حسين قدياني: اول: حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری 88 دشمن را به این صرافت انداخت تا بلکه به بهانه هر انتخاباتی، حتی شوراها، کمی تا قسمتی جمهوری اسلامی را اذیت کند! آری، اذیت کند! حقا که دوره «این هفته نه، هفته بعد جمهوری اسلامی سقوط می‌کند» گذشته است. رئیس‌جمهور به رئیس‌جمهور، سران کاخ سفید مودبانه‌تر با جمهوری اسلامی سخن می‌گویند. این وسط اگر تحریمی هم هست، دشمن تحریم‌کننده بیشتر ترس و واهمه دارد تا مای تحریم شونده. الان سال‌هاست که هم تحریم آمریکا و هم تهدید اسرائیل با تنی لرزان صورت می‌گیرد! با دست لرزان، ژست می‌توان گرفت، هارت و پورت می‌توان کرد، اُرد می‌توان داد اما سیلی نمی‌توان زد. حقا که این وسط، آنچه هوشمندانه‌تر، مشخص‌تر و دلیرانه‌تر است، واکنش جمهوری اسلامی است. اگر حضرت روح‌الله دیروز از نابودی اسرائیل سخن می‌گفت، امروز فرمانده کل قوای جمهوری اسلامی، دقیقا نقطه فرود موشک‌های نظام را معین می‌کند. جمهوری اسلامی البته با زیرکی، از جای‌جای جهان اسلام برای اتاق بیضی، مسائل لاینحل درست کرده. الان سال‌هاست که آمریکا به جای جنگ مستقیم با نظام جمهوری اسلامی، رو به «جنگ نیابتی» آورده؛ با این و آن می‌جنگد! و علیه نماینده‌های رسمی و غیر‌رسمی ما اسلحه می‌فرستد. در زبونی این روزهای کاخ سفید همین بس که طرف حسابش ایران است اما محل نزاعش خاک مقدس ما نیست. «سه‌راه مرگ شلمچه» سال‌هاست زیارتگاه کاروان راهیان نور شده و در اوج امن و امان، بوی زندگی و زیارت می‌دهد... و اصلا فتنه 88 را ول کن! ماراتن زخمی بوستون را بچسب. جناب پرزیدنت! مانده‌ایم خبر کدام ناامنی در خاک آمریکا را پوشش دهیم، کدام بماند! دوم: سال 90 آمریکایی‌ها هر آن کار را که می‌شد انجام دادند، مگر انتخابات در خاطره جمهوری اسلامی، زنجیره‌وار و مکرر و لاینقطع تیره و تار جلوه کند. قصدشان این بود که فتنه 88 را در اشل انتخابات مجلس، بازتولید و نظام را با «فتنه‌های زنجیره‌ای» سرگرم کنند. انتخابات، «شیرینی‌های پر خاطره» جمهوری اسلامی است. دشمن بنا داشت از انتخابات، «تلخی‌های پر‌مخاطره» بسازد و از دل فرصت، تهدید بزاید! 2 سال پس از فتنه 88 اما جمهوری اسلامی از آزمون سخت انتخابات مجلس شورای اسلامی مثل همیشه کما و کیفا سربلند بیرون آمد. مردم نیز بی‌اعتنا به ادعای تحریم بعضی اصلاح‌طلبان تندرو، پای صندوق آرا حاضر شدند و وکلای خود را انتخاب کردند. انتخابات مجلس 90 با همان روحیات حماسی برگزار شد که انتخابات‌های مجلس قبل از فتنه هشتاد و اشک. از آن قبلی‌ها، چیزهایی شاید بیش داشت، لیکن هیچ چیز کم نداشت. پس انتخابات خرداد پیش‌رو، نخستین انتخابات پس از رخداد 88 نیست، اما خب! نخستین انتخابات ریاست جمهوری بعد از کش و قوس 88 هست... و بالطبع برای دوست و دشمن حائز اهمیتی مضاعف است. این واقعیت را نمی‌توان کتمان کرد.
سوم: همواره از ورای صندوق بالغ، رشید و سی و چند ساله آرا، رابطه جمهوری اسلامی با مردم، محکم‌تر از قبل شده. کسی که خود سفره‌دار است، هراسی از پهن کردن سفره ندارد. بر خلاف القای دشمن، نظام ما اتفاقا پهن‌کننده سفره مردمسالاری دینی است و با راه‌اندازی بساط انتخابات، علی‌الدوام نو به نو می‌شود. در دنیا نظام‌های زیادی هستند که از مراجعه واقعی به رای مردم می‌ترسند. یا دیکتاتوری‌اند یا دموکراسی صوری دارند. در دنیای کنونی، مظهر دموکراسی صوری، رژیم آمریکاست. در آمریکا، شعار هیچ نامزدی از میان نامزدهای اصلی (کاندیداهای 2 حزب جمهوریخواه و دموکرات) نمی‌تواند «آزادی استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای برای همه کشورها» یا «ایستادن جلوی زیاده‌روی‌های اسرائیل» یا مثلا «برنامه‌ریزی علیه نظام پولی حاکم بر دنیا» باشد، حتی اگر مردم آمریکا با رای دادن به آقای اوباما دنبال «تغییر» باشند. نشان به نشان 2 خرداد، بلکه 3 تیر، جمهوری اسلامی مراجعه واقعی به رای مردم دارد و کم نبوده و نیستند نامزدهایی که بیش از اهداف دوست، شعارهای دشمن را تکرار می‌کنند. «اصلها ثابت» جمهوری اسلامی آنقدر مردمی و ریشه‌دار است که اندک ترسی از «فرعها فی السما انتخابات» ندارد. دوم خرداد 76 و سوم خرداد 84 سلیقه اکثریت مردم - شاید صرف نظر از رای حکومت، شاید هم نه- از این منتهی‌الیه به آن منتهی‌الیه چرخید اما آنکه به مردمسالار بودن خود، ذره‌ای شک نکرد، اصل نظام بود. با این همه دشمن است و اذیت‌هایش! به دشمن باید گفت: «نظام ما و ترس از انتخابات؟! چه بیهوده «زیره انتخابات آزاد» به «کرمان کریمانه مردمسالاری دینی» می‌برید!» من می‌گویم که اتفاقا رای «حضرت آقا» معلوم است! من از این رای باخبرم! رای ولی‌فقیه ما این است: «انتخابات باید در روز مقرر و مثل همیشه باشکوه برگزار شود». در جمهوری اسلامی، کاندیدای مورد نظر ولایت، تک‌تک آرای ملت است. «آقا» فقط به یک نامزد، «نظر ویژه/ عیان» دارد؛ «آرای ملت». در میان این همه جبهه‌بندی، جبهه مد نظر امام امت، «جبهه ملت» است و منبعث از این مفهوم، فلسفه دفاع رهبر انقلاب از انتخابات 40 میلیونی 88 آشکار می‌شود. دشمن اما باز هم اذیت می‌کند و می‌گوید: «جمهوری اسلامی برای جلوگیری از تکرار فتنه 88 بنا دارد انتخابات را مهندسی کند!» ما اما به دشمن می‌گوییم؛ «جمهوری اسلامی فی‌حد ذاته محصول هندسه اراده و خواست مردم ایران است. ملت ما خود اهل مهندسی است». ملت توی دهان دشمن زد، مهندسی الهی انجام داد و به لطف خدا جمهوری اسلامی را برقرار کرد. جمهوری اسلامی خود زاییده هندسه مردم غیور ماست. پس نه فقط دوم خرداد و سوم تیر، بلکه در یوم‌الله 9دی نیز آنکه به زیبایی «هندسه سیلی» رسم کرد و صورت دشمن را نواخت، ملت بود. جمهوری اسلامی هم البته بی‌هندسه نیست. هندسه نظام ما، بارها و بارها، سال‌ها و سال‌ها، اصل مسلم انتخابات بوده است. مردم هم قدر این هندسه را خوب می‌دانند. شگفتا! این آمریکاست که رای مردم خود را مهندسی می‌کند. نامزدش شعار تغییر سر می‌دهد، لیکن رئیس‌جمهور که شد دست به تغییر نمی‌زند!! 2 خرداد و 3 تیر، «رای به گفتمان دیگر» مردم آمریکا کجاست؟!... 9دی‌شان پیشکش! «تجار اسلحه»، رای و راه و اراده و حتی تنفس جنبش وال استریت مردم خود را مهندسی می‌کنند، همه را به کیش خود می‌پندارند! آن صندوق که «بیمه بدنه» ندارد، صندوق رای نظام آمریکاست. بیمه است جمهوری اسلامی، تا دعای مادران شهدا را دارد. نیویورک، فرید زکریا می‌گفت: «در آمریکا رسانه‌های جریان حاکم، رئیس‌جمهور را معین می‌کنند اما در ایران، نامزدی که رئیس‌جمهور می‌شود تازه دنبال رسانه و روزنامه و سایت به نفع جریان خود می‌رود». فاعتبروا! آزادی و مردمسالاری حتی به معنای دموکراسی، نزد ما بیشتر است، یا آمریکا؟! مهندسی‌کننده رای مردم، نظام ماست یا رژیم آمریکا؟!
چهارم: مردمسالاری جمهوری اسلامی، مقید به قید «دینی» است. گذشته از این، انتخابات در هر نظامی، زیرمجموعه‌ای از آرمان‌های اساسی همان نظام است. از سویی؛ این حق جمهوری اسلامی است که نامزد دنباله‌رو اهداف دشمن نداشته باشد، از سوی دیگر؛ دشمن خود را محق می‌داند که بویژه در نخستین انتخابات ریاست جمهوری پس از فتنه، هم اصل انتخابات را بزند، هم سعی کند امیال خود را روی دوش فلان نامزد و بهمان کاندید بار کند. و همه اینها یعنی یک دوئل دیدنی! ان‌شاء‌الله سرافراز از این جنگ بیرون بیاییم که رمز و راز تحقق «حماسه سیاسی» در این سرافرازی است. در همین امتداد، عمل به تکالیفی بر ما فرض است. فی‌المثل اگر دشمن، اصل انتخابات را با شعار «انتخابات آزاد» هدف قرار داده، آیا روا نیست که ما هم اندکی از این همه جبهه‌بندی‌های بیهوده و تکروی‌های بی‌سود بکاهیم و از اصل انتخابات به نمایندگی از اصل نظام دفاع کنیم؟! اصل انتخابات گمانم خیلی بیش از این حرف‌ها می‌ارزد! دقت شود؛ ناظر بر اوضاع روز داریم حرف می‌زنیم، نه اینکه احیانا قصد کرده باشیم شور و حال مقتضی فضای انتخابات را مخدوش کنیم. این نکته، لااقل بر دوستان اصولگرا، مومن و حزب‌اللهی فرض است که به موازات دفاع از نامزد مورد نظر خود، مراقب جبهه دشمن هم باشند. القصه! باید دم خود انتخابات را هم گرم نگه داشت. دمیدن در تنور انتخابات، فقط سینه زدن در خیمه نامزدهای محترم نیست. خیمه اصل کاری، خیمه مردمسالاری دینی است. اصل اصل کاری، خود انتخابات است. من در میان این همه زنده‌باد و مرده‌باد، می‌خواهم بنویسم؛ زنده‌باد اصل صندوق رای. زنده‌باد اصل جمهوری اسلامی که با پس زدن دودمان دیکتاتوری پهلوی، اجازه داد مردم با رای خود، امور اجرایی کشور را مهندسی کنند. زنده‌باد اصل ملت ایران که پاسدار هندسه الهی خویش است. زنده‌باد اصل نام‌ها و اصل شناسنامه‌ها. زنده‌باد اصل صف‌های طولانی. زنده باد اصل مادرانی که بعد از نماز صبح، «تعقیبات» را هنگام رفتن به محل اخذ رای می‌خوانند. زنده باد اصل انگشت‌های اشاره که دقیقا در چشم دشمن فرود می‌آید. زنده باد اصل شورای دقیق و دشمن‌شکن نگهبان. زنده باد اصل انتخابات... حتی زنده باد اصل مناظره‌های داغ. زنده باد اصل تمام نوستالوژی‌های انتخاباتی ما. زنده باد اصل عروس و دامادهای شناسنامه به دست. زنده باد اصل زنان بچه‌بغل... زنده باد اصل اصحاب شمارش آرا. زنده باد اصل زندگی در فضای گرم انتخابات. زنده باد اصل شهید جانباز، حاج‌احمد پاریاب که گفته بود؛ «خودم هم نبودم، انتخابات، شناسنامه‌ام را ببرید، بگذارید این مجلد سرخ همچنان در حال و هوای انقلاب سیر کند». زنده باد اصل نامزدهایی که نام‌شان کلا با انتخابات ریاست جمهوری گره کور خورده! حتی‌تر، زنده باد اصل پیش‌بینی‌های صادق زیباکلام، گیرم صدی نود تاش درست از آب درنیاید! الحق که باید دم انتخابات را هم دید. وقتی دشمن، اینچنین سینه چاک کرده، اصل انتخابات هم یک نامزد! بیاییم هوایش را داشته باشیم. تقوای سیاسی، به دقت روی این نکات هم هست! و الا چه کسی گفته فقط نامزد فلان جبهه اصلح است؟!
پنجم: هنوز نه به دار است، نه به بار، بر سر انتخابات پیش رو می‌کوبند با لطایف‌الحیل. جوری این انتخابات را تحلیل می‌کنند کانه نسبتی با انتخابات‌های ریاست‌جمهوری گذشته ندارد. ویژه‌اش می‌کنند، نه آنطور که ویژه هست، بل آنطور که خود می‌پسندند. می‌کوبند و نام این کوبیدن را می‌گذارند نقد! مثلا در باب تکثر نامزدها، من نیز معتقدم که تفرقه‌آفرین است، کلاس انتخابات ریاست جمهوری را پایین می‌آورد و باعث می‌شود رای رئیس‌جمهور منتخب، به نسبت رای پایینی باشد. لیکن از یاد نبریم که موضوع تکثر نامزدها در مقطع 60 روز مانده به انتخابات، خیلی هم پدیده نوظهوری نیست. قطعا همه این افرادی که اعلام نامزدی کرده‌اند، تا روز آخر، نامزد قطعی انتخابات باقی نخواهند ماند و خیلی‌هاشان بنا به خیلی دلایل عرصه رقابت را وا‌می‌گذارند. غرض‌ورزان، در تحلیل‌های خود، یکی هم می‌گویند: «هیچ وقت مثل امروز، مردم این همه سر در گم و بلاتکلیف نبوده‌اند.» نیز می‌گویند: «مردم اصلا نمی‌دانند به کی باید رای بدهند و به کی نباید رای بدهند.» ادعاهای مشابه زیاد است. ایضا می‌گویند: «اغلب ائتلاف‌ها و جبهه‌ها و دار و دسته‌ها، از اصولگرا گرفته تا اصلاح‌طلب، تکلیف نامزد نهایی خود را نمی‌دانند... و بعضی‌ها حتی این را هم نمی‌دانند که دست آخر باید نامزد معرفی بکنند یا نکنند؟!... در انتخابات شرکت کنند یا نکنند؟!...» بی‌شک موهوم دانستن مسائلی از این دست، پاک کردن صورت مساله است اما باور دارم که آش اینقدر هم شور نیست! عده‌ای معتقدند: «چنین معضلاتی با وجود احزاب حرفهای، مهذب و درست و درمان کمتر مجال بروز پیدا می‌کند» لیکن چه با این نظر موافق باشیم، چه نباشیم، قدر مسلم، بگو مگوهای اینچنینی، فقط مختص انتخابات پیش رو نیست. شما را ارجاع می‌دهم به 60 روز قبل از انتخابات ریاست جمهوری ادوار گذشته. مگر فروردین و اردیبهشت سال‌های 88 و 84 و 80 و 76 و... کم و بیش از این مجادلات نداشتیم؟! به راستی، چه کسی سرگردان است؟! مردم، رسانه‌ها، مدیران یا کسانی که وظیفه‌شان سرد کردن تنور انتخابات است؟! من هم قبول دارم که بهتر است دولت مستقر، گرایش به نامزد خاصی نداشته باشد اما آیا دولت سازندگی در سال 76 و دولت اصلاحات در سال 84 واقعا هیچ گرایشی به هیچ نامزدی نداشته‌اند؟! لذا ما اگر انتخابات پیش‌رو را «ویژه» می‌دانیم، ناظر بر اهداف دشمن بیرونی است، نه اینکه احیانا کنش انتخاباتی مردم و احزاب، خیلی ویژه‌تر از ادوار قبل شده باشد. «بصیرت» همواره با «صبر» آمده. انگار 6 ماهه به دنیا آمده‌اند جماعتی که سرگردانی خود را به مردم نسبت می‌دهند. طبعا رفتار و گفتاری که مردم را سرگردان کند - از قبیل همین تک‌پری‌ها و جبهه‌بندی‌ها- مذموم است اما 2ماه مانده به انتخابات، در کدام دوره، مردم رای نهایی خودشان را می‌دانستند که امروز بدانند؟! آنقدر که من از جامعه ایرانی خبر دارم، مردم اندک اندک به سبک سنگین کردن نامزدها و برنامه‌ها خواهند پرداخت و به کمک کلیدواژه‌ای که همه‌گیر خواهد شد، روزهای آخر تصمیم نهایی خود را می‌گیرند. آن کلیدواژه می‌تواند قانون، عدالت، پیشرفت و... باشد که فعلا باید صبر کرد اما همراه بصیرت‌افزایی. انتخابات همین فردا قرار نیست برگزار شود. پس نه مردم را سرگردان کنیم، نه سرگردان بنامیم! کسانی که مردم را سرگردان می‌دانند یا سرگردان می‌خواهند(!) باید بدانند که «گفتمان نومیدی و یأس» هرگز رای این ملت نخواهد بود. مردم ما رندتر از آنند که مردرندان سرگردان بخواهند اینچنین زود و نابخردانه درباره‌شان داوری کنند. دیروز همین مباحث را با یکی از دوستان در میان می‌گذاشتم. دوستی که دوم خرداد رای به خاتمی داده بود. می‌خندید و می‌گفت: «من اواخر فروردین 76 حتی تا وسطای اردیبهشت آن سال، نمی‌دانستم خاتمی اصلا کی هست؟! اگر الان سرگردان محسوب می‌شوم، آن موقع چی باید حساب می‌شدم؟!» صد البته به این معانی، انتخابات پیش رو هیچ تفاوت ویژه‌ای با ادوار قبلی ندارد. بگذریم که خوب یا بد، مردم ما عجله سیاسیون را ندارند. پس فضا، نه میان نخبگان و نه میان توده‌ها، فضای سرگردانی نیست. اسمش را بگذارید «فضای گمانه‌زنی»، با شما هم‌رای خواهم شد.
ششم: فی‌المجلس هر آنکاری که به گرم کردن تنور انتخابات کمک کند، عملی مأجور است. نیز باید مراقب اقتضای فضای کنونی انتخابات بود. مبادا ما خود غفلت کنیم و با نگاه آرمانگرایانه، حرفهای مأیوسانه بزنیم که بلا‌تردید بازی در مساحت دشمن است. الحمدلله سخنان رهبر انقلاب، جملگی عطر خلق حماسه‌ای دیگر دارد. هیچکس این ملت را اندازه ولایت نمی‌شناسد. یکایک جملات «آقا» بارقه امید دارد. برای ما که از «رای رهبر» بی‌خبریم، «راه رهبر» هست، راه نمایی‌های ایشان هست. ای خوشا همان اندازه که تلاش می‌کنیم رای رهبر را کشف کنیم، اندکی در راه نمایی‌های مثل روز روشن علمدار انقلاب دقت کنیم. از مصادیق تقوای سیاسی، استفاده از فرامین رهبر انقلاب است و از نمونه‌های بی‌تقوایی سیاسی، این است که ولی‌فقیه را برای جبهه خود بخواهیم، نه خود را برای جبهه ولایت. خوب است کسانی که بیش از دیگران تقوا، تقوا، تقوا می‌کنند، بیش از دیگران «تقوای ولایی» داشته باشند. از تقوا به دور است؛ طوری هوادار خود را بار بیاوریم که خیال کند با پرتاب مهر، دل بزرگان شاد می‌شود! نیز از تقوا به دور است؛ هنگام تذکر واضح بزرگان، به جای عذرخواهی و توبه، از مسیر توجیه برویم! این هم از تقوا به دور است که علمدار انقلاب را بیش از نفی دشمنان اصلی، بیشتر برای نفی دیگر اصولگرایان بخواهیم! از دیگر سو، کسانی که در فتنه 88 نمره شایسته نگرفته‌اند، وقتی متاثر از اغلاط ریز و درشت دولت، رای اکثریت سال 88 را مؤاخذه می‌کنند نیز دچار بی‌تقوایی سیاسی‌اند. آن روز، و با وجود آن 4 نفر، الی‌الابد رای ما قابل دفاع است. این نوشته کد به تقوای سیاسی است، نه له این یا علیه آن. نقد مدیران یا مدح مدیران، همان به که ناظر بر انقلاب اسلامی باشد، نه آمد و شدهای سیاسی- صنفی.
هفتم: از وجوه ثابت انتخابات‌های ریاست‌جمهوری اخیر، رجوع به «نظرسنجی» بوده است. اساسا خود انتخابات چیست؟! مراجعه به رای مردم برای تعیین رئیس‌جمهور. با این حساب، بهترین راه رسیدن به اشلی کوچک از انتخابات، انجام نظرسنجی است. من کتمان نمی‌کنم که از اساس برخی از این نظرسنجی‌ها، چیزی جز توهم اطرافیان افراطی کاندیداها نیست اما همه نظرسنجی‌ها، نظرسازی نیست! نظرسنجی، نه‌تنها شاخصه علمی دارد، بلکه رصد فضای ذهنی جامعه در آستانه انتخابات است. البته تجربه «انتخابات ایرانی» نشان داده نظرسنجی 6ماه مانده تا انتخابات، با نظرسنجی 2ماه مانده به انتخابات و این دومی، تا نظرسنجی 10 روز مانده تا انتخابات، خیلی تفاوت دارد. پس باید تا روز آخر، نظرسنجی‌ها را به عنوان یکی از شاخصه‌های رای، رصد کرد و به تغییر نتایج آن و پایین و بالا شدن نامزدها احترام گذاشت. از آنجا که انتخابات به خودی خود، مراجعه به رای مردم است، قطعا نظرسنجی علمی و درست، از جمله شاخصه‌های رسیدن به نامزد اصلح تلقی می‌شود. نظرسنجی همه شاخص نیست اما شاخص مهمی است. ما در مقطع انتخابات 2 نوع نظرسنجی داریم؛ یکی، نظرسنجی برای پی بردن به آخرین آرا و نوترین تصمیمات آحاد مردم و دیگری، نظرسنجی درون‌گروهی برای نیل ائتلاف‌ها، جریان‌ها و جبهه‌ها به نامزد مد‌نظر. این روزها اما بعضی گروه‌های سیاسی، به شکلی درشت - نه درست - بر سر هر نوع نظرسنجی می‌کوبند و علی‌الدوام سخن از ملاک تقوا - به جای ملاک نظرسنجی- می‌رانند. در ادامه این روند، مدعی‌اند که فقط نامزد مورد حمایت جبهه خودشان دارای شاخصه اصلحیت و تقواست! سلمنا! گیرم که باید به جای «صالح مقبول» رای به «اصلح غیر‌مقبول» داد و کاندیداي از همه متقی‌تر، چه کسی گفته نامزد شما از همه اصلح و از همه با تقوا‌تر است؟! چه کسی گفته نامزد دیگران صالح مقبول است؟! و با چه فرآیندی بدین کشف نائل آمده‌اید؟! وانگهی! ما داریم ناظر بر موضوع زمینی انتخابات سخن می‌گوییم، نه مفاهیم زلال آسمانی. کسانی که این همه تقوا را بر سر نظرسنجی می‌کوبند و دوگانه‌های بی‌خود و بی‌جهت می‌آفرینند، بر ما معلوم دارند که عاقبت چیزی به نام انتخابات و مردمسالاری دینی و رجوع به رای ملت را قبول دارند یا نه؟! اگر این همه با نظر مردم مشکل دارند، پس چرا در انتخابات که نمونه اعلای نظرسنجی‌هاست، شرکت می‌کنند؟!
هشتم: کسانی که در مقام حرف، مدام نان 9 دی را می‌خورند اما در مقام عمل، از سوم تیر قدیس ساخته‌اند، «منهای معایب رئیس‌جمهور کنونی» نیستند. واجدان «تفکرات سیاه و سفید و حب و بغضی احمدی‌نژادی»، «منهای معایب رئیس قوه مجریه مستقر» نیستند. روز 3 تیر 84 آنقدر که «نه به هاشمی» برجسته بود، «آری به احمدی‌نژاد» واضح نبود. بگذریم که احمدی‌نژاد «مصداق» بود و «آری اصل کاری»، آری به 4 مفهوم عدالت، ساده‌زیستی، ولایتمداری و دشمن‌ستیزی بود. 3 تیر روز مهمی بود اما نه آنقدر که «بت» شود! اگر بت ساختن از 2 خرداد خوشایند ما نیست، بت ساختن از 3 تیر هم کاری خطاست. اگر عده‌ای خیال می‌کنند روز 3 تیر حماسه در حد «حماسه اعلی» خلق شد، اصلاح‌طلبان نیز بر این باورند که دوم خرداد «حماسه بزرگ» بود اما نه!
بهتر آن است که بر افق دید خود بیفزاییم و اینچنین با روزها بازی نکنیم و از یاد نبریم که حتی دوم خرداد را هم «حضرت آقا» تعبیر به «حماسه» کردند. مع‌الاسف، بدتر از بازی با روزها، وارد کردن مقدس‌ترین مقدسات در سیاسی‌بازی‌هاست. تو را به خدا اندکی رحم کنیم به مفاهیم عالیه. اگر رئیس قوه مجریه مداقه‌ای بابت مفهوم «بهار» ندارد، «تفکر احمدی‌نژادی‌ها» نیز گاهی عجیب حرفهای ناصحیح می‌زنند و عجیب‌تر اینکه روی بیان نادرست خود اصرار نشان می‌دهند. من از ساحت صاحب گرانقدر فاطمیه عذر می‌خواهم اما آیا این هم از مصادیق تقوا و اصلحیت است که مدعی شویم؛ «نخستین شخصی که علیه ائتلاف ایستاد، حضرت زهرا(س) بود؟!» اگر دیگران هم بخواهند بی‌تقوایی کنند، آیا دشوار است بردارند و جواب «های» را با «هوی» بدهند که «نخستین شخصی که علیه جبهه‌های سیاسی مصر بر منیت و غرور ایستاد، حضرت زهرا(س) بود؟!» و به راستی، مگر نه این است که هر جبهه‌ای، فی‌النفسه، نوعی ائتلاف است؟! و آیا ما نباید حق داشته باشیم که این نوع گفتار و رفتار را، نه تقوا، بلکه بی‌تقوایی بخوانیم؟!
***
فصل قشنگ انتخابات، بهار رابطه نظام مقدس جمهوری اسلامی با ملت است. همان به که با بی‌اخلاقی خرابش نکنیم. از این «شیرینی پر‌خاطره»، نمی‌توان «تلخی پر‌مخاطره» ساخت. سهل است که فتنه 88 هم ختم به حماسه 9 دی شد. مردم ما اگر در انتخابات، رای می‌دهند در امتحانات با جان خود به صحنه می‌آیند. ام‌البهار این رای‌ها و جان‌ها، موسم خوش رنگ شهادت است. شهادت، نقطه اوج بصیرت است. جنگ امروز، شاید «شهید» کم داشته باشد اما «شاهد» زیاد دارد. «شاهد» زیاد می‌خواهد. بصیرت ما شهادت خواهد داد که در لا‌به‌لای این همه صف‌بندی، هوای صف اصل‌کاری را داشته‌ایم یا نه؟! اگر دیروز، شهدا از جسم‌شان گذشتند و گذاشتند و رفتند، ما امروز باید از جان خود بگذریم... از جان خود بگذریم، لیکن بمانیم... تا «شاهد» باشیم برای انقلاب. تا «شهادت» دهیم به حقانیت، بلکه مظلومیت انقلاب. فی‌الحال خط مقدم شهادت، سه‌راه مرگ شلمچه نیست. سه‌راه زندگی بصیرت است. تیرها باید به ما بخورد اما نباید سینه ما را بدرد. انقلاب هم شهید می‌خواهد، هم شاهد. حالاحالاها کار دارد با ما انقلاب... گمانم تنها رها کردن انقلاب پیش این همه دوست(!) از تنها رها کردن انقلاب پیش دشمن سخت‌تر باشد. کار ما از دیروزی‌ها سخت‌تر باشد. این است که در تقدیر ما، به جای «شهید»، «شاهد» نوشته‌اند. اگر درست کار کنیم، «جهاد مضاعف» به ابتکار ما می‌گویند.