در اینجا باید سوالی را مطرح کرد که چرا یوونتوس با 18، رئال‌مادرید با 16 و من‌یو تنها با 3 مربی در سال‌های متمادی به کار خود پرداخته‌اند؟ حالا سرنخی وجود دارد که نشان می‌دهد ارنست منگنال، سرمت بازبی و سرالکس فرگوسن عناوین داخلی را درو کرده‌اند و هر 3 نفر آنها به مراتب از همتایانشان در سری A و لالیگا بزرگ‌تر هستند. اینها همگی نشانه مکتب فکری مربیانی است که در لیگ برتر انگلیس فعالیت می‌کنند. برای سال‌های متمادی مربیان فوتبال انگلیس در فضایی دور از اخراج و استخدام بسر برده‌اند. آنها در این چند دهه اخیر رفتار کاریزماتیک خود را تثبیت کرده‌اند. این تئوری اینگونه تعبیر می‌شود که گویی آنها زنجیرهای یک چرخ‌دنده به حساب می‌آیند. نکته قابل توجه این است که در دیگر کشورها مربی در جایگاه مناسب در زمان مناسب و با خوش‌شانسی بالایی مشغول کار است.
اما اگر یکی از آنها به نتیجه مطلوب نرسد خیلی زود حکم باطل شدنش را صادر می‌کنند و این تئوری ریشه تاریخی در فوتبال آنها دارد.
حتی ممکن است مربیان کشورهای دیگر به موفقیت‌های کلان دست پیدا کنند ولی باز هم از گردونه تیم خارج شوند. به‌طور مثال یوپ هاینکس توانست فاتح لیگ قهرمانان شود ولی خیلی زود جای خود را به کسی دیگر دارد. یا حتی فابیو کاپلو و ویسنته دل‌بوسکه نیز با اینکه در رئال به موفقیت‌های فراوانی رسیدند ولی باز هم کنار گذاشته شدند.
این موضوعی است که به ندرت در فوتبال انگلیس رخ می‌دهد حتی چلسی نیز وقتی دید بعضی مربیانش نتیجه نمی‌گیرند تصمیم به تعویض آنها گرفت. حتی روبرتو دی‌متئو بعد از قهرمانی در لیگ قهرمانان 6 ماه از سمت خود کنار گذاشته شد. البته باید عنوان کرد چلسی کمی با فلسفه فوتبال انگلیس فاصله گرفته و آنها در 7 جام اتحادیه مختلف 7 مربی تغییر داده‌اند. به‌طور مثال ژوزه مورینیو با 7 قهرمانی، کارلو آنچلوتی با یک قهرمانی در لیگ برتر و آورام گرانت با نتایجی که نسبتا خوب بود باز هم کنار گذاشته شدند. شاید تنها باشگاه‌هایی که روند صعودی موفقیت خود را با تغییر ندادن مداوم مربی‌ها حفظ کردند لیورپول و منچستریونایتد هستند. تحول آنها از زمان بیل شنکلی شروع شد از او به باب پیسلی انتقال یافت بعد نوبت به جوفاگان رسید و سرانجام کنی دالگلیش. آرسنالی‌ها هم در این یک دهه اخیر با اینکه هیچ عنوان قابل توجهی را به دست نیاوردند ولی باز هم دست به خانه‌تکانی و تغییر مربی نزدند. منچستریونایتد برای 26 سال است که اجازه نداده هیچکس به نیمکتش نزدیک شود. سرالکس فرگوسن رکن اصلی مربیگری شیاطین‌سرخ شده و به نظر می‌رسد تنها با مرگش از این تیم جدا می‌شود. ولی واقعا سوال اصلی اینگونه مطرح می‌شود که چرا آنها تصمیم به تغییر مربی خود نگرفته‌اند مگر نه اینکه فرگوسن نیز در خیلی از مواقع نتوانسته جامی به دست آورد ولی این مساله موجب نشده پیرمرد اسکاتلندی جای خود را به دیگری واگذار کند.
چرا فرگی ماندگار شد؟
شاید سوال اصلی در ذهن خیلی‌ها اینگونه مطرح شود که چرا فرگوسن بیش از 2 دهه توانسته در من‌یو دوام بیاورد. آیا او را باید از سهامداران باشگاه بدانیم یا اینکه مساله پشت پرده‌ای وجود دارد که ما از آن بی‌خبریم؟
شاید هیچ‌کدام از این حدس‌ها نباشد ولی چیزی که هست منچستریونایتد و بعد آرسنال تنها تیم‌هایی هستند که در این 2 دهه اخیر دست به تغییر سرمربی‌شان نزده‌اند. یک تئوری کاملا ساده که وقتی به مرحله اجرا گذاشته می‌شود تازه می‌فهمیم تا چه اندازه مثمرثمر بوده و مکتب فکری یک مربی در تیم چگونه جا افتاده است. مکتب فکری همان مساله مهمی است که در فوتبال اسپانیا یا آلمان یا حتی ایتالیا خیلی به آن بها داده نمی‌شود و مربی بعد از گذشت 5-4 سال خیلی زود از تیم کوچ می‌کند. به‌طور مثال پپ گوآردیولا را باید جزو آن دسته از مربیانی دانست که مکتب فکری خاصی را به بارسا تزریق کرد ولی او نیز نتوانست بیش از 4 سال در آنجا دوام بیاورد و خیلی زود به دلایل خاصی از بارسلونا جدا شد. پس می‌توان نتیجه گرفت رمز ماندگاری فرگوسن همین اعتماد و بستر مناسبی است که مدیران باشگاه برای او ایجاد کرده‌اند و زمانی که شما صاحب فکر و روش خاص خودتان هستید کافی است شرایط را برایتان میها کنند آن وقت می‌توانید به تاریخ یک باشگاه بپیوندید.
منبع: Soccernet
ترجمه:حسين جوادي