پاریسی» (1923)، «جویندگان طلا» (1925) و «سیرک» (1928) از جمله فیلم‌های دهه 30 بودند که چاپلین نقش کوتاهی در آن بازی کرد. پیش از ورود به عصر فیلم‌های ناطق، چاپلین در سال 1931 «روشنایی‌های شهر» و در سال 1936 نیز «عصر جدید» را ساخت که براستی از ماندگارترین آثار او هستند. فیلم‌های ناطق و همراه دیالوگ چارلی چاپلین با شاهکار معروفش «دیکتاتور بزرگ»، در سال 1940 آغاز شد. هرچند اولین‌باری که صدای چاپلین را تماشاگران شنیدند، در سکانس پایانی فیلم «عصر جدید» بود که آواز نامفهومی از چاپلین شنیده می‌شد. با وجود شکوفایی دوران فیلم‌های ناطق در دهه 30، چاپلین همچنان سینما را یک هنر پانتومیک می‌دانست و عقیده داشت بازی بسیار بیشتر از کلمات و دیالوگ‌ها از سوی تماشاگر درک می‌شود. وی با فیلم «لایم‌لایت» در سال 1972 جایزه اسکار بهترین موسیقی را کسب کرد، هرچند چند دهه بعد از ساخت آن بود که با تاخیر حدود 30 ساله در لس‌آنجلس اکران شد. چارلی چاپلین 2 فیلم آخرش را در لندن ساخت؛ «سلطانی در نیویورک» در سال 1957 و «کنتسی از هنگ‌کنگ» در سال 1967 که کارگردانی، نگارش فیلمنامه و تهیه‌کنندگی آنها برعهده خود چاپلین بود. فیلم «کنتسی از هنگ‌کنگ» با بازی «مارلون براندو» و «سوفیا لورن»، آخرین حضور چاپلین در عرصه سینما بود. چاپلین پس از خداحافظی از بازیگری، بین سال‌های 1969 تا 1976، موسیقی فیلم‌های صامت‌اش را می‌ساخت و آنها را دوباره عرضه می‌کرد. وی روز چهارم مارس 1975 به‌جهت سال‌ها خدمت هنری به جامعه انگلستان از سوی ملکه الیزابت دوم به مقام شوالیه رسید و لقب «سر» را دریافت کرد. سلامت جسمانی چاپلین تقریبا پس از پایان ساخت فیلم «کنتسی از هنگ‌کنگ» و به‌طور شدیدتر پس از دریافت جایزه اسکار در سال 1972 رو به وخامت گذاشت. از سال 1977 بود که او روی ویلچر می‌نشست و سرانجام روز 25 دسامبر 1977 در سن 88 سالگی درگذشت. وی طی چند دهه فعالیت سینمایی موفق به کسب جوایز متعددی چون جایزه اسکار بهترین موسیقی برای «لایم‌لایت» در سال 1973، جایزه اسکار افتخاری در سال 1972، نامزد اسکار بهترین فیلمنامه در سال 1948 برای «آقای وردو»، نامزد اسکار بهترین بازیگر مرد و بهترین فیلمنامه در سال 1941 برای «دیکتاتور بزرگ»، جایزه اسکار افتخاری در سال 1929 برای فیلم «سیرک»، جایزه افتخاری از انجمن کارگردانان آمریکا، جایزه روبان نقره‌ای بهترین فیلم خارجی از انجمن روزنامه‌نگاران فیلم ایتالیا در سال 1953 برای «لایم‌لایت» جایزه شیر طلای افتخاری ونیز در سال 1972شد. از مهم‌ترین آثار کارنامه فیلمسازی چارلی چاپلین می‌توان از «ولگرد»، «شغل»، «بانک»، «مامور آتش‌نشانی»، «خیابان آرام»، «زندگی سگی»، «دوش‌فنگ»، «پسربچه»، «زائر»، «زن پاریسی»، «جویندگان طلا»، «سیرک»، «روشنایی‌های شهر»، «عصر جدید»، «دیکتاتور بزرگ»، «موسیو وردو»، «سلطانی در نیویورک»، «کنتسی از هنگ‌کنگ»، «خانه‌به‌دوش»، «پروفسور» و «طبقه مرفه» نام برد. برای سالروز تولد چارلی چاپلین
راوی درد، رنج، عشق
امروز (دوشنبه) یکصد و بیست و چهارمین سالروز تولد چارلی چاپلین، کارگردان، فیلمنامه‌نویس و بازیگر توانمند سینمای جهان است. به گزارش ایسنا، سر چارلز اسپنسر چاپلین معروف به چارلی چاپلین روز 16 آوریل 1889 از والدینی هنرمند در لندن به دنیا آمد و روز 25 دسامبر 1977 در سن 88 سالگی در سوییس درگذشت. وی از بزرگ‌ترین کارگردانان، آهنگسازان و بازیگران آثار کمدی در عصر «هالیوود کلاسیک» سینمای آمریکا به شمار می‌آید که این توانایی را داشت که درد و رنج را در کنار عشق و انسانیت به تصویر بکشد بدون اینکه بتوان به آن نام فیلم هندی اطلاق کرد. چاپلین براستی از خلاق‌ترین و تاثیرگذارترین شخصیت‌های عصر فیلم‌های صامت بود که همزمان با بازیگری در فیلم‌هایش، کارگردانی، تهیه‌کنندگی و ساخت موسیقی آنها را نیز برعهده داشت. سال 1915 آغاز دوران حرفه‌ای بازیگری چاپلین بود که با عقد قرارداد جدید با استودیوهای جدید و راه‌اندازی کمپانی فیلم خودش همراه بود. یک سال بعد، چاپلین با دریافت دستمزد 670 هزار دلار، طی مدت 18 ماه، 12 فیلم کمدی برای کمپانی «میوچال فیلم» ساخت که جزو تاثیرگذارترین فیلم‌های کمدی تاریخ سینما محسوب می‌شوند که از معروف‌ترین آنها می‌توان به «خیابان آرام»، «ساعت یک صبح»، «ماجراجو» و «سمساری» اشاره کرد. تکنیک‌های خاص فیلمسازی چارلی چاپلین تا زمان حیات او برای همه ناشناخته باقی ماند و هرگز درباره آنها صحبتی نمی‌کرد. در سال 1983، 6 سال بعد از مرگ چاپلین بود که یک مستند انگلیسی با نام «چاپلین ناشناخته» به بررسی دقیق سکانس‌ها و هنر فیلمسازی چاپلین پرداخت. وسواس بسیار زیاد چاپلین در اینکه بازیگران فیلم‌هایش حتما آنچه او در نظر دارد را بازی کنند، از دلایلی بود که وی در مقایسه با دیگر رقبایش، مدت طولانی‌تری را وقف ساخت فیلم‌هایش می‌کرد. در این سال‌ها، چاپلین برخی آثار ماندگارش چون «پسربچه» (1920)، «زائر» (1923) و «دوش‌فنگ» (1918) را ساخت. وی به‌واسطه مشغله کاری زیاد که همزمان برای استودیوی شخصی‌اش و دیگر استودیوها فیلم می‌ساخت، کمتر فرصت پیدا می‌کرد تا خودش نیز نقشی بازی کند. «زن پاریسی» (1923)، «جویندگان طلا» (1925) و «سیرک» (1928) از جمله فیلم‌های دهه 30 بودند که چاپلین نقش کوتاهی در آن بازی کرد. پیش از ورود به عصر فیلم‌های ناطق، چاپلین در سال 1931 «روشنایی‌های شهر» و در سال 1936 نیز «عصر جدید» را ساخت که براستی از ماندگارترین آثار او هستند. فیلم‌های ناطق و همراه دیالوگ چارلی چاپلین با شاهکار معروفش «دیکتاتور بزرگ»، در سال 1940 آغاز شد. هرچند اولین‌باری که صدای چاپلین را تماشاگران شنیدند، در سکانس پایانی فیلم «عصر جدید» بود که آواز نامفهومی از چاپلین شنیده می‌شد. با وجود شکوفایی دوران فیلم‌های ناطق در دهه 30، چاپلین همچنان سینما را یک هنر پانتومیک می‌دانست و عقیده داشت بازی بسیار بیشتر از کلمات و دیالوگ‌ها از سوی تماشاگر درک می‌شود. وی با فیلم «لایم‌لایت» در سال 1972 جایزه اسکار بهترین موسیقی را کسب کرد، هرچند چند دهه بعد از ساخت آن بود که با تاخیر حدود 30 ساله در لس‌آنجلس اکران شد. چارلی چاپلین 2 فیلم آخرش را در لندن ساخت؛ «سلطانی در نیویورک» در سال 1957 و «کنتسی از هنگ‌کنگ» در سال 1967 که کارگردانی، نگارش فیلمنامه و تهیه‌کنندگی آنها برعهده خود چاپلین بود. فیلم «کنتسی از هنگ‌کنگ» با بازی «مارلون براندو» و «سوفیا لورن»، آخرین حضور چاپلین در عرصه سینما بود. چاپلین پس از خداحافظی از بازیگری، بین سال‌های 1969 تا 1976، موسیقی فیلم‌های صامت‌اش را می‌ساخت و آنها را دوباره عرضه می‌کرد. وی روز چهارم مارس 1975 به‌جهت سال‌ها خدمت هنری به جامعه انگلستان از سوی ملکه الیزابت دوم به مقام شوالیه رسید و لقب «سر» را دریافت کرد. سلامت جسمانی چاپلین تقریبا پس از پایان ساخت فیلم «کنتسی از هنگ‌کنگ» و به‌طور شدیدتر پس از دریافت جایزه اسکار در سال 1972 رو به وخامت گذاشت. از سال 1977 بود که او روی ویلچر می‌نشست و سرانجام روز 25 دسامبر 1977 در سن 88 سالگی درگذشت. وی طی چند دهه فعالیت سینمایی موفق به کسب جوایز متعددی چون جایزه اسکار بهترین موسیقی برای «لایم‌لایت» در سال 1973، جایزه اسکار افتخاری در سال 1972، نامزد اسکار بهترین فیلمنامه در سال 1948 برای «آقای وردو»، نامزد اسکار بهترین بازیگر مرد و بهترین فیلمنامه در سال 1941 برای «دیکتاتور بزرگ»، جایزه اسکار افتخاری در سال 1929 برای فیلم «سیرک»، جایزه افتخاری از انجمن کارگردانان آمریکا، جایزه روبان نقره‌ای بهترین فیلم خارجی از انجمن روزنامه‌نگاران فیلم ایتالیا در سال 1953 برای «لایم‌لایت» جایزه شیر طلای افتخاری ونیز در سال 1972شد. از مهم‌ترین آثار کارنامه فیلمسازی چارلی چاپلین می‌توان از «ولگرد»، «شغل»، «بانک»، «مامور آتش‌نشانی»، «خیابان آرام»، «زندگی سگی»، «دوش‌فنگ»، «پسربچه»، «زائر»، «زن پاریسی»، «جویندگان طلا»، «سیرک»، «روشنایی‌های شهر»، «عصر جدید»، «دیکتاتور بزرگ»، «موسیو وردو»، «سلطانی در نیویورک»، «کنتسی از هنگ‌کنگ»، «خانه‌به‌دوش»، «پروفسور» و «طبقه مرفه» نام برد. ارسال نظر
پربیننده