«گزارش سازمان‌های عام‌المنفعه جهانی درباره جمهوری اسلامی ایران» یکی از اصلی‌ترین اقدامات رسانه‌ای است که در فضای تخاصم میان ایران و غرب مورد بهره‌برداری قرار می‌‌گیرد. سازمان‌ها و نهادهای مختلف و پرتعدادی در جهان وجود دارند که تحت عنوان موسسات خیریه و با موضوعاتی مانند صلح، مبارزه با فقر، حمایت از حقوق زنان و... فعالیت می‌‌کنند و گزارش‌های این مراکز، همواره یکی از پایه‌های هجمه رسانه‌ای علیه ایران بوده است. به گزارش رجانیوز، در همین راستا مساله حقوق بشر و آنچه نقض حقوق بشر در ایران خوانده می‌‌شود، موضوعی است که بشدت از سوی مخالفان جمهوری اسلامی ایران پیگیری می‌‌شود؛ بویژه در سال‌های اخیر و در جریان حوادث پس از انتخابات ریاست‌جمهوری دهم، این مساله به یکی از محورهای اصلی و ترجیع‌بند سخنان جریان ضدانقلاب تبدیل شد و از سوی غرب و بویژه آمریکا نیز به طور متمرکز پیگیری شد که نهایتا به تعیین گزارشگر ویژه حقوق‌بشر برای ایران منجر شد. یکی از موسساتی که در این زمینه کارنامه پرباری دارد، موسسه «سیدا» است که توسط دولت و پارلمان کشور سوئد پایه‌گذاری شده است. این موسسه در بخش معرفی سایت خود، «مبارزه با فقر در سراسر جهان» را اصلی‌ترین هدف شکل‌گیری خود عنوان کرده و «توسعه جهانی» را نیز از جمله اهداف هیات موسسین خود نامیده است. با این حال، بررسی برخی اقدامات این سازمان نشان می‌‌دهد که همانند سایر سازمان‌های حقوق بشری در جهان، «سیدا» هم اهداف سیاسی دولت متبوع خود را دنبال می‌‌کند. سیدا تاکنون گزارش‌های متعددی را علیه وضعیت اجتماعی ایران منتشر کرده و جمهوری اسلامی را مسبب افزایش فقر، بیکاری و فساد در جامعه ایرانی عنوان کرده است اما میزان صحت این گزارش‌ها و آمارهای ادعایی تا چه اندازه است؟ برای میزان راستی‌آزمایی این گزارش‌ها، می‌‌توان به آخرین گزارش این سازمان رجوع کرد. در آخرین مطلب این موسسه درباره ایران با عنوان «گزارش یک سفر؛ تعطیلات آخر هفته در تهران» به روایت یک گردش چند روزه در تهران توسط یکی از اعضای سیدا پرداخته شده است. طبق معمول گزارش رسانه‌های غربی، همه چیز در ایران سیاه است و همه مردم از حکومت ناراضی و خسته هستند. همه راننده تاکسی‌ها از وضعیت جامعه گله دارند و اکثریت قریب به اتفاق مردم ایران اعتقادی به دین و مذهب ندارند!
تا اینجای ماجرا، اتفاق عجیبی نیفتاده است اما نکته جالبی که باعث می‌‌شود میزان صحت گزارش‌های این موسسه بررسی شود، میزان اطلاعات کارمند این موسسه از بدیهی‌ترین موضوعات سیاسی در ایران است؛ تا جایی که این فرد در گزارش خود مطالبی را درباره رهبر ایران می‌‌نویسد که مشخص می‌‌شود او خیال می‌‌کند رهبر فعلی جمهوری اسلامی ایران، آیت‌الله روح‌الله خمینی است! او در این زمینه نوشته است: «هر هفته خمینی خاویار می‌‌خورد اما مردم فقیرند. این را راننده‌ای که مرا می‌‌برد، با عصبانیت به زبان می‌‌آورد.» در این گزارش، 3 بار نام امام خمینی(ره) به عنوان رهبر فعلی ایران نام برده می‌‌شود. این مساله مشخص می‌‌کند میزان اطلاعات و طبعا، خروجی گزارش‌های تهیه شده توسط این مراکز تا چه اندازه‌ای دارای جامعه آماری صحیح و تحلیل‌های درست است! وقتی یک گزارشگر حتی نمی‌داند رهبر فعلی ایران، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای است و نه امام خمینی(ره)، چگونه می‌‌توان انتظار داشت گزارشی دقیق و منصفانه از وضعیت اجتماعی ایران ارائه کند؟