انگار فوتبال ایران نمی‌خواهد رنگ و بوی حرفه‌ای بگیرد. مشخص نیست تا چه زمانی قرار است به جای برنامه‌های از پیش تعیین شده و طرح‌های حرفه‌ای، «تفاهم» طرفین، سرنوشت فوتبال ایران را روشن کند! صحبت از یک مشکل کوچک در رشته‌ای کم طرفدار و در کشوری دور افتاده نیست. اینجا ایران است با 7 هزار سال سابقه تمدن. اینک چه شده که مسؤولان یک رشته ورزشی پرطرفدار در تشکیلات عریض و طویل فدراسیون فوتبال و در کشوری با این سابقه از یک برنامه‌ریزی ساده عاجزند و سرنوشت را به «تفاهم» طرفین می‌سپارند؟ جام حذفی فوتبال به مرحله پایانی رسید و 2 فینالیست این جام مشخص شدند. معضلی که فوتبال ایران اکنون با آن روبه‌رو است، تعیین میزبان تک‌بازی فینال است؛ معضلی که فقط در ایران معضل است! در بیشتر کشورهای صاحب فوتبال، تعیین میزبان فینال جام حذفی و حتی زمان برگزاری آن مساله‌ای به غایت ساده است و اگر به فرض مثال از یک مسؤول اروپایی بپرسید که برای فینال جام حذفی کشورش چه برنامه‌ای دارد، اگر به شما نخندد خواهد گفت همه چیز از قبل مشخص است. جمله «همه چیز از قبل مشخص است» در فوتبال ایران بیشتر به یک آرزو که نه، بلکه یک آرمان دست‌نیافتنی شبیه است. البته در برخی کشورها مانند اسپانیا میزبان فینال جام حذفی از قبل مشخص نیست و به اینکه چه تیم‌هایی فینالیست می‌شوند بستگی دارد اما آنجا نیز خبری از تفاهم و کدخدامنشی وجود ندارد و باشگاه‌ها باید به انتخاب فدراسیون تن دهند. در کشور ما بر سر اینکه لیگ فصل آینده 18 تیمی است یا 16 تیمی بحث هست و هنوز هیچ چیزش مشخص نیست. از اینها گذشته لیگ به اصطلاح برتر فوتبال ایران در فصلی که هفته‌های پایانی‌اش را می‌گذراند، کم شاهد بی‌برنامگی نبوده است. از تعطیلی‌های پیاپی و بی‌دلیل گرفته تا تغییر زمان و مکان بازی‌ها، آن هم در لحظات پایانی و به اصطلاح تصمیم‌های دقیقه نودی؛ تصمیم‌هایی که در فوتبال ایران کم نیست. پرسپولیس و سپاهان با عبور از سد حریفان سخت و با پیروزی در بازی‌های حساس به فینال جام حذفی رسیده‌اند و حالا نمی‌دانند این بازی سرنوشت‌ساز را کجا باید برگزار کنند. این اتفاقی است که از بی‌برنامگی فوتبال ایران حکایت می‌کند. هرچند مسؤولان فوتبال ایران برای تدوین برنامه کوشش زیادی می‌کنند ولی گاهی هم دیده می‌شود برنامه‌های از پیش تعیین شده کمی قبل از اجرا با اعمال سلیقه‌هایی تغییر می‌کند! فوتبال ایران چند سالی است که در هیچ رقابت بین‌المللی موفق نبوده است. پیروزی، مقدمات دارد و بدون مقدمات هیچ کاری سامان نمی‌یابد. وحید هاشمیان، مهاجم سابق تیم ملی فوتبال که در عرصه باشگاهی موفقیت‌های چشمگیری داشت و اینک هدایت یک باشگاه آلمانی را برعهده دارد، می‌گوید: «برنامه‌ریزی، نیمی از پیروزی است». شاید مسؤولان فوتبال ایران با شنیدن این جمله متوجه شوند که چرا فوتبال ما هرچه تلاش می‌کند باز هم نیمی از راه پیروزی را بیشتر طی نمی‌کند. چه کسی می‌داند فینال جام حذفی کی و کجاست؟
فوتبال بدون برنامه‌ریزی
انگار فوتبال ایران نمی‌خواهد رنگ و بوی حرفه‌ای بگیرد. مشخص نیست تا چه زمانی قرار است به جای برنامه‌های از پیش تعیین شده و طرح‌های حرفه‌ای، «تفاهم» طرفین، سرنوشت فوتبال ایران را روشن کند! صحبت از یک مشکل کوچک در رشته‌ای کم طرفدار و در کشوری دور افتاده نیست. اینجا ایران است با 7 هزار سال سابقه تمدن. اینک چه شده که مسؤولان یک رشته ورزشی پرطرفدار در تشکیلات عریض و طویل فدراسیون فوتبال و در کشوری با این سابقه از یک برنامه‌ریزی ساده عاجزند و سرنوشت را به «تفاهم» طرفین می‌سپارند؟ جام حذفی فوتبال به مرحله پایانی رسید و 2 فینالیست این جام مشخص شدند. معضلی که فوتبال ایران اکنون با آن روبه‌رو است، تعیین میزبان تک‌بازی فینال است؛ معضلی که فقط در ایران معضل است! در بیشتر کشورهای صاحب فوتبال، تعیین میزبان فینال جام حذفی و حتی زمان برگزاری آن مساله‌ای به غایت ساده است و اگر به فرض مثال از یک مسؤول اروپایی بپرسید که برای فینال جام حذفی کشورش چه برنامه‌ای دارد، اگر به شما نخندد خواهد گفت همه چیز از قبل مشخص است. جمله «همه چیز از قبل مشخص است» در فوتبال ایران بیشتر به یک آرزو که نه، بلکه یک آرمان دست‌نیافتنی شبیه است. البته در برخی کشورها مانند اسپانیا میزبان فینال جام حذفی از قبل مشخص نیست و به اینکه چه تیم‌هایی فینالیست می‌شوند بستگی دارد اما آنجا نیز خبری از تفاهم و کدخدامنشی وجود ندارد و باشگاه‌ها باید به انتخاب فدراسیون تن دهند. در کشور ما بر سر اینکه لیگ فصل آینده 18 تیمی است یا 16 تیمی بحث هست و هنوز هیچ چیزش مشخص نیست. از اینها گذشته لیگ به اصطلاح برتر فوتبال ایران در فصلی که هفته‌های پایانی‌اش را می‌گذراند، کم شاهد بی‌برنامگی نبوده است. از تعطیلی‌های پیاپی و بی‌دلیل گرفته تا تغییر زمان و مکان بازی‌ها، آن هم در لحظات پایانی و به اصطلاح تصمیم‌های دقیقه نودی؛ تصمیم‌هایی که در فوتبال ایران کم نیست. پرسپولیس و سپاهان با عبور از سد حریفان سخت و با پیروزی در بازی‌های حساس به فینال جام حذفی رسیده‌اند و حالا نمی‌دانند این بازی سرنوشت‌ساز را کجا باید برگزار کنند. این اتفاقی است که از بی‌برنامگی فوتبال ایران حکایت می‌کند. هرچند مسؤولان فوتبال ایران برای تدوین برنامه کوشش زیادی می‌کنند ولی گاهی هم دیده می‌شود برنامه‌های از پیش تعیین شده کمی قبل از اجرا با اعمال سلیقه‌هایی تغییر می‌کند! فوتبال ایران چند سالی است که در هیچ رقابت بین‌المللی موفق نبوده است. پیروزی، مقدمات دارد و بدون مقدمات هیچ کاری سامان نمی‌یابد. وحید هاشمیان، مهاجم سابق تیم ملی فوتبال که در عرصه باشگاهی موفقیت‌های چشمگیری داشت و اینک هدایت یک باشگاه آلمانی را برعهده دارد، می‌گوید: «برنامه‌ریزی، نیمی از پیروزی است». شاید مسؤولان فوتبال ایران با شنیدن این جمله متوجه شوند که چرا فوتبال ما هرچه تلاش می‌کند باز هم نیمی از راه پیروزی را بیشتر طی نمی‌کند. ارسال نظر
پربیننده