حادثه 15 آوریل بوستون نسخه مینیاتوری تراژدی 11 سپتامبر نیویورک
يك یادآوری کوچک
براي يك دروغ بزرگ
باز همان داستان پلیسی قدیمی! بمب یک «معما»ی از پیش طرح شده وسط یک مرکز یا رویداد بین‌المللی در غرب می‌ترکد و همزمان رسانه‌ها بمب بزرگ‌تری را در سطح افکار عمومی می‌ترکانند تا مردم را وحشت‌زده کنند، آن وقت همین توده‌های وحشت‌زده به همان رسانه‌ها پناه می‌برند تا «معمای»ی وحشت و ترور را که در ذهنشان جاسازی شده حل کنند.
سرنخ‌ها آنها را به جایی فرسنگ‌‌ها دورتر از محل حادثه می‌برد. به جایی پرت و دور‌افتاده از نظر
برج عاج‌نشین‌های متروپولیتن‌های غربی، جاهایی مثل افغانستان، یمن، سومالی، عراق یا پاکستان.
بدین ترتیب ترکش‌های بمب اولیه که معمولا هر کدامشان به اندازه چندین هزار بمب مخرب است به صورت هدفمند و برنامه‌ریزی شده و با جلب رضایت توده‌های وحشت‌زده و بی‌خبر از همه‌جا، به فضای هدف اصابت می‌کند و دایره جنگ‌افروزی آمریکا و متحدانش را وسیع‌تر می‌سازد.
شاید این سناریوی پلیسی از زمانی که نخستین بار توسط هیتلر در جنگ دوم جهانی به کار رفت، بسیار کهنه شده باشد اما فراموش نکنید در غرب، دنیای هالیوودی مدام در حال بازتولید خود در عالم واقع است، طوری که پس‌زمینه واقعه یازدهم سپتامبر 2001 را می‌توان در مقایسه با «سینمای سیاسی» هالیوودی که به کمک امپریالیسم آمریکایی آمده، «سیاستی سینمایی» توصیف کرد.
حادثه 15 آوریل که دوشنبه، ماراتن بین‌المللی شهر علمی- صنعتی بوستون را تبدیل به یک صحنه کشتار خونین کرد، در راستای این سیاست سینمایی بسان نسخه‌ای مینیاتوری از واقعه تراژیک 11 سپتامبر در نیویورک است و درست از همان نشانه‌گذاری‌های اغواکننده و عناصر وحشت‌آفرین سینمای هالیوودی بهره می‌برد.
گیریم در بحبوحه بحران اقتصادی ینگه دنیا، تهیه‌کنندگان این فیلم واقعی جدید دیگر مانند دوران بوش پسر، از پس هزینه‌های آنچنانی عظیم‌ترین صحنه‌سازی «سیاست سینمایی» تاریخ برنیامده‌اند و به یک نسخه آماتور از یازدهم سپتامبر بسنده کرده‌اند. با این وجود همین نسخه سردستی روایت 2013 قرار است یک یادآوری باشد بر تراژدی اصلی 2001 یا به زبان بهتر یک یادآوری کوچک باشد برای یک دروغ بزرگ!
ادامه در صفحه 12