حالا 24 سال از بعدازظهر دردناک هیلزبورو می‌گذرد و شاید هیچ سخنی بیش از سخن کسانی که در صحنه حاضر بودند نمی‌تواند عمق فاجعه را نشان دهد. مایک جولیف 21 ساله یکی از هواداران لیورپول بود که در جایگاه لپینگز لین در انتهای ورزشگاه هیلزبورو در بازی نیمه‌نهایی جام حذفی 1989 بین لیورپول و ناتینگاهم فارست گیر افتاده بود. شنبه 15 آوریل 1989، روز بازی نیمه‌نهایی جام حذفی بین لیورپول و ناتینگهام فارست، روزی آفتابی بود. 2 تیم فصل قبل هم در همین ورزشگاه در همین مرحله به مصاف هم رفته بودند که لیورپول 2-1 پیروز شده بود. هواداران لیورپول از برد تیم خود مطمئن بودند و داشتند برای بازی فینال در ومبلی خود را آماده می‌کردند. مایک جولیف و دوستانش مانند خیلی از هواداران لیورپولی دیگر قبل از شروع بازی به شفیلد آمده بودند و خود را سرگرم کردند تا بازی آغاز شود. مایک می‌گوید: یادم می‌آید به حوالی آن جایگاه رسیدیم. یک توپ بادی لیورپولی خریدیم. خیلی از مواقع این‌کار را می‌کردیم. آن را به اطراف شوت می‌کردیم، همیشه می‌خواستیم مانند بازیکنان مورد علاقه‌مان باشیم. حوالی 25 دقیقه به ساعت 3 بعدازظهر به جایگاه مشهور لپینگز لین و درهای ورودی آن رسیدیم. دور و بر در ورودی خیلی شلوغ بود. از در گردان ورودی گذشتیم، کمی شلوغ بود اما جو ورزشگاه خوب بود. بازی نیمه‌نهایی بود، باورم نمی‌شد توانسته بودم بلیت آن مسابقه را به دست بیاورم. از تیم حمایت می‌کردیم و قرار بود با یک نتیجه قاطع دیگر به دیدار نهایی برویم. همان‌طور که هواداران وارد ورزشگاه می‌شدند، بیشتر آنها به سمت مرکز جایگاه هدایت می‌شدند طوری که زمین بازی کاملا روبه‌روی آنها قرار می‌گرفت. مایک و دوستانش هم همین کار را کردند. مایک می‌گوید: به تونل مرکز جایگاه رسیدیم. وقتی از تونل عبور کردیم و به محیط جایگاه رسیدیم تلؤلؤ خورشید و زمین سبز و خیل هواداران چشم‌نواز بود. مستقیم عبور کردیم و پشت دروازه نشستیم. هواداران شروع به رجزخوانی کرده بودند. 8 نفر از ما پشت دروازه در جایگاه لپینگز لین نشسته بودیم. مایک و دوستانش روبه‌روی تراس در این نقطه نشسته بودند غافل از اینکه خیل هواداران از پشت به سمت آنها هجوم می‌آوردند. مایک می‌گوید: روبه‌روی ما حصار بلندی قرار داشت. حصار حدود یک متر، یک متر و نیم بلندی داشت و در ادامه آن تا انتهای حصار سیم خاردار بود. حدود 5-4 نفری جلوی من تا حصار فاصله داشتم و سیم خاردارها درست بالای سرم قرار داشتند. مایک به یاد می‌آورد که ناگهان جو جایگاه تغییر کرد، او گفت: یادم نمی‌آید چرا اما جو ناگهان عوض شد. فکر نکنم وحشت کردم و این یکی از دلایلی بود که هنوز زنده‌ام اما مردم وحشت کرده بودند، جیغ می‌زدند، جلوی جایگاه هواداران جوانی حضور داشتند. ما هم اطرافمان هواداران بسیار جوانی داشتیم بین 8 تا 15 سال و به همین خاطر ترسیده بودند. به خاطر حضور این تعداد هوادار جوان جو ناگهان سریع عوض شد. کسی نمی‌گفت چه خبره؟ همه فقط می‌خواستند جان خودشان را از آن محل نجات بدهند و نمی‌خواستند در ازدحام گیر بیفتند. همه ما تحت فشار زیادی قرار گرفتیم و مبارزه برای بقا شروع شد. یادم نمی‌آید چطور دستانم 8-7 فوت به هوا بلند شد و آن سیم خاردارها را گرفتم. فقط به خودم گفتم اگر بتوانم نیم‌تنه خودم را به بالا بکشانم، برایم مهم نیست چه بلایی سر پاهایم می‌آید. با افزایش ازدحام جمعیت، مایک موفق شد از جلوی ورزشگاه از میان در کوچکی که توسط پلیس و مراقبان ورزشگاه باز شده بود خود را نجات دهد، بعد سعی کرد به دیگر هوادارانی که در آن مخمصه گیر کرده بودند کمک کند، مایک ادامه داد: دوباره پریدیم تو و شروع به کشیدن مردم از میان جمعیت کردیم. اصلاً فکر نمی‌کردیم این مردم به دلایلی از قبل مرده بودند یا بیهوش شده بودند. دروغ می‌گویم اگر گفته باشم به کسانی که کمک می‌کردیم همگی سرحال و هوشیار بودند. در حالی که مایک در وسط زمین هیلزبورو ایستاده بود، چند تن از دوستانش را دید و آنها به بقیه کمک کردند تا از مخصمه نجات پیدا کنند. او ادامه می‌دهد: به زمین بازی رفتم و 6-5 تن از دوستانم را دیدم. از میان تونل رختکن بازیکنان عبور کردیم و ما را هدایت کردند تا برای مصدومان آب بیاوریم. رفیقم پرید تو رختکن لیورپول و دالگلیش بیرون آمد. او جریان را برای کنی تعریف کرد. همان‌طور که به همه آب می‌دادیم صحنه وحشتناکی پیش روی ما شکل می‌گرفت. حوالی 20 دقیقه مانده به 4 بعدازظهر بود که به سالن ورزشگاه رفتم و تازه متوجه شدم که خیلی از هواداران مرده‌اند چون مردم داشتند بالای سر اجساد آنها گریه می‌کردند. هیلزبورو در چشم شاهدان عینی
هیلزبورو در چشم شاهدان عینی
حالا 24 سال از بعدازظهر دردناک هیلزبورو می‌گذرد و شاید هیچ سخنی بیش از سخن کسانی که در صحنه حاضر بودند نمی‌تواند عمق فاجعه را نشان دهد. مایک جولیف 21 ساله یکی از هواداران لیورپول بود که در جایگاه لپینگز لین در انتهای ورزشگاه هیلزبورو در بازی نیمه‌نهایی جام حذفی 1989 بین لیورپول و ناتینگاهم فارست گیر افتاده بود. شنبه 15 آوریل 1989، روز بازی نیمه‌نهایی جام حذفی بین لیورپول و ناتینگهام فارست، روزی آفتابی بود. 2 تیم فصل قبل هم در همین ورزشگاه در همین مرحله به مصاف هم رفته بودند که لیورپول 2-1 پیروز شده بود. هواداران لیورپول از برد تیم خود مطمئن بودند و داشتند برای بازی فینال در ومبلی خود را آماده می‌کردند. مایک جولیف و دوستانش مانند خیلی از هواداران لیورپولی دیگر قبل از شروع بازی به شفیلد آمده بودند و خود را سرگرم کردند تا بازی آغاز شود. مایک می‌گوید: یادم می‌آید به حوالی آن جایگاه رسیدیم. یک توپ بادی لیورپولی خریدیم. خیلی از مواقع این‌کار را می‌کردیم. آن را به اطراف شوت می‌کردیم، همیشه می‌خواستیم مانند بازیکنان مورد علاقه‌مان باشیم. حوالی 25 دقیقه به ساعت 3 بعدازظهر به جایگاه مشهور لپینگز لین و درهای ورودی آن رسیدیم. دور و بر در ورودی خیلی شلوغ بود. از در گردان ورودی گذشتیم، کمی شلوغ بود اما جو ورزشگاه خوب بود. بازی نیمه‌نهایی بود، باورم نمی‌شد توانسته بودم بلیت آن مسابقه را به دست بیاورم. از تیم حمایت می‌کردیم و قرار بود با یک نتیجه قاطع دیگر به دیدار نهایی برویم. همان‌طور که هواداران وارد ورزشگاه می‌شدند، بیشتر آنها به سمت مرکز جایگاه هدایت می‌شدند طوری که زمین بازی کاملا روبه‌روی آنها قرار می‌گرفت. مایک و دوستانش هم همین کار را کردند. مایک می‌گوید: به تونل مرکز جایگاه رسیدیم. وقتی از تونل عبور کردیم و به محیط جایگاه رسیدیم تلؤلؤ خورشید و زمین سبز و خیل هواداران چشم‌نواز بود. مستقیم عبور کردیم و پشت دروازه نشستیم. هواداران شروع به رجزخوانی کرده بودند. 8 نفر از ما پشت دروازه در جایگاه لپینگز لین نشسته بودیم. مایک و دوستانش روبه‌روی تراس در این نقطه نشسته بودند غافل از اینکه خیل هواداران از پشت به سمت آنها هجوم می‌آوردند. مایک می‌گوید: روبه‌روی ما حصار بلندی قرار داشت. حصار حدود یک متر، یک متر و نیم بلندی داشت و در ادامه آن تا انتهای حصار سیم خاردار بود. حدود 5-4 نفری جلوی من تا حصار فاصله داشتم و سیم خاردارها درست بالای سرم قرار داشتند. مایک به یاد می‌آورد که ناگهان جو جایگاه تغییر کرد، او گفت: یادم نمی‌آید چرا اما جو ناگهان عوض شد. فکر نکنم وحشت کردم و این یکی از دلایلی بود که هنوز زنده‌ام اما مردم وحشت کرده بودند، جیغ می‌زدند، جلوی جایگاه هواداران جوانی حضور داشتند. ما هم اطرافمان هواداران بسیار جوانی داشتیم بین 8 تا 15 سال و به همین خاطر ترسیده بودند. به خاطر حضور این تعداد هوادار جوان جو ناگهان سریع عوض شد. کسی نمی‌گفت چه خبره؟ همه فقط می‌خواستند جان خودشان را از آن محل نجات بدهند و نمی‌خواستند در ازدحام گیر بیفتند. همه ما تحت فشار زیادی قرار گرفتیم و مبارزه برای بقا شروع شد. یادم نمی‌آید چطور دستانم 8-7 فوت به هوا بلند شد و آن سیم خاردارها را گرفتم. فقط به خودم گفتم اگر بتوانم نیم‌تنه خودم را به بالا بکشانم، برایم مهم نیست چه بلایی سر پاهایم می‌آید. با افزایش ازدحام جمعیت، مایک موفق شد از جلوی ورزشگاه از میان در کوچکی که توسط پلیس و مراقبان ورزشگاه باز شده بود خود را نجات دهد، بعد سعی کرد به دیگر هوادارانی که در آن مخمصه گیر کرده بودند کمک کند، مایک ادامه داد: دوباره پریدیم تو و شروع به کشیدن مردم از میان جمعیت کردیم. اصلاً فکر نمی‌کردیم این مردم به دلایلی از قبل مرده بودند یا بیهوش شده بودند. دروغ می‌گویم اگر گفته باشم به کسانی که کمک می‌کردیم همگی سرحال و هوشیار بودند. در حالی که مایک در وسط زمین هیلزبورو ایستاده بود، چند تن از دوستانش را دید و آنها به بقیه کمک کردند تا از مخصمه نجات پیدا کنند. او ادامه می‌دهد: به زمین بازی رفتم و 6-5 تن از دوستانم را دیدم. از میان تونل رختکن بازیکنان عبور کردیم و ما را هدایت کردند تا برای مصدومان آب بیاوریم. رفیقم پرید تو رختکن لیورپول و دالگلیش بیرون آمد. او جریان را برای کنی تعریف کرد. همان‌طور که به همه آب می‌دادیم صحنه وحشتناکی پیش روی ما شکل می‌گرفت. حوالی 20 دقیقه مانده به 4 بعدازظهر بود که به سالن ورزشگاه رفتم و تازه متوجه شدم که خیلی از هواداران مرده‌اند چون مردم داشتند بالای سر اجساد آنها گریه می‌کردند. ارسال نظر
پربیننده