امیر قلعه‌نویی فلسفه خاص خودش را در امر مربیگری دارد؛ همان‌قدر که به کاریزما و اقتدار خود بها می‌دهد به همان اندازه نتیجه‌گیری را هم دوست دارد و کمتر پیش آمده که به شعارهایی چون «نتیجه را فدای نظم و اخلاق نمی‌کنم» پایبند بماند. البته عدول از مواضع سرسختانه اولیه را با بهانه‌های مختلف دارای رنگ و لعابی می‌کند که بازهم خدشه‌ای به جایگاهش وارد نشود. فراموش نکرده‌ایم که وقتی بر مجتبی جباری در جریان تعویض این بازیکن برابر الاتحاد بابت دست ندادن با یار تعویضی خشم گرفت، به دلیل حساسیت کار استقلال در هفته‌های پایانی لیگ هشتم رای بر بخشش جباری با پادرمیانی پیشکسوتان و برخی مدیران باشگاه صادر کرد تا در هفته‌های پایانی یکی از کانون‌های حاشیه را از بین ببرد. همه خشم و غضب‌های قلعه‌نویی بر بازیکنانش در این فصل هم به آن حد زمان جباری غلیظ و شدید نبوده که کار به تاخیر یکی، دو ماهه بکشد، بلکه بیشتر حکم هشدار به شاگردانش را داشته است، همانطور که حنیف عمران‌زاده به علت تمرد از فرمان ژنرال برای ورود به زمین در اواخر بازی با العین در تهران موجب غضب چند روزه علیه این مدافع تنومند شد و این داستان درباره ایمان موسوی به دلیل مصاحبه تند علیه کادر فنی هم تکرار شد، ولی هر 2 نفر درست قبل از بازی بعدی تیمشان مورد عفو ژنرالی قرار گرفتند. درباره مغضوب شدن امیرحسین صادقی و فرزاد حاتمی بعد از بازی با سپاهان هم سناریو به همین شکل اجرا شد. صادقی که در این بازی
3 اخطاره شده بود، نمی‌تواند برابر فولاد در هفته سی و سوم بازی کند ولی تا آن موقع استقلال باید 2 بازی در لیگ قهرمانان آسیا انجام دهد و برای این 2 بازی حضور صادقی و همین‌طور حاتمی ضروری به نظر می‌رسید و به همین خاطر با یک پادرمیانی از سوی منصور پورحیدری و میرشاد ماجدی هر 2 نفر مورد عفو قرار گرفتند تا عدم حضورشان در تمرینات بیشتر از 3 جلسه نباشد که یک جلسه‌‌اش هم ریکاوری بود! البته در این میان باید به قلعه‌نویی هم حق داد که به نوعی با این روش هم در بعضی مواقع تلنگری به شاگردانش بزند و هم با به سرعت بازگرداندن آنها، تیمش را به روال طبیعی برگرداند تا حاشیه‌ها را به سرعت سمپاشی کند. به هرحال ژنرال هم شیوه خودش را در امر مربیگری دارد.