در آخرین روز‌های سال 1391 مستندی وارد شبکه نمایش خانگی شد که موضوع آن یکی از بحث‌برانگیز‌ترین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران بود؛ «قیصر». فیلمی که سال 1347 به کارگردانی مسعود کیمیایی ساخته شد و یک سال بعد به نمایش در‌آمد. این فیلم از آن موقع تاکنون همواره بحث‌برانگیز بوده و اهالی فرهنگ و هنر مواضع مختلفی درباره آن گرفته و می‌گیرند. مسعود نجفی که سال‌ها خبرنگار حوزه سینما بوده سال 1388 و به بهانه 40 سالگی این اثر سراغ عوامل تولید آن رفته و کوشیده تا زوایای دیگری از ساخت قیصر را به تصویر بکشد. بخش‌هایی از گفته‌های سازنده مستند قیصر 40 سال بعد به نقل از خبر آنلاین در ادامه می‌آید: ساخت این فیلم 2 سال طول کشید و با سختی انجام شد. این کار در چند مقطع تصویربرداری شد؛ نخستین مرحله‌اش همان میهمانی خانه عباس شباویز (تهیه‌کننده قیصر) در مهرشهر کرج بود. همه این عزیزان آنجا دور هم جمع شدند و ما حدود 4-3 ساعت تصویربرداری کردیم. در مرحله بعدی عباس شباویز را با عبدالله علیخانی به سینماها بردم. مرحله سوم هم آنجایی بود که با آقای کیمیایی به نواب رفتیم و آنجا در لوکیشن‌های قیصر از ایشان تصویر گرفتیم. بعد هم بقیه آدم‌ها را تک‌تک پیدا کرده و به کار اضافه کردم. خیلی از این افراد راضی نمی‌شدند بیایند جلوی دوربین حرف بزنند. من به سختی بعضی از آنها را راضی کردم. با عواملی هم که در خارج زندگی می‌کنند، بارها و بارها تلفنی حرف زدم و چند و چون کار را به آنها توضیح دادم تا اعتمادشان جلب شد. مثلا 3-2 ماه طول کشید تا آقای اسفندیار منفردزاده به من اعتماد کرد و قبول کرد همکاری کند و البته بعدا خیلی خوب همکاری کرد. من کادرهایی را که می‌خواستم، به صورت عکس برایش ایمیل کردم. او هم دوربین را همان‌طور که من خواسته بودم، تنظیم کرد و نزدیک به 2 ساعت تلفنی با هم صحبت کردیم. نهایتا هم فیلم را به دست مسافر برایم فرستاد.
ماجرای ساخت این فیلم به زمانی برمی‌گردد که مرحوم عباس شباویز در بیمارستان بستری بود. می‌خواستم به عنوان خبرنگار به عیادتش بروم. برای اینکه بازتاب داشته باشد، از کیمیایی خواستم با من بیاید. ایشان هم لطف کردند و با من آمدند. در بیمارستان کیمیایی و شباویز حسابی با هم گرم گرفتند و بویژه درباره فیلم قیصر کلی با هم گپ زدند. ایده ساخت این فیلم همانجا به ذهنم رسید.
2 روز بعد پیشنهادش را به آقای کیمیایی دادم، ایشان هم پذیرفتند. به خانواده آقای شباویز هم اطلاع دادم. قرار شد منتظر بمانیم تا ایشان از بیمارستان مرخص شوند. این کار در مقطع زمانی کوتاهی بین مرخص شدن آقای شباویز و بستری شدن دوباره او و بعد هم فوت ایشان انجام شد.
این فیلم خیلی با‌عجله ساخته شد. اولش کار شخصی بود و هیچ تصمیمی برایش نداشتم، (ضمن اینکه نمی‌خواستم وقتم را با کاغذبازی‌ها و نامه‌نگاری‌های اداری تلف کنم و کار را به تهیه‌کننده بسپارم.) بعد از 40 سال هنوز عوامل اصلی و شاکله اصلی فیلم در قید حیاتند؛ از کارگردان و بازیگران اصلی گرفته تا آهنگساز و سایر عوامل. با توجه به بیماری آقای شباویز، باید هرچه سریع‌تر کار را شروع می‌کردیم. بعد از اینکه ایشان از بیمارستان مرخص شدند، 2 روز بعد در منزل‌شان نخستین قرارمان را گذاشتیم و کار را شروع کردیم.
وقتی نخستین نسخه فیلم بیرون آمد، کل کار را دیدم و حس کردم انرژی زیادی برای ساختنش گذاشته‌ام. شاید اگر نخستین تجربه من نبود و آنقدر هم با عجله ساخته نمی‌شد، به لحاظ تکنیکی و فنی بهتر از این می‌شد ولی فکر می‌کنم از نظر محتوایی من هرچه در توانم بوده، انجام داده‌ام.