حس استقلالی
در جوانی و میانسالی، در این حجم باورنکردنی دغدغه‌ها که جان سختی عجیبی را می‌طلبد، در این روزگار پر دردسر اگر به تعلق خاطر دوران نوجوانی خود به یک تیم، پوزخند می‌زنید، این روزها می‌توانید با تماشای بازی‌های استقلال چیزی را در خود زنده کنید؛ حس استقلالی بودن را. دور از این حس و در چند مورد نزدیک به این حس، به بهانه نمایش‌های خیره کننده استقلال، آنچه به یک ذهن کمی آشفته و کمی حیرت‌زده می‌رسد را می‌نویسیم:
1- هیجان بازی استقلال به اندازه غریبی در مقیاس فوتبال ایران رسیده است. رکوردشکنی‌های استقلال فارغ از صدرنشینی، به آمار و ارقام ثبت شده از تیم‌های قهرمان در لیگ برتر طعنه می‌زند و دم‌دستی‌ترین نکته آماری این است که استقلال در 25 بازی 60 گل به ثمر رسانده. درباره استقلال اما لازم نیست که از آمار وام بگیریم و از اوج‌گیری فنی‌اش بگوییم. استقلال با بازی‌اش همه چیز را می‌گوید، بی‌دخالت اعداد و ارقام.
2 - دورترها در فوتبال ایران اگر یک مربی از این موضوع حرف زد که در تیمش 11 گرگ درنده می‌خواهد و اخلاق‌گراهای سطحی‌نگر از او خرده گرفتند که چرا به بازیکنان فوتبال لقب گرگ می‌دهد، امروز می‌توان استقلال را تیمی وحشی خواند و خرده گرفتن کسی را نیز انتظار نکشید.
3- استقلال فوتبال را وحشی بازی می‌کند و این ادعا که نمی‌توان مقابل ضدفوتبال یک حریف به گل رسید، ادعای مربیانی که مقابل بازی دفاعی حریف تدبیری موثر پیدا نمی‌کنند را به سخره می‌کشد. استقلال با فوتبالش نه تنها این ادعا را بلکه ادعاهای جور واجور درست یا غلط دیگری را نیز به بازی گرفته و امروز دوستداران قلعه‌نویی می‌توانند به مخالفان 2-5-3 نیشخند بزنند و حامیان دفاع flat فعلاً سکوت سیاستمدارانه پیشه کرده‌اند. اگر 2-5-3 به سیستم فراموش شده‌ای در فوتبال تبدیل شده و استقلال با این سیستم همه رکوردهای لیگ برتر را می‌شکند، چرا باید از زمینه مهیا شده برای بحث و جدل استفاده‌ای نکرد. استقلال می‌توانست قهرمان شود، بدون طی یک پارادوکس، بدون آنکه کسی را متعجب کند، بدون این همه هیجان. اما استقلال در حال به چنگ آوردن جام است، در حالی‌که زمینه را برای بحث‌های بسیار فراهم کرده و فرصت‌سوزی است اگر در رسانه‌ها این بحث‌ها در نگیرد. آخرین قهرمانی استقلال با یک برنامه 3 ساله از قلعه‌نویی؛ برنامه‌ای که در آن 3 سال بارها برنامه‌ای مکتوب نشده و برنامه‌ای در حد یک حرف خوانده شد، به اندازه این قهرمانی استقلال هیجان‌انگیز نبود. بی‌تردید قلعه‌نویی را این بار در کلاس حرفه‌ای ممتاز‌تری می‌بینیم.
4- قهرمانی‌های این تیم و آن تیم را در سال‌های دور و نزدیک به یاد می‌آوریم که بحث اصلی درباره تیم قهرمان، داوری‌های شک‌برانگیز بود اما استقلال قهرمان می‌شود، در حالی که درباره داوری‌ها بحثی نمی‌سازد بلکه تولیدات دیگری برای درگرفتن بحث دارد. از هیجان بازی‌اش باید حرف زد، از سرعت غیرمتعارف بازی‌اش در فوتبال ایران، از بازی هافبک‌های این تیم جانواریو، کاظمی، جباری، مجیدی، حیدری و... که درکی فراتر از درک معمول هافبک‌های فوتبال ایران را از خود بروز می‌دهند و فکورانه‌تر از آن بازی می‌کنند که در سال‌های اخیر از هافبک‌های لیگ برتر می‌دیدیم. در استقلال، دروازه‌بان پس از اشتباهی عجیب - اشتباه طالب‌لو در دقیقه 22 بازی با راه‌آهن - رفتاری را از خود بروز می‌دهد که در به ثمر رسیدن 4 گل بعدی استقلال مقابل راه‌آهن بی‌تاثیر نبود. در استقلال مهاجمی هنگام تعویض شدن به جایگزین خود سفارش گل زدن می‌دهد (آن هنگام که سیاوش اکبرپور مقابل راه‌آهن جای خود را به علیرضا عباسفرد می‌دهد). استقلال از غیبت طولانی دو بازیکن تاثیرگذارش جباری و روانخواه رنج نمی‌برد و گلیم خود را از آب می‌کشد. استقلال از یک گل نزن، آقای گل می‌سازد. استقلال بازوبند کاپیتانی را بر بازوی مدافع رانده شده فصل قبل می‌بندد. در دل صدرنشینی استقلال نکات بحث‌برانگیز بسیاری وجود دارد که هر یک آموزه‌هایی دارند.
5- از بهرام بیضایی خواسته‌اند که بنویسد فیلم «وقتی همه خوابیم» درباره چیست و او در پاسخ چنین نوشته است:«اینکه می‌پرسید وقتی همه خوابیم درباره چیست، نکته‌ای است که امیدوارم شما به من بگویید.» با وام از این پاسخ بیضایی می‌نویسم: اگر از واعظی آشتیانی پرسیدند که دلیل موفقیت استقلال چیست، چه جالب است اگر او همچو بیضایی خود را به ندانستن بزند.
6- استقلال این روزها فوتبال بازی می‌کند و درباره‌اش حرف دیگری نیست. استقلال تماشایی بازی می‌کند، حتی آن روزها که در چند بازی‌اش «اقتصادی» بازی کرد و نتیجه دلخواهش را به چنگ آورد. زیبایی‌های بازی استقلال را بی‌واسطه حس می‌کنیم و لازم نیست که برای اثبات زیبایی‌ها از واژه‌هایی استفاده کنیم که به یقین ضعیف‌تر از احساسات ما هستند. تا به حال به طعم آب فکر کرده‌اید که چقدر بدیهی و تعریف‌ناپذیر است، مثل طعم فوتبال که نمی‌دانی چگونه تعریفش کنی.
7- همین که استقلال برای تماشاگری که تعلق‌خاطر خود را از یاد برده بود، کودک درونش را زنده کرده باشد کافی است. شاید یک نفر در دوغ‌آباد خراسان یا در قلعه امیریه اصفهان یا در کهریزک و شاید در ماسوله یا در تهران دوباره به یادآورده باشد که استقلالی است و... . یادداشت
حس استقلالی
در جوانی و میانسالی، در این حجم باورنکردنی دغدغه‌ها که جان سختی عجیبی را می‌طلبد، در این روزگار پر دردسر اگر به تعلق خاطر دوران نوجوانی خود به یک تیم، پوزخند می‌زنید، این روزها می‌توانید با تماشای بازی‌های استقلال چیزی را در خود زنده کنید؛ حس استقلالی بودن را. دور از این حس و در چند مورد نزدیک به این حس، به بهانه نمایش‌های خیره کننده استقلال، آنچه به یک ذهن کمی آشفته و کمی حیرت‌زده می‌رسد را می‌نویسیم:
1- هیجان بازی استقلال به اندازه غریبی در مقیاس فوتبال ایران رسیده است. رکوردشکنی‌های استقلال فارغ از صدرنشینی، به آمار و ارقام ثبت شده از تیم‌های قهرمان در لیگ برتر طعنه می‌زند و دم‌دستی‌ترین نکته آماری این است که استقلال در 25 بازی 60 گل به ثمر رسانده. درباره استقلال اما لازم نیست که از آمار وام بگیریم و از اوج‌گیری فنی‌اش بگوییم. استقلال با بازی‌اش همه چیز را می‌گوید، بی‌دخالت اعداد و ارقام.
2 - دورترها در فوتبال ایران اگر یک مربی از این موضوع حرف زد که در تیمش 11 گرگ درنده می‌خواهد و اخلاق‌گراهای سطحی‌نگر از او خرده گرفتند که چرا به بازیکنان فوتبال لقب گرگ می‌دهد، امروز می‌توان استقلال را تیمی وحشی خواند و خرده گرفتن کسی را نیز انتظار نکشید.
3- استقلال فوتبال را وحشی بازی می‌کند و این ادعا که نمی‌توان مقابل ضدفوتبال یک حریف به گل رسید، ادعای مربیانی که مقابل بازی دفاعی حریف تدبیری موثر پیدا نمی‌کنند را به سخره می‌کشد. استقلال با فوتبالش نه تنها این ادعا را بلکه ادعاهای جور واجور درست یا غلط دیگری را نیز به بازی گرفته و امروز دوستداران قلعه‌نویی می‌توانند به مخالفان 2-5-3 نیشخند بزنند و حامیان دفاع flat فعلاً سکوت سیاستمدارانه پیشه کرده‌اند. اگر 2-5-3 به سیستم فراموش شده‌ای در فوتبال تبدیل شده و استقلال با این سیستم همه رکوردهای لیگ برتر را می‌شکند، چرا باید از زمینه مهیا شده برای بحث و جدل استفاده‌ای نکرد. استقلال می‌توانست قهرمان شود، بدون طی یک پارادوکس، بدون آنکه کسی را متعجب کند، بدون این همه هیجان. اما استقلال در حال به چنگ آوردن جام است، در حالی‌که زمینه را برای بحث‌های بسیار فراهم کرده و فرصت‌سوزی است اگر در رسانه‌ها این بحث‌ها در نگیرد. آخرین قهرمانی استقلال با یک برنامه 3 ساله از قلعه‌نویی؛ برنامه‌ای که در آن 3 سال بارها برنامه‌ای مکتوب نشده و برنامه‌ای در حد یک حرف خوانده شد، به اندازه این قهرمانی استقلال هیجان‌انگیز نبود. بی‌تردید قلعه‌نویی را این بار در کلاس حرفه‌ای ممتاز‌تری می‌بینیم.
4- قهرمانی‌های این تیم و آن تیم را در سال‌های دور و نزدیک به یاد می‌آوریم که بحث اصلی درباره تیم قهرمان، داوری‌های شک‌برانگیز بود اما استقلال قهرمان می‌شود، در حالی که درباره داوری‌ها بحثی نمی‌سازد بلکه تولیدات دیگری برای درگرفتن بحث دارد. از هیجان بازی‌اش باید حرف زد، از سرعت غیرمتعارف بازی‌اش در فوتبال ایران، از بازی هافبک‌های این تیم جانواریو، کاظمی، جباری، مجیدی، حیدری و... که درکی فراتر از درک معمول هافبک‌های فوتبال ایران را از خود بروز می‌دهند و فکورانه‌تر از آن بازی می‌کنند که در سال‌های اخیر از هافبک‌های لیگ برتر می‌دیدیم. در استقلال، دروازه‌بان پس از اشتباهی عجیب - اشتباه طالب‌لو در دقیقه 22 بازی با راه‌آهن - رفتاری را از خود بروز می‌دهد که در به ثمر رسیدن 4 گل بعدی استقلال مقابل راه‌آهن بی‌تاثیر نبود. در استقلال مهاجمی هنگام تعویض شدن به جایگزین خود سفارش گل زدن می‌دهد (آن هنگام که سیاوش اکبرپور مقابل راه‌آهن جای خود را به علیرضا عباسفرد می‌دهد). استقلال از غیبت طولانی دو بازیکن تاثیرگذارش جباری و روانخواه رنج نمی‌برد و گلیم خود را از آب می‌کشد. استقلال از یک گل نزن، آقای گل می‌سازد. استقلال بازوبند کاپیتانی را بر بازوی مدافع رانده شده فصل قبل می‌بندد. در دل صدرنشینی استقلال نکات بحث‌برانگیز بسیاری وجود دارد که هر یک آموزه‌هایی دارند.
5- از بهرام بیضایی خواسته‌اند که بنویسد فیلم «وقتی همه خوابیم» درباره چیست و او در پاسخ چنین نوشته است:«اینکه می‌پرسید وقتی همه خوابیم درباره چیست، نکته‌ای است که امیدوارم شما به من بگویید.» با وام از این پاسخ بیضایی می‌نویسم: اگر از واعظی آشتیانی پرسیدند که دلیل موفقیت استقلال چیست، چه جالب است اگر او همچو بیضایی خود را به ندانستن بزند.
6- استقلال این روزها فوتبال بازی می‌کند و درباره‌اش حرف دیگری نیست. استقلال تماشایی بازی می‌کند، حتی آن روزها که در چند بازی‌اش «اقتصادی» بازی کرد و نتیجه دلخواهش را به چنگ آورد. زیبایی‌های بازی استقلال را بی‌واسطه حس می‌کنیم و لازم نیست که برای اثبات زیبایی‌ها از واژه‌هایی استفاده کنیم که به یقین ضعیف‌تر از احساسات ما هستند. تا به حال به طعم آب فکر کرده‌اید که چقدر بدیهی و تعریف‌ناپذیر است، مثل طعم فوتبال که نمی‌دانی چگونه تعریفش کنی.
7- همین که استقلال برای تماشاگری که تعلق‌خاطر خود را از یاد برده بود، کودک درونش را زنده کرده باشد کافی است. شاید یک نفر در دوغ‌آباد خراسان یا در قلعه امیریه اصفهان یا در کهریزک و شاید در ماسوله یا در تهران دوباره به یادآورده باشد که استقلالی است و... . ارسال نظر
پربیننده