تساوی در روز بارانی

هیچکس نمی‌تواند از این نتیجه خوشحال باشد چرا که تساوی با کره جنوبی در تهران هیچ ارمغانی نداشت جز سقوط ایران به رده سوم جدول. شاید ما چندان بدشانس نبودیم اما خوش‌شانسی‌مان بیشتر می‌شد اگر آسمان قبل از آغاز این مصاف شروع به باریدن نمی‌کرد ولی این چنین نشد تا باران شدید تهران، خیلی از هواداران را از حضور در ورزشگاه منصرف کند. البته ترافیک شدید اطراف مجموعه ورزشی آزادی دلیل دیگری بود تا سکو‌ها تا قبل از سوت آغاز همچنان عریان بمانند؛ لحظاتی که جواد خیابانی با التماس از ایرانی‌ها می‌خواست تا به ورزشگاه بیایند، با این مژده که طبقه دوم بلیت فروشی نمی‌شود! البته بعد از قطع باران، باز شدن ترافیک وخواسته گزارشگر، جمعیت خوبی به طبقه دوم ورزشگاه آمد تا این دیدار با حضور 80 هزار نفر برگزار شود. بازیکنان به درون زمین آمدند و اولین پیغامی که از افکار دایی مخابره می‌شد یک چیز بود؛ حلول روح برانکو در جسم تیم ایران. دایی بعد از ماه‌ها اصرار روی آرایش 2-4-4 باز هم به همان سیستم تک مهاجمی رجعت کرد. آرش برهانی بهترین گلزن لیگ برتر تا دقایق پایانی جواز حضور پیدا نکرد، غلامرضا رضایی به علت محرومیت قادر به حضور درمیدان نبود تا وحید هاشمیان بسان رابینسون کروزوئه، دقایق خلوتی را در جزیره خط حمله تیم ملی داشته باشد. البته سوای این تغییر تاکتیکی می‌توان به حضور حسین کاظمی در خط میانی هم اشاره کرد که به علت تشابه بازی او با کریم باقری و جواد نکونام گویی ما با یک مینی‌بوس هافبک دفاعی آمده‌ایم تا سه امتیاز دیدار خانگی را از آن خود کنیم! با چنین مشخصاتی 15 دقیقه ابتدایی بازی دربست در اختیار سپیدپوشان ایران قرار داشت. شاگردان «هو‌جونگ مو» دستور داشتند تا در دقایق آغازین به کنترل بازی بپردازند که همین ترس و احتیاط فضای مناسبی را برای حمله‌وران ایرانی فراهم کرد. اگر در دقیقه سه مسعود شجاعی کمی ساده‌تر به توپ ضربه می‌زد شاید گل زودهنگام، روند کل این مصاف را تغییر می‌داد اما شجاعی با ضربه چیپ به استقبال توپ رفت تا ضربه‌اش با اختلاف کمی از بالای دروازه «لی وون جائه» به بیرون برود. سه دقیقه بعد از این خطر، این بار جواد نکونام می‌توانست با ضربه سر کار را تمام کند اما گویا باران تهران شانس را از مجموعه دایی به یغما برده بود. از فوتبال ایران مشخص بود که مثل همیشه چشم به ضربات ایستگاهی دوخته است همین نگرش موجب شده بود تا حرکات ترکیبی به تعداد انگشتان یک دست هم نرسد. وحید هاشمیان در دقیقه 20 تنها حرکت مفید خود را انجام داد که سانتر ارسالی او از سمت راست به حسین کاظمی رسید اما داور استرالیایی هیچ عقیده‌ای به ضربه پنالتی نداشت. هر چه به دقایق میانی نیمه نخست نزدیک‌تر می‌شدیم دستور بازی میهمان بیشتر تغییر می‌کرد. آنها بعد از همگن شدن با جو ورزشگاه به خوبی میانه میدان را تصاحب کردند و برعکس تاکتیک ایران که بیشتر روی پاس‌های بلند و فوتبال مستقیم متکی بود، به حرکات ترکیبی و نفوذ از کناره‌ها رو آوردند. 15 دقیقه انتهایی این نیمه به گونه‌ای دنبال می‌شد که گویی ایران میهمان است و کره برای جبران گل‌های خورده در حال حمله. دقایق 40، 42 و 45 سه موقعیت ایده‌آل نصیب قرمزپوشان میهمان شد که در دو صحنه واکنش عالی رحمتی و در موقعیت آخر بی‌دقتی مهاجم کره موجب شد نتیجه 45 دقیقه اول همچنان بدون گل به پایان برسد. آنچه در پایان این نیمه ضروری به نظر می‌رسید تغییر در نوع بازی ما بود اما هیچ تفکری روی نیمکت موافق این امر نبود. هاشمیان همچنان تنها بود و با فوتبال درگیرانه خود سعی می‌کرد فضا را برای بازیکنان کناری‌اش مهیا کند، در کناره‌ها هم کعبی و اشجاری بیشتر در یک دوم زمین خودی در حال دفاع بودند بنابراین شجاعی و خلعتبری در اکثر صحنه‌ها مجبور به استفاده از خلاقیت فردی می‌شدند تا همکاری تیمی. با این وجود سرانجام یکی از ضربات ایستگاهی به مدد ایران آمد تا به رغم نمایش نه‌چندان مطلوب به گل برتری دست پیدا کند. جواد نکونام ماهرانه پشت ضربه ایستگاهی ایستاد تا از بالای دیوار دفاعی کره و دستان دروازه بان این تیم، توپ را به تور بچسباند. این گل می‌توانست ما را با هشت امتیاز به تنهایی در صدر جدول قرار دهد اما در 20‌دقیقه پیش رو حوادث به گونه دیگری رقم خورد و کره بعد از آنکه یک توپ را به تیر دروازه رحمتی کوباند در دقیقه 81 از روی ضربه ایستگاهی، اما این بار بعد از واکنش خوب دروازه‌بان ایران، توسط پارک جی سونگ به گل تساوی رسید. حلول روح برانکو را در تیم ایران پایانی نبود، حتی تعویض‌های دایی به مثابه سرمربی محبوبش بود؛ آرش برهانی و سیاوش اکبرپور تنها چند دقیقه مهلت داشتند تا شهامت و فوتبال هجومی را به رگ‌های تیم ما تزریق کنند اما زمان به اندازه کافی موجود نبود تا در روزی که کره شمالی موفق به عبور از عربستان شده بود ما با یک پله سقوط به رده سوم نزول کنیم. مکانی که می‌گوید رزرو بلیت آفریقای جنوبی در آنجا مقدور نیست.