روز خاصی بود، ما اگر شب می‌خوابیدیم و صبح بیدار می‌شدیم، می‌توانستیم پرسپولیس را شکست دهیم. همه بازیکنان «گریپاژ» کرده بودند، خیلی خسته بودیم و این مسأله از چهره‌های همه ما مشخص بود. تا آن موقع سه تا جام برده بودیم، ولی باز پرسپولیس از ما حرفه‌ای‌تر بود. آنها با منچستریونایتد و تیم‌هایی نظیر آن بازی می‌کردند و گزاف نیست اگر بگوییم کاملاً حرفهای بودند. بازی شروع شد و تیم ما با من و رشیدی، عبداللهی، پورحیدری، کارگر‌جم و مظلومی در همان نیمه اول 2 تا گل از پرسپولیس خورد؛ اما چه گل‌هایی؟ یکی شو کلانی زد، اون یکی رو سلیمانی. من دفاع وسط بودم، توپ اول پشت سر دفاع خورد و اگه رشیدی توپ رو رها می‌کرد، می‌رفت توی اوت! اما حسین کلانی زرنگ‌تر از آن بود. یادم نمی‌یاد درست کی گل اول رو زد ولی توپ مفتی رفت توی دروازه. نیمه دوم که شروع شد دوباره دو تا دیگه خوردیم تا چهار تایی... دیگه هواداران هم مثل خود بچه‌ها گیج شده بودند. همان موقع رایکوف، حجازی را جای رشیدی درون دروازه گذاشت، البته ناصر [حجازی] هم از این بلبشو بی‌نصیب نماند تا 2 گل دیگر هم توی دروازه ما جا بگیره. واقعاً باورم نمی‌شد، پرسپولیسی‌ها شوت میزدن، سانتر می‌کشیدن، می‌رفت توی گل، فکر کنم بچه‌های ما رفته بودن گل بچینن! بازی تموم شد و رفتیم رختکن، از رختکن باید می‌رفتیم خونه، اما من و عبداللهی و عباس نویی‌روزگار تا صبح زیر مجسمه میدان فردوسی بیدار ماندیم، رویمان نمی‌شد بریم خونه! می‌خواستیم چی بگیم؟ بگیم چند تا گل خوردیم، نه یکی، نه دو تا... 6 تایی شده بودیم. خیلی غصه خوردیم، فکر نمی‌کنم اگر بازیکنان امروزی 10 تا هم بخورن حتی کک‌شون هم بگزه! البته، بازیکن میلیاردی که غصه نمی‌خوره، ما که ماهی 6 هزار تومان حقوق می‌گرفتیم واسه تیم دل می‌سوزوندیم. بگذریم، دو روز بعد تیمسار خسروانی[صاحب باشگاه تاج] اومد سر تمرین، همه بچه‌ها رو جمع کرد، خیلی عصبانی بود. البته حق داشت که اعتراض کنه، ما افتضاح بازی کردیم. همه رو جمع کرد، به ما گفت: «عکس شما را باید بزنم سردر باشگاه تا همه بفهمن که چرا این تیم را منحل می‌کنم، شماها مایه ننگین...» من که تازه پشت لبم سبز شده بود، حرفهای معلم انشایم زنده‌یاد استاد کیومرث صابری فومنی (گل‌آقا) توی سرم چرخید... «حق را بگویید، حتی اگر به ضرر جانتان تمام شود.» همان لحظه تیمسار در حال ترک کردن جمع ما بود که من بلند شدم و اجازه گرفتم تا نطق کنم. جوان 19ساله‌ای که از ناصرخسرو اومده باشگاه استقلال
[تاج سابق] رودرروی گارد شاه می‌ایستد. من به او گفتم ما تا به حال سه تا جام گرفتیم، اما شما از ما تشکر هم نکردید، حالا اگر ما «ننگیم» شما سردسته «ننگایی...». همون لحظه بود که تیمسار دستور داد تا با من تسویه کنند، اما همون تسویه یک سال طول کشید. یک سال تمام از فوتبال دور بودم که بعد از آن رفتم پرسپولیس. حالا پس از گذشت اون همه سال فکر می‌کنم اصلاً اشتباه کردم رفتم استقلال باید از همون اول به پرسپولیس می‌رفتم. من پیراهن قرمز تنم بود که رفتم جام جهانی. به هر حال از آن‌وقت‌ها خیلی می‌گذرد و مسؤولان باشگاه ما را فراموش کرده‌اند، گله‌ای نیست، چون ما هم با آنها کاری نداریم... اما درباره نتیجه! اگر هرجوري فکر کنیم استقلال از پرسپولیس بهتره، ولی چون من پرسپولیسی‌ام دعا می‌کنم تا تیم محبوبم برنده بشه. بچه‌ها رفته بودن گل بچینن
روز خاصی بود، ما اگر شب می‌خوابیدیم و صبح بیدار می‌شدیم، می‌توانستیم پرسپولیس را شکست دهیم. همه بازیکنان «گریپاژ» کرده بودند، خیلی خسته بودیم و این مسأله از چهره‌های همه ما مشخص بود. تا آن موقع سه تا جام برده بودیم، ولی باز پرسپولیس از ما حرفه‌ای‌تر بود. آنها با منچستریونایتد و تیم‌هایی نظیر آن بازی می‌کردند و گزاف نیست اگر بگوییم کاملاً حرفهای بودند. بازی شروع شد و تیم ما با من و رشیدی، عبداللهی، پورحیدری، کارگر‌جم و مظلومی در همان نیمه اول 2 تا گل از پرسپولیس خورد؛ اما چه گل‌هایی؟ یکی شو کلانی زد، اون یکی رو سلیمانی. من دفاع وسط بودم، توپ اول پشت سر دفاع خورد و اگه رشیدی توپ رو رها می‌کرد، می‌رفت توی اوت! اما حسین کلانی زرنگ‌تر از آن بود. یادم نمی‌یاد درست کی گل اول رو زد ولی توپ مفتی رفت توی دروازه. نیمه دوم که شروع شد دوباره دو تا دیگه خوردیم تا چهار تایی... دیگه هواداران هم مثل خود بچه‌ها گیج شده بودند. همان موقع رایکوف، حجازی را جای رشیدی درون دروازه گذاشت، البته ناصر [حجازی] هم از این بلبشو بی‌نصیب نماند تا 2 گل دیگر هم توی دروازه ما جا بگیره. واقعاً باورم نمی‌شد، پرسپولیسی‌ها شوت میزدن، سانتر می‌کشیدن، می‌رفت توی گل، فکر کنم بچه‌های ما رفته بودن گل بچینن! بازی تموم شد و رفتیم رختکن، از رختکن باید می‌رفتیم خونه، اما من و عبداللهی و عباس نویی‌روزگار تا صبح زیر مجسمه میدان فردوسی بیدار ماندیم، رویمان نمی‌شد بریم خونه! می‌خواستیم چی بگیم؟ بگیم چند تا گل خوردیم، نه یکی، نه دو تا... 6 تایی شده بودیم. خیلی غصه خوردیم، فکر نمی‌کنم اگر بازیکنان امروزی 10 تا هم بخورن حتی کک‌شون هم بگزه! البته، بازیکن میلیاردی که غصه نمی‌خوره، ما که ماهی 6 هزار تومان حقوق می‌گرفتیم واسه تیم دل می‌سوزوندیم. بگذریم، دو روز بعد تیمسار خسروانی[صاحب باشگاه تاج] اومد سر تمرین، همه بچه‌ها رو جمع کرد، خیلی عصبانی بود. البته حق داشت که اعتراض کنه، ما افتضاح بازی کردیم. همه رو جمع کرد، به ما گفت: «عکس شما را باید بزنم سردر باشگاه تا همه بفهمن که چرا این تیم را منحل می‌کنم، شماها مایه ننگین...» من که تازه پشت لبم سبز شده بود، حرفهای معلم انشایم زنده‌یاد استاد کیومرث صابری فومنی (گل‌آقا) توی سرم چرخید... «حق را بگویید، حتی اگر به ضرر جانتان تمام شود.» همان لحظه تیمسار در حال ترک کردن جمع ما بود که من بلند شدم و اجازه گرفتم تا نطق کنم. جوان 19ساله‌ای که از ناصرخسرو اومده باشگاه استقلال
[تاج سابق] رودرروی گارد شاه می‌ایستد. من به او گفتم ما تا به حال سه تا جام گرفتیم، اما شما از ما تشکر هم نکردید، حالا اگر ما «ننگیم» شما سردسته «ننگایی...». همون لحظه بود که تیمسار دستور داد تا با من تسویه کنند، اما همون تسویه یک سال طول کشید. یک سال تمام از فوتبال دور بودم که بعد از آن رفتم پرسپولیس. حالا پس از گذشت اون همه سال فکر می‌کنم اصلاً اشتباه کردم رفتم استقلال باید از همون اول به پرسپولیس می‌رفتم. من پیراهن قرمز تنم بود که رفتم جام جهانی. به هر حال از آن‌وقت‌ها خیلی می‌گذرد و مسؤولان باشگاه ما را فراموش کرده‌اند، گله‌ای نیست، چون ما هم با آنها کاری نداریم... اما درباره نتیجه! اگر هرجوري فکر کنیم استقلال از پرسپولیس بهتره، ولی چون من پرسپولیسی‌ام دعا می‌کنم تا تیم محبوبم برنده بشه. ارسال نظر
پربیننده