حسين قديانيباز هم موسم انتخابات شد؛ بعضی از مدیران پیشین، همچین نظام را سیاه جلوه می‌‌دهند و همچین تصمیمات نظام را نقد می‌‌کنند، کانه خود هیچ‌کاره بوده‌اند! حالا جناب حسن روحانی برای ما به موازات حق مسلم هسته‌ای، سخن از حق مسلم رفاه و آرامش می‌‌راند!... عجب! یاد آن نویسنده دوي‌خردادی افتادم که دیروز در «بهار» نوشته بود: از نظر آقایان هاشمی و خاتمی، ما نباید حتی یک بیکار در کشور داشته باشیم!... عجب! چند روز پیش «ایران» نوشته بود: احمدی‌نژاد فقط یک خط قرمز دارد و آنهم هر گونه فساد، اعم از فساد سیاسی و فساد اقتصادی است!... عجب! جمله این بی‌گناهان، از کره ماه نزول اجلال کرده‌اند!! و ما نمی‌دانستیم... نمی‌دانستیم که به این «نوبران سیاست» رای بدهیم، بلکه گل و بلبل شود امور!
بگذریم! در نقد مدیریت حسن روحانی، آن زمان که دبیر شورایعالی امنیت ملی بود، خوب که فکرش را بکنی، هیچ جمله‌ای جای جمله علی لاریجانی را نمی‌گیرد. باری پیش از اینها رئیس قوه مقننه گفته بود: «زمان حسن روحانی، در عوض آبنبات، در غلتان به غرب دادیم».
دقت شود؛ جمله از آن حسین شریعتمداری و سردار نقدی و حزب‌اللهی‌های کف خیابان و آن وب‌نویس انقلابی نیست. جمله از آن دکتر لاریجانی است که زیادی پرنسیب دارد و به همین راحتی‌ها به کسی نمی‌پرد! صدایش را درآورده بودند منفعل‌های تکنوکرات... وه که چه روزگار تلخی بود! خنده‌های وحشی جک استراو انگلیسی و تا کمر خم شدن‌های مدیران تکنوکرات، روی مخ هر ایرانی آزاده و غیوری راه می‌‌رفت. سهل است که در سعدآباد، دانشجویان بسیجی، کف خیابان دراز کشیدند، مگر با جان‌شان ترمز بگذارند جلوی ماشین تکنوکراسی هسته‌ای... با وجود همه این فراز و نشیب‌ها، فی‌الحال بسی مسروریم که در جلسات هسته‌ای، نه نامی از حسن روحانی است، نه نمایی از نیش تا بناگوش باز جناب جک.
اینک اما روزگار دیگری است. حسن روحانی بنا دارد رئیس‌جمهور شود! نامزد انتخابات شده و گفته: «اینکه تحریم نباشیم هم حق مسلم ماست. اینکه فشاری بر ملت نباشد و زندگی توام با آرامش و رفاه هم حق مسلم ماست. ما می‌‌خواهیم به همه این حق‌ها برسیم، نه اینکه فقط انرژی هسته‌ای حق مسلم ما باشد».
اهل سیاست می‌‌گویند: «حسن روحانی نماینده آقای هاشمی در انتخابات است».
سلمنا!... یعنی گیرم که سلمنا! آرامش و رفاه حق مسلم ما باشد، آیا معاوضه در غلتان هسته‌ای با تعدادی آب نبات هم حق مسلم ماست؟! با «مدیریت آب نبات» کدام ملت به آرامش و رفاه رسیده که ملت ایران، دومی‌اش باشد؟! با دریوزگی و خودباختگی و خمودگی و تسلیم، کدام ملت به آرامش و رفاه رسیده که ما دومی آن باشیم؟!
باز هم سلمنا! بر فرض آرامش و رفاه حق مسلم ما باشد. زمانی که شیخ دیپلمات دبیر شورایعالی امنیت ملی بود، ما نه فقط به رفاه و آرامش نرسیدیم، بلکه خنده‌های جک استراو بر آرامش و رفاه هر ایرانی، خدشه‌های اساسی وارد می‌‌کرد. لاکردارها، هیچ معلوم نمی‌کنند؛ نسخه برای آرامش ملت دارند تجویز می‌‌کنند یا بهانه خنده غرب را فراهم می‌‌آورند؟! از کی تا حالا جک استراو، ملت ایران شده که آرامش و رفاه او همان آرامش و رفاه ما باشد؟!
حسن روحانی در این وادی‌ها، هر چه جان بکند، تازه می‌‌شود کاریکاتور محمد خاتمی. عصر اصلاحات، ما را رئیس‌جمهوری بود عاشق مدیران تکنوکرات. بدتر از آقای هاشمی! خاتمی هم اتفاقا بنا داشت ما را به رفاه و آرامش برساند. در همین راستا شعار «گفت‌و‌گوی تمدن‌ها» سرداد. نتیجه آرامش و رفاه را نگاه کن که ما عدل شدیم یکی از 3 کشور «محور شرارت»!
البته بدیهی است ما به خودی خود هیچ مشکلی با رفاه و آرامش نداریم اما در عرف روزگار، هر چقدر «آرامش و رفاه» ناظر بر نازپرورده‌های جامعه و قشر مرفه است، «پیشرفت و عدالت» بر عکس، آحاد ملت ایران را مخاطب قرار می‌‌دهد و درست از همین زاویه است که مدیران تکنوکرات، ترجیح می‌‌دهند به جای «پیشرفت و عدالت»، از «رفاه و آرامش» سخن بگویند. تکنوکرات‌ها، نگران کم شدن رفاه و آرامش خودشانند، نه زیاد شدن رفاه و آرامش ملت. امثال حسن روحانی به اندازه کافی، هم «آرامش» دارند و هم «رفاه»... و لذا هرگز شعار «پیشرفت و عدالت» سر نمی‌دهند، چرا‌که دست آخر منتهی به «آرامش و رفاه توده‌ها» می‌‌شود، نه عده‌اي خاص.
آری! باید به حضرات تکنوکرات گفت: اگر مرادتان از گفتمان آرامش و رفاه، آرامش و رفاه خود و خاندان‌تان است، که در آن غوطه‌ورید، لیکن اگر مرادتان از این شعار، رفاه و آرامش آحاد ملت است -که نیست!- ما هرگز خواهان «آرامش و رفاه آبنباتی» نیستیم. آرامش و رفاه آبنباتی، یعنی؛ ما از در غلتان اصول‌مان منجمله اصل مسلم انرژی هسته‌ای دست برداریم، دشمن اما در عوض، گام‌ها جلوتر بیاید، گستاخی را فزون‌تر کند، به تحریم و تهدید بیفزاید و... نتیجه هم هیچ نباشد الا خنده‌های جک استراو و قرار گرفتن ما در لیست کشورهای محور شرارت!! حقا که چنین رفاه و آرامشی را از اساس نمی‌خواهیم.
ما «رفاه و آرامش» را از مسیر عزت خودمان یعنی «پیشرفت و عدالت» تمنا داریم، نه جبهه دشمن. رفاه و آرامشی که از دشمن گدایی شود، تجربه نشان داده به تنها چیزی که منجر نمی‌شود همین رفاه است و آرامش. این تجربه را مدیران ادوار سازندگی و اصلاحات به ما داده‌اند. از همین زوایاست که ما با تفکر «تخصص منهای تعهد و فن‌سالار» مشکل داریم. رسیدن به رفاه و آرامش، اگر چه غایت اصلی ما نیست اما همین سرمنزل میانی هم راه خود را دارد. و راه آن، ایستادگی منطقی، محکم و درست روی اصول و ارزش‌هاست. هیچ کس از ازدیاد تحریم و فزونی تهدید خوشحال نیست اما این همه عداوت با ملت ایران، ناشی از غدبازی ما نیست. مگر ما فراتر از حق طبیعی خود، خواهان حقوق دیگری هستیم؟! وانگهی! مثل امروز، هر جا پای آرمان خویش، مستحکم ایستاده‌ایم، انصافا لحن دشمن با ما روادارانه‌تر بوده. رفاه و آرامش نیز، نیک اگر بنگری، اینقدر که از مسیر غیرت می‌‌گذرد، از کوره‌راه ذلت نمی‌گذرد. خیلی سخت نیست مقایسه لحن بوش کوچک و اوباما. حالا رئیس‌جمهور آمریکا پذیرفته که بخواهد یا نخواهد درباره خیلی چیزها مثل اوضاع غرب آسیا، باید دم جمهوری اسلامی را ببیند و... نامه پشت‌نامه.
***
آقای حسن روحانی! ما اگر دنبال رفاه و آرامش مد نظر شما بودیم، از اساس انقلاب نمی‌کردیم. می‌‌گویی نه، از مادر شهید جاویدالاثر «بهروز صبوری» بپرس. طرفه حكايت اينجاست؛ زمانی که شما داشتی «رفاه» می‌‌کردی، مادر شهید صبوری به تصویر روی «رف» نگاه می‌‌کرد و «آه» می‌‌کشید...هنوز هم می‌‌کشد... پس «انرژی هسته‌ای» که جای خود دارد؛ دیگر حق مسلم ملت ما «شهادت» است. حقوق سر برج شما عقب نیفتد! ما خوب واقفیم به حق و حقوق خود. هیهات اگر عوض کنیم تابوت فاطمیون را با تعدادی آبنبات چوبی!